III CNP 5/05
postanowienie – Sąd Najwyższy z dnia 2005-09-23
Najważniejsze z orzeczenia
Sąd Najwyższy odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił wyrządzenia szkody. SN podkreślił, że samo twierdzenie o narażeniu na szkodę, koszty i stres nie spełnia wymogu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. To ważne orzeczenie dla praktyki, bo precyzuje formalne warunki dopuszczalności tej skargi.
Dane orzeczenia
SygnaturaIII CNP 5/05
Data orzeczenia2005-09-23
Rodzaj orzeczeniapostanowienie
SądSąd Najwyższy
WydziałWydział III
SędziowieJacek Gudowski (autor uzasadnienia)
Pełna treść orzeczenia
Sygn. akt III CNP 5/05
POSTANOWIENIE
Dnia 23 września 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa Banku (…) S.A. w P.
przeciwko R. P.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2005 r., na skutek skargi
powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu
Okręgowego w L. z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt IX Ga (…),
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Pozwany R. P. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 13 grudnia 2004 r., IX Ga (…),
podnosząc m.in., że zaskarżony wyrok „naraża” go na szkodę, dodatkowe koszty i stres.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171
§ 2 k.c., skarga
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje tylko
wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem stronie
wyrządzona została szkoda. A contrario, jeżeli szkoda nie wystąpiła, skarga nie
przysługuje. Właśnie z tego względu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi
przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245
§ 1 pkt 4
k.p.c.), co oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze
wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia. W tym
celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i przedstawiać
2
zarówno dowody, w tym tzw. dowody niedające pewności, jak i inne środki,
nieuznawane przez kodeks za dowody (np. pisemne oświadczenia, surogaty doku-
mentów itp.) (por. także orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1951 r.,
C 398/51, OSN 1951, nr 3, poz. 89).
Dla spełnienia wymagania przewidzianego w art. art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. nie
wystarcza zatem, jak uczynił to skarżący, złożenie oświadczenia, że zaskarżony wyrok
naraża go na szkodę, dodatkowe koszty i stres (por. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ.).
Z tej przyczyny orzeczono, jak na wstępie (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
Powiązane przepisy
Podobne orzeczenia
Zadośćuczynienie za błąd lekarzy przy diagnostyce raka
XV C 222/12 · 2013-07-23
Zasiedzenie nieruchomości: kto musi obalić samoistne posiadanie?
IX Ca 366/15 · 2015-10-08
Czynsz za piwnice przy lokalu użytkowym – wyrok SR
I C 185/13 · 2015-12-30
Zapłata za dostarczone środki farmaceutyczne – wyrok SR
I C 825/15 · 2015-11-16
Powództwo przeciwegzekucyjne po wygaśnięciu tytułu – wyrok SO
IX Ca 483/15 · 2015-10-01
Zapytaj AI o to orzeczenie
Pytanie 1/2 (bez konta)