III KK 455/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 grudnia 2025 r.
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
w sprawie E.J.,
skazanego za czyn z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 30 grudnia 2025 r.,
kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie
z dnia 24 kwietnia 2025 r., III Ka 4/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku
z dnia 4 listopada 2024 r., II K 70/24,
p o s t a n o w i ł:
1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w
zw. z art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć skazanego E.J. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w
Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2025 r., III Ka 4/25, utrzymującego w mocy wyrok
Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 4 listopada 2024 r., II K 70/24, przed Sądem
Najwyższym zawisła sprawa E.J., który został uznany za winnego czynu z art. 156
III KK 455/25
2
§ 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., za który wymierzono mu prawomocnie karę
roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres
dwóch lat próby.
Wnosząc kasację obrońca zaskarżył w całości wyrok Sądu Okręgowego,
utrzymujący w mocy wyrok Sądu I instancji, i zarzucił: „rażącą obrazę prawa
procesowego, która to mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku
przez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na
nierozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 7 k.p.k., w sytuacji gdy w
ocenie Skarżącego zupełnie pominięto i nie nadano właściwego znaczenia
okoliczności wynikającej z przeprowadzonych dowodów w sprawie, a dot.
złożonych zeznań kluczowego dla sprawy świadka w osobie P.K. (syn
pokrzywdzonego), a konkretnie ten dowód w ocenie Skarżącego został przez Sąd I
Instancji oraz następnie II Instancji dowolnie oceniony (w postępowaniu przed
Sądem I Instancji brak było przesłuchania ww. kluczowego świadka i to po
uprzednim uchyleniu wyroku i przekazaniu do ponownego rozpoznania sprawy po
raz pierwszy przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie), a jedynie odczytano zeznania (a
które to zeznania są mało wiarygodne, niespójne i pozostają w sprzeczności z
pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a
ponadto świadek to syn pokrzywdzonego mający ewidentny interes w korzystnym
zakończeniu sporu zainicjowanego przez ojca), a co istotne nie dokonano
konfrontacji z oskarżonym oraz innymi świadkami słuchanymi w sprawie, a dowód
ten nie koresponduje m.in. z dokumentacją medyczną jednakże niekompletną
(wnioski z lektury opinii biegłego sądowego), w sytuacji zaistnienia licznych
wątpliwości wynikających z relacji pozostałych świadków zeznających w sprawie w
całości na korzyść E. J., tj. w osobach: S.Z., Z.Z., G.Z., a korespondujących także z
treścią opinii sądowej wydanej w toku sprawy na okoliczność przyczyn i
czasookresu powstania urazów pokrzywdzonego oraz dla przyjętej narracji
pokrzywdzonego powiązanego rodzinnie z ww. świadkiem, w sytuacji gdy
tymczasem Sąd I Instancji oraz także i II Instancji nie przeprowadził postępowania
dowodowego w sposób prawidłowy i wnikliwy, pomijając potrzebę ustalenia
najistotniejszych okoliczności w sprawie. Nadto, podczas postępowania
dowodowego Sąd I instancji nie wyczerpał dostępnych możliwości dowodowych w
III KK 455/25
3
celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu
czynu, respektując przy tym zasady procesowe, w tym zasadę prawdy materialnej
(art. 2 § 2 k.p.k.), zasadę bezstronności (art. 4 k.p.k.), zasadę in dubio pro reo (art.
5 § 2 k.p.k.), a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.). Dokonane i
przedstawione w uzasadnieniu wyroku ustalenia faktyczne obarczone zostały tym
samym błędem i nie uwzględniają całokształtu okoliczności ujawnionych w toku
rozprawy. Przeprowadzone w taki sposób postępowanie dowodowe nie wyjaśniło
istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i wątpliwości wynikających z lektury
uzasadnienia wyroku Sądu II Instancji dla przypisywanego oskarżonemu
przestępstwa”. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego
nim wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej pozostawienie bez
rozpoznania jako niedopuszczalnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja okazała się niedopuszczalna,
dlatego też Sąd Najwyższy pozostawił ją bez rozpoznania.
Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania
przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 2
k.p.k. lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia
terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 429 § 1 k.p.k., do którego odsyła powołany art.
530 § 2 k.p.k., odmowa przyjęcia środka odwoławczego następuje m.in. jeżeli jest
on niedopuszczalny z mocy ustawy. Kasacja obrońcy skazanego E.J. została
przyjęta do rozpoznania zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu
Okręgowego w Rzeszowie (k. 11 akt WKK). Z uwagi na treść art. 531 § 1 k.p.k.,
pomimo formalnego przyjęcia kasacji, Sąd Najwyższy nie jest zwolniony od
obowiązku zbadania czy kasacja odpowiada przepisom wymienionym w art. 530 §
2 k.p.k., w tym czy jest dopuszczalna w świetle obowiązującego prawa – art. 429 §
1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca 2024 r., IV KK
246/24).
III KK 455/25
4
W tej sprawie wobec E.J. prawomocnie orzeczono karę pozbawienia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k.,
kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za
przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez
warunkowego zawieszenia jej wykonania. To ograniczenie nie dotyczy jedynie tzw.
kasacji nadzwyczajnej oraz kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w
art. 439 k.p.k. (art. 523 § 2 i § 4 k.p.k.). Kasacja obrońcy skazanego nie zawierała
zarzutów wskazujących na uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. Jedyny zarzut kasacji
dotyczył nierzetelnej kontroli odwoławczej i nie był on ani formalnie (poprzez
literalne wskazanie w treści), ani merytorycznie zarzutem wskazującym na
uchybienia o randze tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Dlatego też
kasację obrońcy skazanego należało uznać za niedopuszczalną, a w konsekwencji
pozostawić bez rozpoznania z uwagi na treść art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2
k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
Rozstrzygnięcie o kosztach z punktu 2 uzasadnia art. 637a k.p.k. w zw. z art.
637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej
postanowienia.
[WB]
[r.g.]
