IV KK 91/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 marca 2026 r.
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie A. R.
skazanej z art. 178a § 1 k.k.,
na posiedzeniu w dniu 25 marca 2026 r.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej
przez obrońcę skazanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt VII Ka 674/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach
z dnia 24 lipca 2025 r., sygn. akt III K 713/14, sygn. akt IV K 96/25,
p o s t a n o w i ł
1. na podstawie art. 531 § 1 w zw. z art. 530 § 2 w zw. z art. 429 § 1
w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć skazaną kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
A. R. została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w
Katowicach z dnia 24 lipca 2025 r., sygn. akt IV K 96/25, na karę 10 miesięcy
ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej
pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie za to, że „w dniu 14
października 2024 r. w K. na ul. […], znajdując w stanie nietrzeźwości wynoszącym
w pierwszym badaniu o godzinie 21:48 - 0,90 mg/l alkoholu w wydychanym
IV KK 91/26
2
powietrzu, w drugim badaniu o godzinie 21:50 - 0,84 mg/l alkoholu w wydychanym
powietrzu, w trzecim badaniu o godzinie 22:15 - 0,80 mg/l alkoholu w wydychanym
powietrzu, w czwartym badaniu o godzinie 22:39 - 0,71 mg/l alkoholu w
wydychanym powietrzu prowadziła w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w
postaci samochodu osobowego marki C., o nr rej. […]”, tj. za czyn z art. 178a § 1
k.k.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy:
- na mocy art. 42 § 2 k.k. nałożył na oskarżoną zakaz prowadzenia wszelkich
pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na 4 lata (pkt II wyroku);
- na mocy art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonej świadczenie pieniężne w kwocie
5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy
Postpenitencjarnej (pkt III wyroku);
- na podstawie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz
Skarbu Państwa równowartości prowadzonego pojazdu mechanicznego w
wysokości 125.954 zł (pkt IV wyroku);
- na podstawie art. 63 § 4 k.k., w pkt V wyroku, na poczet orzeczonego środka
karnego zakazu prowadzenia pojazdów zaliczył oskarżonej okres zatrzymania
prawa jazdy od dnia 14 października 2024 r. do dnia 24 lipca 2025 r.
Sąd Okręgowy w Katowicach, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez
obrońcę, wyrokiem z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt VII Ka 674/25,
utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Obrońca skazanej wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego,
zaskarżając go w zakresie, w jakim utrzymał w mocy pkt 4 wyroku Sądu I Instancji,
którym orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości pojazdu
mechanicznego, zarzucając „rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 44b § 1
k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na orzeczeniu wobec
skazanej środka karnego w postaci zapłaty równowartości pojazdu mechanicznego,
pomimo że z ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd meriti nie wynika
jednoznacznie, iż w chwili prowadzenia pojazdu mechanicznego stężenie alkoholu
w organizmie skazanej przekraczało ustawową granicę stanu nietrzeźwości, a w
szczególności brak jest ustaleń pozwalających na przyjęcie, że podczas wjazdu na
stację paliw i następnie dokonania tzw. „dopicia” alkoholu stężenie to osiągało
IV KK 91/26
3
poziom obligujący sąd do obligatoryjnego zastosowania sankcji przewidzianej w art.
44b k.k.”
Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o „zmianę wyroku sądu II instancji i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie pkt 4 orzeczenia sądu I
instancji – utrzymanego w mocy.”
W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy prokurator wniósł o jej oddalenie
jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy i nie podlega rozpoznaniu.
Przepis art. 523 § 2 k.p.k. stanowi, że „kasację na korzyść można wnieść
jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe
na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania”. Stoi
to na przeszkodzie wniesieniu przez stronę kasacji na korzyść skazanego, jeżeli nie
został on skazany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę
bezwzględnego pozbawienia wolności. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji
wnoszonych w trybie art. 521 § 1 i 2 k.p.k. przez tzw. podmioty specjalne
(Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka), a
także tych wskazujących na wystąpienie w sprawie bezwzględnej przyczyny
odwoławczej (por. art. 523 § 4 k.p.k.). Oznacza to, że w przypadku orzeczenia
innego niż skazujące na karę bezwzględnego pozbawienia wolności
niedopuszczalne jest podnoszenie przez obrońcę lub prokuratora w kasacji na
korzyść jakichkolwiek innych niż określone w art. 439 § 1 k.p.k. naruszeń prawa i to
nawet, jeśli były one rażące i miały istotny wpływ na treść orzeczenia, pod rygorem
uznania kasacji za niedopuszczalną. W konsekwencji kasacja na korzyść nie
przysługuje stronie w wypadku skazania na karę grzywny, karę ograniczenia
wolności albo karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej
wykonania, albo w razie odstąpienia od wymierzenia kary, jak również w razie
umorzenia lub warunkowego umorzenia postępowania, chyba że zachodzi
bezwzględna przyczyna odwoławcza.
Opisana wyżej przeszkoda do wniesienia kasacji na korzyść skazanej
wystąpiła w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd Okręgowy w Katowicach utrzymał w
mocy wyrok skazujący A. R. na karę ograniczenia wolności. W tej sytuacji, skoro
IV KK 91/26
4
obrońca uznał, że istnieją podstawy do wniesienia w przedmiotowej sprawie kasacji,
powinien był oprzeć ją wyłącznie na zarzutach stanowiących tzw. bezwzględne
przyczyny odwoławcze. Tymczasem w sporządzonej i wniesionej kasacji zarzucił
wyrokowi Sądu odwoławczego naruszenie przepisu prawa materialnego niemające
takiego statusu. Uchybił tym samym treści art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k.,
ustanawiających warunki wniesienia kasacji na korzyść skazanego.
Przepis art. 531 § 1 k.p.k. nakazuje pozostawić bez rozpoznania przyjętą
kasację, jeżeli jej przyjęcie nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu
lub gdy nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k.
Przepisami tymi są art. 120 § 2, art. 429 § 1 i art. 523 § 1 k.p.k. W art. 429 § 1 k.p.k.
jest mowa o sytuacji, gdy środek odwoławczy (w tym przypadku kasacja) został
wniesiony po terminie lub przez osobą nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z
mocy ustawy. Z tą ostatnią okolicznością mamy do czynienia w niniejszym
postępowaniu, ponieważ Kodeks postępowania karnego w art. 523 § 2 k.p.k. (przy
uwzględnieniu wyjątków zawartych w § 4) zabrania wnoszenia kasacji od wyroku,
którym nie została orzeczona kara bezwzględnego pozbawienia wolności.
Mając na względzie treść przytoczonych przepisów Kodeksu postępowania
karnego, należało pozostawić kasację obrońcy bez rozpoznania, na podstawie art.
637a k.p.k. w zw. z art. 637 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. obciążając skazaną
kosztami postępowania kasacyjnego.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.
[J.J.]
[r.g.]
