III KK 78/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 4 kwietnia 2025 r.
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2025 r.
sprawy A. T.,
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie,
z dnia 4 września 2024 r., sygn. akt IV Ka 1761/23,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gryfinie - Zamiejscowy
Wydział Karny w Chojnie,
z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt VI K 18/22
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego A. T. kosztami postępowania
kasacyjnego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gryfinie w Zamiejscowym VI Wydziale Karnym z siedzibą w
Chojnie wyrokiem z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt VI K 18/22, uznał oskarżonego
A. T. za winnego tego, że:
III KK 78/25
2
„w dniu 9 kwietnia 2021 r. o godz. 15.30 w C. na ul. […], na drodze
publicznej […], prowadząc samochód osobowy marki A. o nr. rej. […]
umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób,
że znajdując się w stanie nietrzeźwości - 0,88 mg/1 alkoholu w wydychanym
powietrzu, nie dostosował prędkości do warunków i sytuacji panujących na
drodze, poruszał się z prędkością, która nie zapewniała panowania nad
pojazdem, przez co uderzył w tył jadącego w tym samym kierunku ruchu
samochodu osobowego marki P. o nr. rej. […], prowadzonego przez S. W., w
wyniku czego kierująca doznała urazu twarzowej części głowy, skutkującego
wstrząśnieniem mózgu z niepamięcią wsteczną, krwiaka prawej części
twarzy z powierzchownymi ranami w obrębie krwiaka i z towarzyszącym
złamaniem ściany bocznej i przedniej prawej zatoki szczękowej, złamania
prawego łuku jarzmowego i ściany bocznej oczodołu prawego oraz silnego
tępego urazu okolicy obu kolan, skutkującego złamaniem nasad bliższych
obu kości piszczelowych z koniecznością leczenia operacyjnego, co
spowodowało u pokrzywdzonej naruszenie funkcji narządu żucia i obu
kończyn dolnych na okres przekraczający 7 dni,
tj. przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., za które wymierzył mu
karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I) oraz na mocy art. 42 § 2 k.k.
zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat (pkt
II).
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, w której zarzucono rażącą
niewspółmierność kary, Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 4 września
2024 r., sygn. akt IV Ka 1761/23, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,
zaskarżając go w całości, zarzucając, m że:
„Sąd II Instancji nie uwzględnił - z punktu widzenia wskazań przepisów art. 4
k.p.k. i art. 7 k.p.k. oraz art. 53 § 2 k.k. - okoliczności faktycznych
dotyczących:
a) zachowania się Pokrzywdzonej S. W.,
b) braku ustaleń co do tego: czy do wypadku 9.04.2021 r. doszło w
następstwie stanu nietrzeźwości Skazanego
III KK 78/25
3
c) ustaleń prędkości pojazdu prowadzonego przez Skazanego w chwili
zderzenia z pojazdem Pokrzywdzonej,
przez co doszło do wydania rażąco niesprawiedliwego wyroku
utrzymującego w mocy wyrok Sądu I instancji i prawomocne wymierzenie
skazanemu niewspółmiernie wysokiej kary pozbawienia wolności w
wymiarze 2 lat, a wiec w wymiarze uniemożliwiającym warunkowe jej
zawieszenie i jej niezawieszenie, względnie w wymiarze uniemożliwiającym
wykonywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego,
choć o karę pozbawienia wolności, ale z warunkowym jej zawieszeniem
wnosił oskarżyciel publiczny oraz oskarżyciel prywatny,
mimo że okoliczności obejmujące:
- zachowanie Pokrzywdzonej, która podjęła manewr włączenia się do ruchu
na drogę publiczną […] był niedostosowany do warunków drogowych, co w
oczywisty sposób wpłynęło na zaistnienie zdarzenia drogowego z 9.04.2021
r., jak i jego skutków,
- stan nietrzeźwości Skazanego - w obliczu nieustalenia, aby miał on wpływ
na zaistnienie wypadku - nie powinny determinować surowości kary z punktu
widzenia art. 177 § 1 k.k., zwłaszcza, że:
- nie ustalono prędkości, z którą poruszał się pojazd prowadzony przez
Skazanego w chwili zderzenia z pojazdem prowadzonym przez
Pokrzywdzoną,
a w konsekwencji zarzut obrazy, i to rażącej obrazy, w/w przepisów w
związku z art. 440 k.p.k. w związku ze wskazaniami przepisów art. 4 k.p.k. i
art. 7 k.p.k. i art. 53 k.k.”.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w
Szczecinie, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmniejszenie
orzeczonej kary pozbawienia wolności do roku i warunkowe jej zawieszenie na
okres 5 lat próby, względnie 1 roku i 6 miesięcy.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Gryfinie wniósł o oddalenie
kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
III KK 78/25
4
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie określonym w art. 535
§ 3 k.p.k. ze względu na jej oczywistą bezzasadność.
Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu
uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa,
jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, przy czym nie może być
wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.
Skarżący nie dopełnił obowiązku wykazania, że w sprawie doszło do
rażącego naruszenia prawa.
Po pierwsze, wbrew stanowisku wyrażonym przez obrońcę w uzasadnieniu,
kasacja zakwestionowała w sprawie ustalenia faktyczne. Niczym innym, jak tylko
ustaleniami dotyczącymi faktów, jest kwestia zachowania się pokrzywdzonej (jako
element stanu faktycznego mogący mieć wpływ na zakres odpowiedzialności karnej
skazanego), faktyczny związek przyczynowy pomiędzy byciem w stanie
nietrzeźwości a doprowadzeniem do wypadku oraz prędkość, z jaką poruszał się
skazany w czasie wypadku. Argumentacja skarżącego sprowadza się zresztą do
twierdzenia, że stan faktyczny należało ustalić inaczej. W uzasadnieniu wskazuje,
że Sądy powinny przyjąć, iż pokrzywdzona przyczyniła się do spowodowania przez
skazanego wypadku, tworząc realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu.
Podobnie elementem ustaleń faktycznych jest zależność pomiędzy stanem
psychofizycznym, w jakim znajdował się skazany, a zaistniałym zdarzeniem w
postaci wypadku drogowego. W tym miejscu wystarczy przypomnieć wielokrotnie
wyrażaną przez Sąd Najwyższy tezę, zgodnie z którą podstawą kasacji nie może
być zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zarówno podnoszony wprost, jak i
wówczas, gdy dla obejścia tego ustawowego ograniczenia przyjmuje błędną, bo
tylko pozorną, postać zarzutu obrazy prawa (zob. np. postanowienie SN z dnia 29
stycznia 2025 r., sygn. akt III KK 600/24).
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że Sąd odwoławczy nie mógł
naruszyć art. 4 i 7 k.p.k. oraz art. 53 § 2 k.p.k. W apelacji obrońca skazanego
zarzucił wyrokowi Sądu I instancji wyłącznie rażącą niewspółmierność kary. Skoro
zaś – zgodnie z art. 433 § 1 k.p.k. – Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w
granicach zaskarżenia oraz w granicach podniesionych zarzutów, a w zakresie
III KK 78/25
5
szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435 k.p.k., art. 439 § 1 k.p.k., art. 440
k.p.k. i art. 455 k.p.k., to w przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy w Szczecinie nie
był zobowiązany do zastosowania wskazywanych w apelacji przepisów. W
szczególności nie był zaś zobowiązany do weryfikacji ustaleń faktycznych w
sprawie, skoro apelujący obrońca skazanego w apelacji ich w ogóle nie
zakwestionował.
Ponadto należy uznać, że wbrew deklaracjom skarżącego kwestia
współmierności kary w kasacji jest powiązana wyłącznie z tezą o nieprawidłowo
ustalonym stanie faktycznym w sprawie. Skarżący starał się bowiem wykazać ową
niewspółmierność ograniczając się jedynie do wykazania, że kara mogłaby być
niższa, gdyby ustalone zostało w sprawie przyczynienie się pokrzywdzonej. Raz
jeszcze należy przypomnieć, że w toku postępowania kasacyjnego z założenia nie
dokonuje się kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, a ponadto nie
bada się współmierności orzeczonej kary (zob. np. postanowienie SN z dnia 9
stycznia 2025 r., sygn. akt V KK 383/24). Nadto, o czym prawdopodobnie
zapomniał obrońca skazanego, Sąd Najwyższy rozpoznając kasację nie ma
uprawnień do zmiany zaskarżonego wyroku i to poprzez zmianę wymierzonej
skazanemu kary pozbawienia wolności.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.
[PŁ]
[r.g.]
