IV KK 481/25

IV KK 481/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 14 stycznia 2026 r. SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy R. Z. i Z. C. skazanych za czyny z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k.k. i inne z powodu kasacji wniesionej przez obrońców skazanych, od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt VIII Ka 274/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. akt III K 1897/21, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne; 2. obciążyć skazanych R. Z. i Z. C. kosztami postępowania kasacyjnego. sądowymi [J.J.] UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. akt III K 1897/21, uznano R. Z. za winnego czynów z art. 13 § 1 k.k. w zw. z IV KK 481/25 2 art. 191 § 1 k.k., za który wymierzono kary roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 zł każda oraz z art. 191 § 1 k.k., za który wymierzono kary roku pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 zł każda. Wymierzone kary jednostkowe objęto węzłem kar łącznych roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 30 zł każda, a nadto orzeczono obowiązek naprawienia szkody w wysokości 30.000 zł. Tym samym wyrokiem uznano Z. C. za winną czynów z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k.k., za który wymierzono kary roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 zł każda, z art. 204 § 1 k.k., za który wymierzono kary 9 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 20 zł każda, z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k.k., za który wymierzono kary roku pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 zł każda, z art. 204 § 1 k.k., za który wymierzono kary 9 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 20 zł każda oraz z art. 191 § 1 k.k., za który wymierzono kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 30 zł każda. Wymierzone kary jednostkowe objęto węzłem kar łącznych 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 30 zł każda oraz orzeczono przepadek korzyści majątkowych w wysokości 3.000 zł i 1.400 zł. Po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonych, wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt VIII Ka 274/24, utrzymano zaskarżony wyrok w mocy. Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy skazanych R. Z. i Z. C. . Obrońca skazanego R. Z. , zaskarżając wyrok w pkt. I., zarzuciła: „rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie: a) art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk wyrażające się w przekroczeniu przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów, skutkującej zaakceptowaniem dowolnej analizy zebranego materiału dowodowego przez Sąd I instancji, która jest IV KK 481/25 3 sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, oparta jest na części materiału dowodowego oraz nie obejmuje wszystkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania, nosi znamiona dowolności w zakresie oceny waloru dowodowego z wyjaśnień współoskarżonej Z. C. , czego konsekwencją było nieuzasadnione przyjęcie, iż skazany dopuścił się popełnienia przestępstwa pod zarzutem którego popełnienia stanął, podczas gdy: - jedynym dowodem wskazującym na sprawstwo skazanego są wyjaśnienia Z. C. zeznania ww. niezweryfikowane w sposób dostateczny poprzez pryzmat pozostałego materiału dowodowego zabezpieczonego w niniejszym postępowaniu; - nierozważenie całokształtu okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o winie skazanego, wyrażające się w błędnej ocenie nawet już wyjaśnień T. W. oraz w zdeprecjonowaniu zeznań pozostałych świadków, jednostronnej i nieobiektywnej ich ocenie; b) art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk. przez dokonanie powierzchownej, odbiegającej od rzetelnej analizy zarzutów apelacji obrońcy R. Z. , z zaniechaniem pełnego odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z ograniczeniem się do lakonicznych stwierdzeń, pozbawionych dokładnej analizy i oceny przesłanek, na których zostały oparte, bez wyczerpującej argumentacji, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji zostały uznane za niezasadne, a to w odniesieniu do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w części odnoszącej się do przypisanego skazanemu czynów kwalifikowanych z art 191 par 1 kk.”. W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie obu wyroków i uniewinnienie skazanego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Obrońca skazanej Z. C. , zaskarżając wyrok w części dotyczącej utrzymania wyroku w mocy, zarzucił: IV KK 481/25 4 „I.rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w apelacji obrońcy, która zmierzała do wykazania błędu w sposobie oceny dowodów poczynionych przez Sąd Rejonowy i brak w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Okręgowego przekonywującego wskazania, czym kierował się Sąd odwoławczy uznając apelację obrońcy za bezzasadną, podczas gdy stwierdzone i ujawnione na etapie postępowania przed Sądami obu instancji dowody wskazywały, iż w sposób nie budzący wątpliwości nie można przypisać sprawstwa Z. C. , a