III KK 597/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 grudnia 2025 r.
SSN Piotr Mirek
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 16 grudnia 2025 r.,
w sprawie M. W.
skazanego z art. 209 § 1a k.k.
kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu
z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt II Ka 276/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu
z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt II K 195/23,
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi
kasacyjnego.
postępowania
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 15 maja 2024 r., sygn.
akt II K 195/23, M.W. został skazany za przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. na karę 6
miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na postawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i
art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat. Na postawie art. 72 § 1
III KK 597/25
2
pkt 3 k.k. zobowiązano oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku
łożenia na utrzymanie małoletniej O.P.
Wyrok ten, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Okręgowy w
Tarnobrzegu, wyrokiem z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt II Ka 276/24,
utrzymał w mocy.
Kasację od wyroku wniosła obrońca, zarzucając rażące naruszenie
przepisów prawa procesowego – art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
z art. 7 § 2 k.p.k. oraz art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k.
W konkluzji kasacji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i
utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy
właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie jej jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Kasacja wywiedziona na korzyść skazanego jest niedopuszczalna i jako taka
podlegała pozostawieniu bez rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść
jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe
na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej przez stronę z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz kasacji jednego z
podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.)
W niniejszej sprawie M.W. został prawomocnie skazany na karę
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Oczywistym
więc jest, że nie zaistniały warunki umożliwiające wniesienie na jego korzyść
kasacji przez stronę z powodu innych uchybień niż wymienione w art. 439 k.p.k. W
kasacji wniesionej przez obrońcę - co wynika wprost z treści postawionych w niej
zarzutów, jak i jej części motywacyjnej - nie wskazano na żadne z uchybień
określonych w art. 439 k.p.k. W takiej sytuacji wniesienie kasacji było
niedopuszczalne, a to powinno skutkować wydaniem przez Prezesa Sądu
odwoławczego zarządzenia o odmowie jej przyjęcia. Skoro to jednak nie nastąpiło,
należało przyjętą kasację pozostawić bez rozpoznania.
III KK 597/25
3
W świetle jednoznacznej dyspozycji art. 523 § 2 k.p.k. ze zdziwieniem
odnotować zarówno złożenie niedopuszczalnej kasacji przez podmiot profesjonalny,
jak i brak właściwej reakcji organu dokonującego kontroli formalnej wniesionego
środka oraz merytoryczne odnoszenie się sporządzającego odpowiedź na kasację
do postawionych w niej zarzutów, co w realiach sprawy było zbytecznym i
bezprzedmiotowym.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej,
obciążając jednocześnie skazanego – art. 637a k.p.k. w zw. z art.637 § 1 k.p.k. w
zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami postępowania kasacyjnego.
[WB]
[r.g.]
