III KZ 57/13

Sygn. akt III KZ 57/13

POSTANOWIENIE

Dnia 24 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska

w sprawie M. D.
‎skazanego z art. 226 § 1 k.k., art. 284 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k.
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎w dniu 24 października 2013 r.,
‎zażalenia skazanego
‎na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt II WKK […] odmawiające przyjęcia kasacji

uchylić zaskarżone zarządzenie i kwestię zbadania formalnych warunków kasacji przekazać do ponownego rozpoznania w Sądzie Okręgowym w W.

UZASADNIENIE

W rozpoznawanej kwestii zapadło zarządzenie następującej treści: „upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w W. na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 93 § 2 k.p.k. odmawia przyjęcia kasacji złożonej dnia 11 kwietnia 2013 r. przez skazanego M. D. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 stycznia 2013 r. po stwierdzeniu, że braki formalne kasacji nie zostały usunięte”.

Zarządzenie to zaskarżył skazany, który w zażaleniu podniósł m.in., że „prosi o podanie, jakich to braków formalnych nie uzupełnił”. Zażalenie nie zawiera wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniesiony środek odwoławczy okazał się zasadny.

Przytoczona treść zaskarżonego zarządzenia, które ponadto nie zawiera żadnego uzasadnienia, świadczy w sposób dobitny, że zarządzenie to nie poddaje się odwoławczej kontroli, przy czym – co jeszcze bardziej istotne – nie daje stronie postępowania szansy podniesienia pod jego adresem zarzutów i argumentów zwalczających jego zasadność.

Należy podkreślić, że przepis art. 530 § 2 k.p.k., powołany w podstawie prawnej zarządzenia (art. 93 § 2 k.p.k. dotyczy wyłącznie formy rozstrzygnięcia i osoby uprawnionej do jego wydania), wymienia różne okoliczności stanowiące przyczynę odmowy przyjęcia kasacji. W unormowaniu tym wskazuje się na okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 k.p.k. lub w art. 429 § 1 k.p.k., jak również na podanie w kasacji innych powodów niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k. Z kolei, w art. 120 § 2 k.p.k. mowa jest o nieuzupełnionych brakach formalnych pisma procesowego, przewidzianych w art. 119 k.p.k. lub w przepisach szczególnych (art. 120 § 1 k.p.k.). Jak więc widać, przywołanie w zarządzeniu wyłącznie art. 530 § 2 k.p.k. nie wyjaśnia rzeczywistych przyczyn jego wydania. Nie da się też tego wykazać bez podania leżących u jego podstaw konkretnych okoliczności, a w realiach sprawy konkretnych, określonych odpowiednimi przepisami braków formalnych, których strona nie uzupełniła w stosownym terminie.

Jest rzeczą oczywistą, że do kompetencji Sądu Najwyższego w postępowaniu okołokasacyjnym należy kontrola prawidłowości postępowania w sądzie odwoławczym, nie zaś dokonywanie, w zastępstwie organu pierwszoinstancyjnego, ustaleń i ocen stanowiących podstawę wydanej przez ten organ decyzji. W stwierdzonym stanie sprawy, w którym zaskarżone zarządzenie nie zawiera podstawowych danych, o których mowa wyżej, pozostaje więc tylko stwierdzić, że możliwy wpływ tego uchybienia na jego treść pociąga za sobą konieczność uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Ponowne badanie kwestii dopuszczalności kasacji powinno przebiegać z poszanowaniem normujących ją przepisów prawa procesowego (na marginesie należy wskazać, że termin do ewentualnego wniesienia kasacji przez obrońcę z wyboru, w wypadku nieznalezienia podstaw ku temu przez obrońcę wyznaczonego z urzędu, wynosi 30 dni od udzielenia skazanemu w tym względzie informacji – zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2009 r., II KZ 54/09, OSNKW 2010 z. 1, poz. 9) oraz z respektowaniem obowiązku wskazania podstawy faktycznej i prawnej wydanego zarządzenia oraz jego uzasadnienia (art. 94 § 2 k.p.k., art. 99 § 2 k.p.k.).

aw