III KK 407/15

Sygn. akt III KK 407/15

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Lech Paprzycki

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2016 r.,
‎sprawy A. L. K. skazanego z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i in.,
‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
‎od wyroku Sądu Okręgowego w Z.
‎z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt II Ka […],
‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z.
‎z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II K […],

                                                    p o s t a n o w i ł

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego A. L. K. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Z., wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2015 r., w sprawie II Ka […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 16 października 2014 r., wydany w sprawie II K […] – którym oskarżony A. L. K. skazany zostały za czyny zakwalifikowane z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 2 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 oraz z art. 245 k.k. na karę łączną 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności – w ten sposób, że: 1) w podstawie orzeczenia środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną E. M., w miejsce przepisu art. 41a § 2 k.k. powołał przepis art. 41a § 1 k.k.; 2) orzekł o kosztach obrony z urzędu, a w pozostałej części wyrok ten utrzymał w mocy.

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego kasację na korzyść oskarżonego A. L. K. wniosła jego obrońca z urzędu i, zarzucając „wyrokom Sądów Rejonowego i Okręgowego rażące naruszenie prawa procesowego tj. art. art. 4, 5 § 2, 7, 92 i 410 k.p.k. mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku, polegające na: - oparciu orzeczenia jedynie na okolicznościach przemawiających na niekorzyść oskarżonego a nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na jego niekorzyść (tak w oryginale – uwaga SN), - dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów przeprowadzonej wbrew zasadom prawidłowego rozumowania a nie doświadczenia życiowego, - oparcie orzeczenia nie na całokształcie okoliczności ujawnionych w sprawie, - rozstrzygnięcie wątpliwości których nie usunięto w postępowaniu dowodowym na niekorzyść oskarżonego”, wniosła o „uchylenie zaskarżonych wyroków Sądu Okręgowego a także Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Z., w odpowiedzi na kasację obrońcy, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy oskarżonego A. L. K. jest, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., oczywiście bezzasadna, i jako taka została oddalona, natomiast oskarżony, wobec jego aktualnej sytuacji majątkowej i ograniczonych możliwości zarobkowania w okresie odbywania kary pozbawienia wolności, został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.

Przede wszystkim należy wskazać, że jeden z zarzucanych jako naruszony przepis nie mógł być przedmiotem zarzutów kasacyjnych (art. 4 k.p.k.), a pozostałe (art. 5 § 2, art. 7, art. 92 i art. 410 k.p.k.) dotyczą postępowania przed sądem pierwszej instancji, a nie postępowania apelacyjnego, a tylko wyrok wydany w takim postępowaniu może zostać zaskarżony przez stronę kasacją (art. 519 k.p.k.). Przy tym, Sąd Okręgowy w Z., w zasadzie, nie zmieniał zaskarżonego wyroku i nie przeprowadzał oceny dowodów, tak, by w ogóle można było zarzucić naruszenie wskazanych w kasacji przepisów prawa. Weryfikował jedynie prawidłowość procedowania Sądu pierwszej instancji, poprawność dokonanych przezeń ocen i ustaleń faktycznych. Już z tych powodów wniesiona kasacja jest oczywiście bezzasadna.

Skarżący nie odnosi się także do wnikliwych motywów orzeczenia Sądu Okręgowego, w których Sąd ten odniósł się również do kwestii dotyczącej oceny dowodów, w tym dowodów z zeznań pokrzywdzonej i opinii biegłej psycholog (s. 4-6 uzasadnienia), a jedynie poprzestaje na wybiórczym powoływaniu fragmentów wypowiedzi pokrzywdzonej i stwierdzeń biegłej, które zestawia z, przyjętymi a priori przez siebie jako prawdziwe, wyjaśnieniami skazanego. Taki sposób argumentacji nie tylko nie może doprowadzić do skutecznego podważenia zaskarżonego kasacją wyroku, ale dowodzi także, że zamiarem skarżącego jest powtórne kwestionowanie ocen i ustaleń Sądu Rejonowego w Z., do czego obrońca skazanego w ramach kasacji nie jest uprawniony.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.