przez to w wyroku Sądu ad quem doszło do tzw. efektu przeniesienia uchybień proceduralnych poczynionych przez Sąd Rejonowy w Białymstoku; II.rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 433 § 2 k.p.k., poprzez rażąco nieprawidłowe utrzymanie przez Sąd II instancji wymierzonych skazanej przez Sąd I instancji rażąco niewspółmiernych kar po 1 rok pozbawienia wolności (pkt I wyroku Sądu I instancji), kary 9 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. III wyroku Sądu I instancji), kary 1 roku pozbawienia wolności (pkt. IV wyroku Sądu I instancji) kary 9 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. VI wyroku Sądu I instancji) kary 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt. VII wyroku Sądu I instancji) oraz kary łącznej 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonej, stopień jej zawinienia oraz fakt pojednania się z pokrzywdzonymi i zadośćuczynienia na ich rzecz uzasadniają wymierzenie kar łagodniejszych”. W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uniewinnienie skazanej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie wymierzenie kary łagodniejszej. W odpowiedziach na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Suwałkach wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. IV KK 481/25 5 Kasacje okazały się oczywiście bezzasadne. Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14). Takich wad o rażącym charakterze po stronie Sądu odwoławczego we wniesionych kasacjach nie wykazano. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kasacji obrońcy skazanego R. Z. i sformułowanego w jej petitum zarzutu pierwszego, mającego postać rażącego naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. wyrażającego się „w przekroczeniu przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów, skutkującej zaakceptowaniem dowolnej analizy zebranego materiału dowodowego przez Sąd I instancji”, podkreślenia wymaga, że w układzie procesowym Sąd odwoławczy nie mógł naruszyć wskazanych przepisów, skoro nie prowadził własnego postępowania dowodowego, a wyrok Sądu I instancji utrzymał w mocy. Jednocześnie lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dowodzi, że Sąd Okręgowy pochylił się nad kwestionowaną w apelacjach obrońców oceną dowodów w sposób prawidłowy i rzetelny, czego wyrazem jest uzasadnienie - w odniesieniu do R. Z. na s. 5-8. Nie tylko wyjaśnienia Z. C. zostały zweryfikowane pod kątem ustalenia sprawstwa R. Z. , który został zatrzymany na gorącym uczynku w związku z czynem na szkodę P. C. , ale także inne dowody, ukazujące rolę skazanego w osądzonym procederze. Również kolejny zarzut kasacji obrońcy skazanego R. Z. w postaci rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez „dokonanie powierzchownej, odbiegającej od rzetelnej analizy zarzutów apelacji obrońcy” tego skazanego, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Sąd II instancji przeprowadził rzetelną kontrolę odwoławczą, również w zakresie weryfikacji stanu faktycznego sprawy. Sąd Okręgowy ustosunkował się do apelacji obrońców, uprzednio grupując tożsame zarzuty przedstawione w środkach odwoławczych, ale rzetelnie przy tym odnosząc się do meritum każdego z nich, w IV KK 481/25 6 tym linii obrony R. Z. , kwestionowanych przez jego obrońcę dowodów i ustalonego na tej podstawie stanu faktycznego sprawy (s. 5-8 uzasadnienia). W kasacji obrońcy skazanej Z. C. wskazano podobny do powyższego zarzut, również zredagowany jako rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez „zaniechanie rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w apelacji obrońcy”, ale również i w tym przypadku okazał się on oczywiście bezzasadny. Nad kontestowaną przez skarżącego oceną dowodów, zarówno w postaci depozycji M. G., ale też T. W., E. M., M. F., M. P., D. P., Sąd Okręgowy rzetelnie się pochylił, czego wyrazem jest uzasadnienie wyroku (od s. 5 i nast.). W tym zakresie przypomnieć należy, że ocena dowodów dokonana przez Sąd orzekający w sprawie pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. i jeżeli nie można do niej zgłosić logicznych zastrzeżeń, a takich nie wykazano w tej sprawie, to nie sposób jej podważać tylko na tej podstawie, że skarżący przedstawił własną, inną jej wersję. Drugi zarzut kasacji obrońcy Z. C. , mający postać rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. poprzez utrzymanie przez Sąd II instancji wymierzonych skazanej, a w jej ocenie - rażąco niewspółmiernych - kar jednostkowych i kary łącznej, również nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Skarżący zakwestionował rzetelność kontroli odwoławczej w zakresie wymiaru kary, akcentując głównie pojednanie się skazanej z pokrzywdzonymi. Sąd Okręgowy dostatecznie pochylił się nad zarzutem apelacyjnym kwestionującym wymiar kary na s. 14-15 uzasadnienia, nie dostrzegając żadnych okoliczności do złagodzenia kary względem Z. C. . Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońców skazanych jako oczywiście bezzasadnych. O obciążeniu obojga skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. IV KK 481/25 7 [J.J.] [a.ł]