IV KK 13/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 2 kwietnia 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 2 kwietnia 2025 r.
sprawy K. K.
skazanego za czyn z art. 183 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 28 marca 2024 r., sygn. akt II AKa 416/23,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt XVI K 229/22,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego K. K. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn.
akt XVI K 229/22, uznano m.in. K. K. za winnego czynu z art. 183 § 1 k.k. i art. 164
§ 1 w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 i 3 k.k. i art. 165 § 1 pkt 5 k.k. i art. 171 § 1 k.k. w
związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 § 1 k.k. w związku z art. 4 § 1 k.k., za
IV KK 13/25
2
który wymierzono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz czynu z art. 286 § 1
k.k., za który także wymierzono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczone
kary jednostkowe objęto węzłem kary łącznej w wymiarze roku i 2 miesięcy
pozbawienia wolności, a ponadto zasądzono od oskarżonego nawiązkę na rzecz
Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w kwocie 30.000
złotych.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 marca 2024 r., sygn. akt II AKa 416/13,
zaskarżony wyrok utrzymano wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,
zaskarżając go w części na korzyść skazanego (odnośnie do utrzymania wyroku w
mocy) i zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ
na treść orzeczenia poprzez:
„a) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w
szczególności art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. i 424
§ 1 pkt 1 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegającą na naruszeniu zasady
obiektywizmu i zasady domniemania niewinności poprzez brak rozstrzygnięcia
niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, przekroczenie
granic swobodnej oceny dowodów, nieuwzględnienie przy wyrokowaniu
całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej i uwzględnienie
jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, a tym
samym oparcie treści wyroku na selektywnie wybranym materiale dowodowym,
nierzetelnej ocenie oraz odmówienie waloru wiarygodności bez należytego i
przekonywającego uzasadnienia wyjaśnieniom oskarżonego oraz świadka A.
G. przy jednoczesnym daniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego K. K. 1 w
zakresie jego rzekomego współdziałania w procederze przestępczym z K. K. a
przez to dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, czego konsekwencją
było przyjęcie, iż oskarżony K. K. dopuścił się zarzucanego mu aktem
oskarżenia czynu,
b) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający
wypływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego
mu czynu zabronionego, podczas gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i
IV KK 13/25
3
całościowa wykładnia materiału dowodowego, a w szczególności okoliczności
wyjaśnień oskarżonego K. K. oraz istniejące wątpliwości i rozbieżności
prowadzą do wniosku, iż brak jest przekonujących dowodów, świadczących o
tym, że oskarżony K. K. jest winny zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu”.
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach
do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Katowice-Zachód w
Katowicach wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji
rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a
zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego
naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w
której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK
6/14).
Pierwszy zarzut kasacji, opisany jako obraza przepisów postępowania w
postaci art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. i 424 § 1 pkt 1
w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., okazał się oczywiście bezzasadny, nie mając w istocie
charakteru kasacyjnego. Poprzez wskazany zarzut obrońca zakwestionował ocenę
dowodów, podczas gdy Sąd Apelacyjny nie prowadził własnego postępowania
dowodowego w tej sprawie. W treści uzasadnienia Sąd odwoławczy wyczerpująco i
przekonująco wskazał powody, dla których oddalił apelację, odnosząc się do
kontestowanej przez obronę oceny zeznań świadka A. G. oraz waloru dowodowego
wyjaśnień współoskarżonych. Wskazał jednocześnie powody, dla których podziela
ocenę przedstawioną przez Sąd I instancji, odniósł się do zarzutów apelacji, a w
świetle zgromadzonego materiału dowodowego i jego oceny nie dostrzegł błędów w
zakresie art. 7 k.p.k., choć zauważył nieścisłości w wyjaśnieniach K. K. Wskazany
IV KK 13/25
4
zarzut kasacyjny stanowi powielenie zarzutu apelacji i wbrew procedurze karnej
zmierza w istocie do wywołania trzeciej instancji sądowej.
Również drugi zarzut kasacyjny, sformułowany jako błąd w ustaleniach
faktycznych, ma charakter niekasacyjny, mimo, że w końcowym fragmencie
uzasadnienia kasacji skarżący uzasadnił pośredni charakter tego zarzutu. Co
więcej zarzut ten stanowi odwzorowanie zarzutu apelacyjnego. Tymczasem Sąd II
instancji nie czynił własnych ustaleń faktycznych, a do zarzutu apelacyjnego
dotyczącego ustalonego w sprawie stanu faktycznego odniósł się rzetelnie.
Obrońca przedstawia odmienne wnioski wynikające jego zdaniem ze
zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polemizując ze stanowiskiem
Sądów obu instancji, co nie jest wystarczające do podważenia prawomocnego
wyroku skazującego.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych
przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535
§ 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego, jako oczywiście
bezzasadnej.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego znajduje
uzasadnienie w treści ogólnej reguły z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[J.J.]
[a.ł]
