III KK 202/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 5 listopada 2025 r.
SSN Małgorzata Gierszon
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2025 r.,
kasacji obrońcy P.G.
skazanego za przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 276 k.k.
od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 7 października 2024 r., IV Ka 1937/23,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Gryficach
z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygn. II K 652/22,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego P.G. kosztami
postępowania kasacyjnego.
sądowymi
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 20 sierpnia 2023 r. P.G.
zostało przypisane, że dnia 12 września 2014 r. nakłaniał S.W. do nakłonienia D.G.
Dyrektora Wydziału […] w Starostwie Powiatu G., do dokonania czynu
zabronionego poprzez usunięcie dokumentu datowanego na 10 września 2014 r.
adresowanego do M. sp. z o.o., w którym D.G. potwierdził, że lokale wybudowane
w P. przy ul. […] na działce geodezyjnej nr […] przez M. sp. z o.o. „nie mogą być
zakwalifikowane przez organ administracji jako lokale mieszkalne, a jedynie jako
III KK 202/25
2
lokale rekreacyjne lub apartamenty wypoczynkowe” i wystawienia w miejsce
usuniętego dokumentu nowego, w którym wskazałby, że „przedmiotowe lokale
mogą być kwalifikowane jako lokale rekreacyjne lub apartamenty wypoczynkowe, z
wydzielonymi trwałymi ścianami izbami lub zespołami izb wraz z pomieszczeniami
pomocniczymi, przeznaczonymi do całorocznego pobytu ludzi”, to jest
popełnienienie czynu z art. 18 § 2 k.k w zw. z art. 276 k.k. i na podstawie art. art. 66
§ 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne prowadzone przeciwko P.G. zostało
warunkowo umorzone na okres próby jednego roku.
Ten wyrok został zaskarżony apelacją prokuratora. Wyrokiem Sądu
Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 października 2024 r., sygn. akt: IV Ka 1937/23,
zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznano P.G. za winnego czynu
opisanego w pkt 5 jego części dyspozytywnej i za występek ten wymierzono mu
karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych, określając wysokość stawki na 100
złotych.
Wyrok Sądu II instancji został zaskarżony kasacją przez obrońcę skazanego
na jego korzyść, w zakresie pkt I i III jego części dyspozytywnej. Obrońca zarzuciła
w kasacji:
a) rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść
wydanego wyroku, a to art. 454 k.p.k. (w brzmieniu sprzed 05.10.2019 r. tj. wejścia
w życie zmiany wprowadzonej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U.2019.1694) w zw. z art.
4 § 1 k.k. polegające na uznaniu za winnego skazanego P.G. zarzucanego mu
czynu i skazaniu go na karę grzywny, podczas gdy ograniczenie zawarte w art. 454
§ 1 k.p.k. (w brzmieniu Ustawy Kodeks postępowania karnego obowiązującym w
chwili popełnienia czynu przez skazanego) polega na tym, że sąd odwoławczy nie
może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co
do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono
postępowanie. Zatem ustawa obowiązująca w chwili popełnienia czynu jest
względniejsza dla sprawcy,
III KK 202/25
3
b) rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść wydanego
wyroku, a to art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 2 k.p.k. (w
brzmieniu Ustawy Kodeks postępowania karnego obowiązującym w chwili
popełnienia czynu przez skazanego tj. z dnia 12.09.2014 r.) a polegające na
zmianie orzeczenia i orzeczeniu odmienne co do istoty sprawy tj. uznaniu P.G. za
winnego czynu opisanego w punkcie 5 jego części dyspozytywnej i wymierzeniu mu
kary grzywny, podczas gdy zgromadzone dowody w sprawie nie mają
jednoznacznej wymowy, a ich ocena przez Sąd I instancji nie była oczywiście
błędna, zaś same wątpliwości sądu odwoławczego co do prawidłowości tej oceny,
mieszczące się wszakże w granicach zakreślonych w art. 7 k.p.k. nie upoważniają
jeszcze Sądu II instancji do wydania odmiennego orzeczenia co do istoty sprawy,
zwłaszcza że apelacja prokuratora nie zawierała wniosku o zmianę zaskarżonego
rozstrzygnięcia dotyczącego skazanego P.G., co w konsekwencji doprowadziło do
swoistego „pozbawienia instancji” skazanego;
c) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał
wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegający na uznaniu, że stopień winy i
społecznej szkodliwości czynu przypisanego P.G. był większy niż nieznaczny, a co
za tym idzie - nie było podstaw aby warunkowo umorzyć wobec niego
postępowanie, podczas gdy P.G. zarzucany czyn miał popełnić ponad 10 lat temu
(data popełnienia czynu - 10 września 2014 r.), jest osobą uprzednio niekaraną za
przestępstwo umyślne, co wskazuje na to, że prowadzi ustabilizowany tryb życia,
zaś niniejsze skazanie jest incydentalne, a nadto jego aktywność w zakresie czynu
ograniczyła się do jednej rozmowy telefonicznej zwłaszcza, że zamiana dotyczyła
tak zwanego pisma informacyjnego z dnia 10 września 2014 r., które w obu
wersjach zawierało informacje wyłącznie prawdziwe, bez ryzyka wystąpienia
szkody dla interesu publicznego czy prywatnego;
d) naruszenie przepisu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. przez to, że Sąd, który go wydał był
nienależycie obsadzony, albowiem Sędziowie Sądu Okręgowego w Szczecinie IV
Wydziału Karnego Odwoławczego X. Y. oraz X.1 Y.1 zostali powołani na urząd
sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie
określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, a nadto zachodzą w
III KK 202/25
4
stosunku do nich indywidualne okoliczności, podważające tezę o możliwości
zachowaniu przez nich zasad bezstronności i niezawisłości.
W oparciu o wskazane powyżej zarzuty wniosła o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu IV
Wydziałowi Karnemu Odwoławczemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania,
ewentualnie, o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I Instancji i przekazanie sprawy Sądowi
Rejonowemu w Gryficach II Wydziałowi Karnemu do ponownego rozpoznania.
Ponadto, wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z Karty Informacyjnej
Leczenia Szpitalnego 28.11.2024 na okoliczność znacznego pogorszenia stanu
zdrowia skazanego P.G. od czasu wydania skarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że P.G. został skazany na karę
grzywny, dlatego dopuszczalny w kasacji wniesionej przez obrońcę jest jedynie
zarzut dotyczący naruszenia art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Pozostałe zarzuty tej kasacji
są niedopuszczalne i jako takie nie podlegały rozpoznaniu. Autorka kasacji
najwyraźniej przeoczyła, że zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść
można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania. To ograniczenie – zgodnie z treścią § 4 tegoż przepisu -
nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
oraz w wypadku określonym w art. 521 k.p.k.
Analiza akt postępowania karnego prowadzi do wniosku, że w niniejszej
sprawie nie zachodziła podnoszona przez obrońcę skazanych nienależyta obsada
składu Sądu Okręgowego w Szczecinie, która stanowiłaby bezwzględną przyczynę
odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Obrońca skazanych podniosła, że wadliwość obsady Sądu odwoławczego
wynikała z faktu, że w składzie tego sądu orzekali sędziowie X. Y. i X.1 Y.1, którzy
III KK 202/25
5
uzyskali nominacje wskutek wniosku Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej
na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że nie budzi wątpliwości Sądu
Najwyższego wadliwość składu Krajowej Rady Sądownictwa po nowelizacji ustawy
o KRS z 2017 r. Należy wszak zwrócić uwagę, że w uchwale składu połączonych
Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z
dnia 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt BSA I-4110-1/20) uznano, że nienależyta obsada
sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. może zachodzić wówczas, gdy
wadliwość procesu powoływania sędziów prowadzi do naruszenia standardu
niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ale
jedynie „w konkretnych okolicznościach”.
Tymczasem obrońca nie wskazała na jakąkolwiek okoliczność chociażby
uprawdopodabniającą brak bezstronności sędziego X. Y. Takie okoliczności nie są
znane Sądowi Najwyższemu z urzędu. Co więcej, sędzia X. Y. został już
pozytywnie zweryfikowany postanowieniach SN z dnia 24.07.2024, III KK 336/24;
31.07.2024, III KK 308/24; 7.07.2022, III KK 144/22; 17.08.2023, III KK 328/23.
Podobnie co do Sędziego X.1 Y.1, obrońca nie podała żadnych dotyczących
go okoliczności podważających jego niezawisłość i bezstronność. Sądowi
Najwyższemu nie są one znane z urzędu. Wymieniony Sędzia został pozytywnie
zweryfikowany w postanowieniach SN z dnia 23.04.2023, III KK 187/22;
31.07.2024, III KK 308/24, 7.1.2024, III KK 473/24.
Na marginesie warto dodać, że nie jest również zasadny zarzut dotyczący
naruszenia art. 454 k.p.k. polegający na skazaniu oskarżonego pomimo jego
uniewinnienia w I instancji, gdyż przepis art. 454 kpk w brzmieniu nadanym przez
nowelizację z 2019 r. (Dz.U. 2019, poz. 1694) - zgodnie z art. 8 tej ustawy - stosuje
się do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życia, jeżeli inne przepisy tej
ustawy nie stanowią inaczej. Odmiennego uregulowania brak, a zatem sąd II
instancji nie naruszył art. 454 k.p.k. Powołanie przez skarżącego na art. 4 § 1 k.k.
nie jest zasadne, bo przepis ten dotyczy zmiany przepisów materialnoprawnych, a
nie procesowych.
III KK 202/25
6
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
