III KO 102/17

Sygn. akt III KO 102/17

POSTANOWIENIE

Dnia 4 grudnia 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk

w sprawie R.W.

skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej

w dniu 4 grudnia 2017 r.

wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt II AKa […], zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II K […],

na podstawie art. 545 § 3 k.p.

                                                    p o s t a n o w i ł

odmówić przyjęcia wniosku R.W. o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

W dniu 24 października 2017 r. do Sądu Najwyższego przekazany został przez Sąd Okręgowy w Ł. wniosek R.W. o wyznaczenie obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie tego Sądu o sygn. II K […], zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt II AKa […]. Wniosek powyższy nie został w żaden sposób uzasadniony w związku z czym pismem z dnia 31 października 2017 r. (doręczonym w dniu 10 listopada 2017 r. – k. 10), zawierającym pouczenie o przesłankach wystąpienia z wnioskiem o wznowienie, wezwano skazanego do wskazania okoliczności w oparciu o które domaga się przeprowadzenia postępowania przewidzianego w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego. Do dnia posiedzenia okoliczności takich R.W. nie ujawnił.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek skazanego jest oczywiście bezzasadny w związku z czym należało odmówić jego przyjęcia bez podejmowania wcześniejszych czynności w postaci wyznaczenia obrońcy z urzędu.

Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545 k.p.k. (obrońca lub pełnomocnik) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Możliwość wydania wymienionej w powołanym przepisie decyzji procesowej, nie ogranicza się przy tym wyłącznie do tych wypadków, w których we wniosku o wznowienie podniesione zostały okoliczności będące już wcześniej przedmiotem rozpoznawania w postępowaniu o wznowienie postępowania. Użycie w treści art. 545 § 3 k.p.k. zwrotu „w szczególności” nie pozostawia wątpliwości, że jest to wskazanie przykładowe. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny będzie więc miało miejsce również w sytuacjach, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek ten oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 września 2015 r., II KO 49/15, LEX nr 1812335 oraz z dnia 23 grudnia 2015 r., III KO 131/15, niepubl.). Stosowanie wskazanego przepisu uznać należy w związku z tym za konieczne także w tych wypadkach, w których sąd wznowieniowy w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzi, że żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie tego sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.).

Taki właśnie charakter, a więc oczywiście bezzasadny, ma wniosek złożony przez skazanego R.W. Domagając się wyznaczenia na potrzeby postępowania wznowieniowego obrońcy z urzędu nie wskazał on na jakiekolwiek okoliczności, które stanowiłyby podstawę do wznowienia postępowania bądź na wniosek (art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k.), bądź też ex officio (art. 542 § 3 k.p.k.). Co więcej, podstawy takiej nie ujawnił będąc pouczonym przez Sąd Najwyższy o przesłankach wznowieniowych pomimo odebrania zawierającego to pouczenie wezwania. Ponieważ katalog podstaw wznowieniowych jest ściśle określony, zaś skazany nie ujawnił żadnej okoliczności, która spełniałaby takie kryteria, konieczne było – bez rozpoznawania wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu – orzeczenie, jak w części dyspozytywnej postanowienia.