Art. 93f Kodeksu karnego szczegółowo określa obowiązki sprawcy, wobec którego sąd orzekł terapię. W paragrafie pierwszym mowa jest o osobach zobowiązanych do uczestnictwa w terapii dotyczącej osłabienia popędu seksualnego, która może obejmować terapię farmakologiczną, psychoterapię lub psychoedukację. Przepis wskazuje, że podmiot terapii musi stawiać się w określonych terminach w placówce wskazanej przez sąd oraz być pod kontrolą lekarza psychiatry, seksuologa lub terapeuty. Drugi paragraf zawiera analogiczne regulacje dotyczące osób zobowiązanych do terapii uzależnień, które obejmują leczenie odwykowe od alkoholu, środków odurzających lub innych podobnie działających substancji. Sprawca musi zgłaszać się do wyznaczonej placówki w terminach ustalonych przez lekarza prowadzącego terapię.
Przepis ma zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy sąd orzeka o terapii wobec sprawcy, co stanowi formę środka zabezpieczającego lub resocjalizacyjnego stosowanego w postępowaniu karnym. Warunkiem jest formalne wskazanie terapii przez organ sądowy oraz jej realizacja na podstawie wyznaczonych przez sąd instytucji medycznych. Przepis obejmuje dwie główne kategorie terapii: terapię adresowaną na osłabienie zaburzeń o charakterze seksualnym oraz terapię uzależnień, dlatego dotyczy tylko określonych stanów zdrowotnych sprawcy, które stanowią podstawę do orzeczenia takiego środka.
Przykładowo, jeżeli osoba skazana za przestępstwo o charakterze seksualnym została skierowana na terapię mającą na celu kontrolę popędu seksualnego, jest zobowiązana do regularnego stawiania się w specjalistycznym ośrodku terapii, gdzie pod opieką psychiatry lub seksuologa poddaje się leczeniu farmakologicznemu oraz psychoterapii. Podobnie osadzony z problemem uzależnienia od alkoholu będzie musiał uczestniczyć w wyznaczonych spotkaniach w placówce leczenia odwykowego zgodnie z zaleceniami lekarza. Nieprzestrzeganie tych obowiązków może powodować sankcje, w tym konsekwencje procesowe lub wykonawcze.
W praktyce często dochodzi do nieporozumień związanych z rozumieniem obowiązku stawiennictwa i zakresu terapii. Czasami sprawcy niesłusznie traktują terapię jako fakultatywną, tymczasem przepis ustanawia obowiązek, którego niedopełnienie może skutkować sankcjami. Ponadto niekiedy źle pojmowana jest rola lekarza prowadzącego, który wyznacza terminy i nadzoruje leczenie, co wymaga ścisłej współpracy z sądem i placówką. Istotne jest też rozróżnienie między terapią seksualną a terapią uzależnień, ponieważ każde z tych obowiązków dotyczy odrębnego rodzaju leczenia i instytucji. W indywidualnych sprawach zawsze zaleca się skonsultować z prawnikiem, aby właściwie zrozumieć zakres obowiązków wynikających z art. 93f KK i najlepiej dostosować się do orzeczonych środków.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
