IV KK 106/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 kwietnia 2026 r.
SSN Dariusz Świecki
w sprawie D.K.
skazanego z art. 197 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 29 kwietnia 2026 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku
z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt VI Ka 342/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt III K 1399/24,
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych
kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
[WB]
postępowania
UZASADNIENIE
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 30 września 2025 r.,
sygn. akt VI Ka 342/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt III K 1399/24, wniósł obrońca skazanego.
Skarżący zarzucił mu rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k.
IV KK 106/26
2
w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 6
k.p.k., poprzez nieprawidłowe rozpoznanie zarzutu obrazy prawa procesowego
dotyczącego błędnej oceny opinii psychologicznych związanych z pokrzywdzonym i
pozbawienie oskarżonego prawa do obrony uznając, że obrońca nie ma prawa
kwestionowania in extenso opinii biegłej, bo nie posiada wiedzy specjalistycznej, a
ocena opinii biegłego jest rolą Sądu, podczas gdy oskarżony samodzielnie lub
poprzez swego obrońcę, ma prawo do wypowiadania się co do każdego
przeprowadzonego dowodu i jego wątpliwości muszą być rozstrzygnięte
merytorycznie, a nie jedynie formalnie poprzez odmowę prawa do kwestionowania
opinii biegłego, tym bardziej, że biegli sądowi nie są certyfikowani, a ich wiedza nie
jest w ogóle weryfikowana, przy czym naruszenie to ma istotny wpływ na treść
wyroku, bowiem opinia biegłych jako pomocnicza, wpływa na ocenę wiarygodności
pokrzywdzonego, a jego zeznania dotyczące reakcji obronnych mogły być
depozycją ukierunkowaną na ochronę wizerunku przed rodzicami, a całość
wpływała na kwalifikację prawną czynu pomiędzy art. 197 § 1 k.k. a art. 198 k.k.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na tę kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Kasacja obrońcy rzeczywiście jest oczywiście bezzasadna i dlatego
podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W przedmiotowej skardze obrońca kwestionuje sposób odniesienia się przez
Sąd odwoławczy do zarzutów apelacji w zakresie oceny dowodu z opinii
psychologicznej. Rzecz jednak w tym, że zapoznanie się z pisemnymi motywami
wyroku Sądu odwoławczego wskazuje, że przeprowadzona w tym zakresie kontrola
instancyjna była prawidłowa. Oczywiście rację ma skarżący, że obrona ma prawo
do wypowiadania się odnośnie do każdego dowodu przeprowadzonego na
rozprawie, w tym i opinii biegłego. Natomiast trafnie wywodzi Sąd odwoławczy, że
ostatecznie to sąd ocenia opinię biegłego i to ten organ procesowy decyduje czy
IV KK 106/26
3
jest ona dla niego zrozumiała i przekonująca w treści, czy odpowiada na pytania
zakreślające jej przedmiot i granice, czy jest wewnętrznie spójna i niesprzeczna
oraz czy nie rodzi wątpliwości co do jej merytorycznej trafności. I takiej oceny opinii
psychologicznej dokonał Sąd meriti, co zaaprobował następnie Sąd drugiej instancji,
podnosząc, że brak jest podstaw, aby kwestionować stanowisko biegłej, iż
kwestionariusze, z których skorzystano w badaniu mogły zostać wykorzystane w
sprawie, a to biegły – w oparciu o posiadane wiadomości specjalne – dobiera
adekwatne w jego ocenie metody badawcze. Wywody autora kasacji w tym
przedmiocie stanowią tylko polemikę z rozważaniami Sądu odwoławczego, która
przekonywać do zasadności kasacji nie może.
Skarżący koncentruje swoją uwagę na próbach podważenia przedmiotowej
opinii, podnosząc, że była ona kluczowa dla ustaleń w sprawie. Nie sposób jednak
pominąć trafnych twierdzeń Sądu ad quem, że to przecież nie biegły ocenia, czy
dowód z zeznań świadka jest wiarygodny, lecz sąd (podkreślić na marginesie
trzeba, że w sprawie niniejszej biegła przekonująco wyjaśniła przyjęte w opinii
stanowisko). Ponadto, omawiana opinia została oceniona w całokształcie materiału
dowodowego, w szczególności z uwzględnieniem zeznań członków najbliższej
rodziny pokrzywdzonego, protokołów oględzin czy zapisów z monitoringu. W
efekcie podzielić należało stanowisko Sądu odwoławczego, że brak jest powodów,
aby przyjmować, iż pokrzywdzony przedstawił nieprawdziwy przebieg zdarzeń.
Wobec tych wszystkich uwag stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazał, aby
w postępowaniu odwoławczym doszło do rażącego naruszenia prawa, które mogło
mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, jak tego wymaga się od
kasacji. Dlatego też Sąd Najwyższy oddalił przedmiotową kasację jako oczywiście
bezzasadną.
Mając to wszystko na względzie orzeczono, jak w postanowieniu.
[WB]
[a.ł]
IV KK 106/26
4
