III KZ 21/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 czerwca 2025 r.
SSN Tomasz Artymiuk
w sprawie M. K.
podejrzanego o czyny z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 16 czerwca 2025 r.
zażalenia obrońcy podejrzanego
na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w Przemyślu
z dnia 28 marca 2025 r., WKK 7/25, o odmowie przyjęcia kasacji,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
postanowił
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt II K 715/24, Sąd
Rejonowy w Przemyślu orzekł o umorzeniu, na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w
zw. z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 31
§ 1 k.k. (pkt I postanowienia) oraz art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z
art. 31 § 1 k.k. (pkt II postanowienia), postępowania karnego przeciwko M. K. o
wskazane wyżej czyny, a na podstawie art. 93a § 1 pkt 4 k.k. i art. 93g § 1 k.k.
orzekł wobec podejrzanego środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie
psychiatrycznym.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca podejrzanego.
III KZ 21/25
2
Zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 715/24, upoważniony
sędzia Sądu Rejonowego w Przemyślu odmówił przyjęcia wskazanego zażalenia
jako złożonego po terminie.
Zarządzenie to zaskarżył podejrzany M. K. .
Sąd Okręgowy w Przemyślu postanowieniem z dnia 28 stycznia 2025 r.,
sygn. akt II Kz 3/25, zaskarżone zarządzenie utrzymał w mocy.
W dniu 11 marca 2025 r. do Sądu Okręgowego w Przemyślu wniesiona
została kasacja sporządzona przez obrońcę z urzędu radcę pr. J. D. . Jak to wynika
z jej petitum – została ona wniesiona „od postanowienia Sądu Okręgowego w
Przemyślu z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II Kz 3/25 (…), utrzymującego w
mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 3 grudnia 202 (.) r.,
sygn. akt II K 715/24”.
Zarządzeniem z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt WKK 7/25, upoważniony
sędzia Sądu Okręgowego w Przemyślu, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art.
429 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji z uwagi na jej niedopuszczalność.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył obrońca M. K. zarzucając obrazę
przepisów postępowania, tj. art. 460 k.p.k. poprzez brak prawidłowej kontroli
odwoławczej w przedmiocie pominięcia przez Sąd pierwszej instancji możliwości
złożenia zażalenia w terminie przewidzianym do wniesienia apelacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie obrońcy jest bezzasadne.
Nie ulega wątpliwości, że jego treść świadczy o niezrozumieniu przez
skarżącego przedmiotu jakim objęta była kwestionowana przez niego decyzja
procesowa upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w Przemyślu.
Wprawdzie zawarto w niej (zarządzeniu), zbędne z – punktu widzenia kwestii
jaka podlegała rozważeniu – wywody dotyczące interpretacji akr 460 k.p.k., nie
ulega wszelako wątpliwości, że przedmiotem tego zarządzenia nie było
zagadnienie trafności wcześniejszego postanowienia Sądu Okręgowego w
Przemyślu o utrzymaniu w mocy zarządzenia o odnowie przyjęcia zażalenia na
postanowienie Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 13 listopada 2024 r., lecz
zagadnienie dopuszczalności kasacji w świetle regulacji zawartej w art. 519 k.p.k.
III KZ 21/25
3
Tymczasem skarżący skupił się wyłącznie na próbie wykazania, że
dopuszczalne było zażalenie na zarządzenie wydane w Sądzie pierwszej instancji,
które – jego zdaniem – wniesione zostało z zachowanym terminu, całkowicie
ignorując powód, dla którego odmówiono przyjęcia wniesionej przez niego kasacji.
A przecież przyczyna wydania takiej decyzji wprost wynika z trafnie
zinterpretowanego – przez organ wydający zaskarżone zarządzenie – art. 519
k.p.k.
Zgodnie z tym przepisem, kasacja strony może zostać wniesiona wyłącznie
od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od
prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i
zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k.
Do tego rodzaju postanowień, o jakich mowa w przepisie art. 519 k.p.k.,
należą więc jedynie postanowienia sądu odwoławczego o zmianie postanowienia
sądu pierwszej instancji i zastosowaniu środka zabezpieczającego (czego przepis
wprost dotyczy), a także postanowienia tego sądu o utrzymaniu w mocy
postanowienia sądu pierwszej instancji takiej treści [tak trafnie J. Matras (w:) K.
Dudka (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2020, s. 1146,
teza 2].
Tymczasem postanowienie Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 28
stycznia 2025 r., sygn. akt II Kz 3/25, wbrew zawartemu w kasacji – co zauważono
już wyżej – przedmiotowi zaskarżenia, nie rozstrzygało o utrzymaniu w mocy
postanowienia Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II
K 715/24, lecz wyłącznie odnosiło się do zaskarżonego zarządzenia z dnia 3
grudnia 2024 r., sygn. akt II K 715/24, o odmowie przyjęcia zażalenia od tego
orzeczenia. Nie było to tym samym prawomocne postanowienie sądu
odwoławczego, o którym mowa w art. 519 k.p.k.
Skoro tak, to słusznie w zaskarżonym zarządzeniu przyjęto, z uwagi na treść
art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., że wniesiona przez obrońcę
podejrzanego kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, gdyż dotyczyła ona
wyłącznie postanowienia rozstrzygającego co do zażalenia na wskazane wyżej
zarządzenie, nie zaś postanowienia o umorzeniu postepowania i zastosowaniu
środka zabezpieczającego. Kasację od tego rodzaju orzeczenia uprawnione są
III KZ 21/25
4
wnieść wyłącznie podmioty wskazane w art. 521§ 1 k.p.k., a nie strona
postępowania.
Uwzględniając powyższe, postanowiono jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
