Art. 94.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 94 § 1 KPK wskazuje elementy, które powinno zawierać postanowienie. W pierwszej kolejności dokument ma oznaczać organ oraz osobę albo osoby wydające postanowienie. Powinien także zawierać datę jego wydania, wskazanie sprawy i kwestii, której dotyczy rozstrzygnięcie. Konieczne jest zamieszczenie samego rozstrzygnięcia wraz z podaniem podstawy prawnej. Przepis wymaga również uzasadnienia, chyba że ustawa zwalnia od obowiązku jego sporządzenia. Art. 94 § 2 KPK stanowi natomiast, że zasady te stosuje się odpowiednio do zarządzeń.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis ma zastosowanie wtedy, gdy w postępowaniu karnym wydawane jest postanowienie. Określa on formalną treść tego rodzaju decyzji, a nie przesądza, jakie rozstrzygnięcie powinno zapaść w danej sprawie. Wymóg wskazania sprawy i kwestii pozwala ustalić, czego dotyczy dane postanowienie. Podanie podstawy prawnej ma pokazywać przepis stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie jest wymagane co do zasady, lecz może nie być potrzebne, jeżeli ustawa wyraźnie zwalnia od tego wymagania. W odniesieniu do zarządzeń art. 94 § 2 KPK nakazuje stosować wymienione wymogi odpowiednio, z uwzględnieniem charakteru zarządzenia.

Przykład zastosowania

Organ wydaje postanowienie w określonej sprawie karnej i rozstrzyga konkretną kwestię procesową. Treść dokumentu powinna pozwalać odczytać, który organ oraz która osoba wydały postanowienie, a także kiedy to nastąpiło. Dokument powinien wskazywać sprawę, opisywać rozstrzyganą kwestię i zawierać rozstrzygnięcie oparte na podanej podstawie prawnej. Jeżeli ustawa nie zwalnia z uzasadnienia, w postanowieniu należy je zamieścić. Gdy w tej samej sprawie wydawane jest zarządzenie, wymogi z art. 94 § 1 KPK stosuje się odpowiednio, a więc w zakresie właściwym dla tego rodzaju aktu. Przepis nie określa jednak samodzielnie szczegółowej treści uzasadnienia ani nie wskazuje, kiedy ustawa przewiduje zwolnienie z jego sporządzenia.

Częste nieporozumienia lub błędy przy stosowaniu przepisu

Błędem jest utożsamianie podstawy prawnej z samym uzasadnieniem. Art. 94 § 1 KPK wymienia te elementy oddzielnie, dlatego podanie przepisu prawa nie zastępuje uzasadnienia, jeżeli uzasadnienie jest wymagane. Nieprawidłowe jest także pomijanie oznaczenia sprawy albo kwestii, której dotyczy postanowienie, ponieważ oba te elementy zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Nie należy również zakładać, że każde postanowienie zawsze musi zawierać uzasadnienie, gdyż ustawa może zwolnić z tego wymagania. Zwrot o odpowiednim stosowaniu do zarządzeń nie oznacza automatycznego pominięcia wszystkich wymogów, lecz nakazuje odnieść je do zarządzenia w sposób odpowiadający jego charakterowi. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem.