Artykuł 93g Kodeksu karnego dotyczy wydawania przez sąd orzeczenia o umieszczeniu sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym. Przepis ten jest zorganizowany w trzech paragrafach i dotyczą go szczególne kategorie sprawców opisane w artykule 93c. Po pierwsze (w § 1) sąd może orzec pobyt w takim zakładzie wobec osoby spełniającej definicję z art. 93c pkt 1, pod warunkiem istnienia wysokiego prawdopodobieństwa ponownego popełnienia przez nią czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości. Przyczyną tego zagrożenia musi być choroba psychiczna albo upośledzenie umysłowe. W drugim paragrafie mowa jest o sprawcach określonych w art. 93c pkt 2, którzy są skazywani na karę pozbawienia wolności bez możliwości warunkowego zawieszenia lub karę dożywotniego pozbawienia wolności. W ich przypadku sąd również może orzec pobyt w zakładzie psychiatrycznym, jeżeli istnieje wysokie prawdopodobieństwo ponownego czynu zabronionego o znacznej szkodliwości społecznej w związku z chorobą psychiczną albo upośledzeniem umysłowym. Trzeci paragraf dotyczy sprawców z art. 93c pkt 3, którzy również są skazywani na kary więzienia bez warunkowego zawieszenia. Tutaj istotne jest, aby sąd uznał wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności seksualnej, spowodowanych zaburzeniem preferencji seksualnych. Głównym celem tego przepisu jest zapobieganie dalszym zagrożeniom społecznym ze strony osób, które ze względu na stan psychiczny stwarzają ryzyko powtórzenia poważnych przestępstw, a jednocześnie umożliwienie ich leczniczego nadzoru. Przepis wskazuje wyraźnie, że musi istnieć wysokie prawdopodobieństwo ponownego czynu zabronionego oraz powiązanie z określonymi zaburzeniami psychicznymi lub upośledzeniem. Zastosowanie artykułu 93g KK ma miejsce głównie w procesie karnym po wydaniu wyroku skazującego i służy ochronie społeczeństwa oraz odpowiedniej reakcji na specyficzne zagrożenia ze strony sprawców. Przykładowo, jeżeli osoba została skazana za poważne przestępstwo i jednocześnie stwierdzono u niej chorobę psychiczną, a eksperci stwierdzili, że istnieje wysokie ryzyko popełnienia podobnego czynu w przyszłości, sąd może orzec jej pobyt w zakładzie psychiatrycznym. Takie rozwiązanie zabezpiecza przed dalszymi niebezpieczeństwami i zapewnia możliwość leczenia osoby skazanej. Częstym błędem w stosowaniu art. 93g jest nieprawidłowe ocenienie stopnia prawdopodobieństwa popełnienia kolejnego przestępstwa lub mylne powiązanie jego przyczyn z zaburzeniami psychicznymi. Należy pamiętać o ścisłym powiązaniu przesłanki medycznej z prawną oraz o tym, że umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym nie następuje automatycznie, ale jest efektem oceny całokształtu dowodów i okoliczności sprawy. W przypadku wątpliwości co do indywidualnej sytuacji prawnej wskazane jest skonsultowanie się z prawnikiem specjalizującym się w prawie karnym i psychiatrii sądowej.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
