III KZ 19/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
Dnia 28 maja 2025 r.
w sprawie z zawiadomienia pokrzywdzonej H. G.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 28 maja 2025 r.,
zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonej
na zarządzenie Przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu Okręgowego
w Kielcach
z dnia 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt III Kp 1908/24,
o odmowie przyjęcia kasacji
p o s t a n o w i ł
1. utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie,
2. obciążyć pokrzywdzoną kosztami
zażaleniowego.
postępowania
UZASADNIENIE
W dniu 10 sierpnia 2023 r. H. G. złożyła w Prokuraturze Okręgowej w
Warszawie zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia na jej szkodę przez B. G. i E.
S. przestępstw z art. 286 k.k., 207 § 1a k.k. i art. 284 § 1 i 2 k.k.
W dniu 12 listopada 2024 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w Końskich
postanowił umorzyć śledztwo w powyższej sprawie, prowadzone pod sygn. akt [...].
Sąd Okręgowy w Kielcach, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika
pokrzywdzonej na postanowienie o umorzeniu śledztwa, postanowieniem z dnia 31
III KZ 19/25
2
stycznia 2025 r., sygn. akt III Kp 1908/24, utrzymał w mocy zaskarżone
postanowienie.
W dniu 26 marca 2025 r. pełnomocnik pokrzywdzonej wniósł za
pośrednictwem Sądu Okręgowego w Kielcach kasację od postanowienia Sądu
Okręgowego w Kielcach z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt III Kp 1908/24,
zaskarżając je w całości i stawiając szereg zarzutów naruszenia prawa
procesowego.
Przewodniczący III Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Kielcach
zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt III Kp 1908/24, na podstawie art.
530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji jako
niedopuszczalnej z mocy ustawy.
Pełnomocnik pokrzywdzonej wniósł zażalenie na zarządzenie o odmowie
przyjęcia kasacji, zaskarżając je w całości i zarzucając mu obrazę przepisów
postępowania, mającą wpływ na treść wydanego zarządzenia, a to art. 519 k.p.k. w
zw. z art. 530 § 1 k.p.k. i w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., poprzez „błędne przyjęcie, że w
przedmiotowym stanie faktycznym sprawy kasacja jest niedopuszczalna z mocy
ustawy, a wskutek tego odmówienie przyjęcia kasacji skarżącej, podczas gdy
zgodnie z normami prawa karnego kasacja może być wniesiona od prawomocnego
wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a poprzez należy rozumieć takie orzeczenie, które prawnie wyłącza
możliwość dalszego zwykłego toku instancji, a do tej kategorii należy postanowienie
Sądu, którym utrzymano w mocy postanowienie organu prowadzącego
postępowanie przygotowawcze o umorzeniu śledztwa, zatwierdzone przez
prokuratora, co za tym idzie skarżącej przysługuje nadzwyczajny środek
zaskarżenia w postaci kasacji od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach III
Wydziału Karnego z dnia 31 stycznia 2025 roku, sygn. akt III Kp 1908/24”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 519 k.p.k. kasacja przysługuje od prawomocnego
wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego
postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu
środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego. Ów
III KZ 19/25
3
nadzwyczajny środek zaskarżenia przysługuje zatem stronom od wyroku sądu
odwoławczego utrzymującego w mocy wyrok sądu pierwszej instancji, wyroku
zmieniającego wyrok sądu pierwszej instancji, wyroku uchylającego wyrok sądu
pierwszej instancji i umarzającego postępowanie karne oraz od postanowienia o
umorzeniu postępowania i zastosowania środka zabezpieczającego określonego w
art. 93a k.k. Nie przysługuje zaś od prawomocnych wyroków sądu pierwszej
instancji, prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji, które nie kończą
postępowania, prawomocnych postanowień sądu pierwszej instancji kończących
postępowanie a także innych niż postanowienia o umorzeniu postępowania i
zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k.
prawomocnych postanowień sądu odwoławczego, choćby kończących
postępowanie i postanowień wydanych w postępowaniu wykonawczym (por. D.
Świecki, Komentarz do art. 519 k.p.k. [W:] Kodeks postepowania karnego. Tom II.
Komentarz aktualizowany (red. D. Świecki), teza 7).
Trzeba w tym miejscu przypomnieć oczywisty fakt, że procedura karna zna
dwa rodzaje orzeczeń: wyroki i postanowienia - co wynika z art. 93 § 1 k.p.k. i
najwyraźniej uszło uwagi skarżącego. Przepisy, na które powołuje się pełnomocnik
pokrzywdzonej w uzasadnieniu przedmiotowego zażalenia, odnoszą się do wyroku
wydanego w postępowaniu odwoławczym. Tymczasem w sprawie z zawiadomienia
pokrzywdzonej H. G., wydano nie wyrok, a postanowienie – co ma swoje
konsekwencje procesowe. Między innymi tę, że do orzeczenia wydanego w
niniejszej sprawie nie stosuje się norm odnoszących się do wyroków sądów
odwoławczych. Argumentacja zażalenia jest zatem całkowicie chybiona.
Ponieważ postanowienie o umorzeniu śledztwa (tu warto uczynić uwagę, że
organem je wydającym jest nie policjant, ale prokurator) nie należy do grupy
orzeczeń zaskarżalnych w drodze kasacji, należało odmówić przyjęcia złożonej
przez pełnomocnika pokrzywdzonej w niniejszej sprawie kasacji jako
niedopuszczalnej z mocy ustawy, co słusznie uczynił Przewodniczący III Wydziału
Karnego Sądu Okręgowego w Kielcach w zaskarżonym zarządzeniu.
Z powyższych względów, nie dostrzegając podstaw do uwzględnienia
zażalenia, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie, o kosztach
postępowania zażaleniowego rozstrzygając w myśl art. 636 § 1 k.p.k.
III KZ 19/25
4
[J.J.]
[r.g.]
