IV KK 309/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 października 2025 r.
SSN Ryszard Witkowski
w sprawie `A. W. skazanej z art. 148 § 2 pkt 1 k.k.,
po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w
trybie
art. 532 § 3 k.p.k.,
wniosku obrońcy skazanej w przedmiocie wstrzymania
wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z 30 października 2024 r. sygn. akt II AKa 138/23
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach
z 7 marca 2023 r. sygn. akt II K 91/21,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario,
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku i odmówić wstrzymania wykonania
zaskarżonego kasacją wyroku.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Suwałkach wyrokiem z 7 marca 2023 r. sygn. akt II K 91/21
uznał oskarżoną `A. W. winną popełnienia dwóch przestępstw:
1. z art. 207 § 1a i 2 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 160 § 2 k.k. w zb. z
art. 148 § 2 pkt 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które na mocy art. 148
IV KK 309/25
2
§ 2 pkt 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. sąd wymierzył jej karę 25 (dwudziestu
pięciu) lat pozbawienia wolności;
2. z art. 190 § 1 k.k., za które na mocy tego przepisu wymierzył jej karę
10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd I instancji na mocy art. 85 §1 k.k. i art. 88 k.k. orzeczone kary połączył
i wymierzył oskarżonej karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności
(pkt III wyroku).
Sąd Apelacyjny w Białymstoku z powodu apelacji prokuratora i obrońców
oskarżonej zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie z
punktu III o łącznej karze pozbawienia wolności (pkt I tiret 1 wyroku). Ponadto
zmienił opis i kwalifikację przypisanego w punkcie I wyroku sądu I instancji, uznając
oskarżoną za winną czynu z art. 148 § 2 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do
dnia 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i na podstawie tych przepisów
wymierzył jej karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności (pkt I tiret 2 wyroku). Sąd
odwoławczy zmieniając zaskarżony apelacjami wyrok orzekł na podstawie art. 85 §
1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. w zw.
z art. 4 § 1 k.k. karę łączną 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności. W pozostałym
zaś zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (pkt II wyroku).
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie wywiódł obrońca
skazanej zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu rażące naruszenia przepisów
prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
1. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.,
2. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k.,
3. art. 452 § 1 i 2 k.p.k.
W wywiedzionej kasacji obrońca zawarł także wniosek o wstrzymanie
wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia.
W odpowiedzi prokurator wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako oczywiście
bezzasadnej.
IV KK 309/25
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek obrońcy o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
orzeczenia wobec skazanego K. T. okazał się bezzasadny.
W przypadku wniesienia kasacji Sąd Najwyższy na mocy art. 532 § 1 k.p.k.
ma możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego tym środkiem orzeczenia,
jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od ewentualnego rozstrzygnięcia
kasacji. Ta regulacja procesowa nie formułuje natomiast przesłanek, od których
uzależnione jest wstrzymanie wykonalności zaskarżonego kasacją orzeczenia
przez Sąd Najwyższy. W zakresie możliwości wstrzymania wykonalności
prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy w niniejszym składzie aprobuje
stanowisko utrwalone w orzecznictwie, a mianowicie, iż: ze względu na
wyjątkowość instytucji, o której mowa w art. 532 § 1 k.p.k., wstrzymanie
prawomocnego orzeczenia powinno być uzasadnione szczególnymi i
jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że
wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt
poważne i w zasadzie nieodwracalne następstwa (zob. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 18 listopada 2003 r. sygn. IV KK 347/03; z 22 stycznia 2020 r.
sygn. III KK 5/20 oraz z 23 maja 2022 r. sygn. V KK 130/22). Dlatego powodem
wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k. nie
może być li tylko (mniejsza czy większa) dolegliwość dla skazanego związana z
koniecznością odbywania kary. Również samo wniesienie kasacji nie ma ex lege
wpływu na wykonanie zaskarżonego nią prawomocnego rozstrzygnięcia, albowiem
każde prawomocne orzeczenie korzysta z domniemania ich prawidłowości (res
iudicata pro veritate accipitur). Tylko zatem, gdy wystąpi wysokie
prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji, widoczne wręcz prima vista,
upoważnia do skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania wyroku. Istotą jej
umiejscowienia w postępowaniu kasacyjnym jest to, aby Sąd Najwyższy miał
możliwość reagowania na oczywiste i tak poważne uchybienia, iż wykonywanie
kary może prowadzić do wspomnianych nieakceptowalnych skutków dla skazanego
(por. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, 2008, s. 1117-
IV KK 309/25
4
1118; J. Matras, [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz pod redakcją K.
Dudek, wydanie 2, s. 1193).
Dokonując tego rodzaju, tak w istocie limitowanej przedmiotem niniejszego
postępowania, oceny (która żądną miarą nie determinuje, ani jakkolwiek określa tej
ostatecznej, możliwej do przeprowadzenia dopiero po merytorycznym rozpoznaniu
przedmiotowej skargi) i czyniąc to w kontekście podniesionych przez skarżącego
okoliczności, nie można podzielić jego przekonania o tym, że z tego rodzaju
sytuacją, która uzasadniałaby przerwanie wstrzymania wykonania prawomocnego
wyroku mamy do czynienia in concreto.
Niewątpliwie zakres i charakter tej oceny przekraczają ramy niniejszego
postępowania, a okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę nie pozwalają ich
obecnie interpretować, aż tak kategorycznie i jednoznacznie, by w oparciu o to
nieomal potwierdzić jej słuszność. Nie przesądzając zatem końcowej oceny
zasadności kasacji obrońcy skazanego, także w zakresie obecnie zgłaszanych
przez niego zarzutów, stwierdzić należy, iż tego rodzaju zaszłość uzasadniająca
wstrzymanie zaskarżonego wyroku nie zaistniała. Według obecnej oceny -
dokonanej w wymiarze determinowanym potrzebą niniejszego postępowania -
prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji nie jest aż tak jednoznacznie wysokie,
by to stanowiło wystarczającą podstawę do uwzględnienia przedmiotowego
wniosku.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.
[J.J.]
[a.ł]
