III KK 115/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 marca 2025 r.
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 marca 2025 r.,
w sprawie K. K.
skazanego z art. 207 § 1 k.k. i art. 190a § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie,
z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt III Ka 321/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie,
z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt X K 496/22,
kwestii dopuszczalności kasacji,
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. oraz w zw.
z art. 523 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
pozostawić kasację bez rozpoznania jako niedopuszczalną z
mocy ustawy i obciążyć skazanego kosztami postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
III KK 115/25
2
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt
X K 496/22, K. K. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k.,
za co wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I) oraz za
winnego popełnienia czynu z art. 190a § 1 k.k., za który skazano go także na karę 6
miesięcy pozbawienia wolności (pkt II). Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1
k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączono zbiegające się kary i wymierzono
oskarżonemu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt III), przy czym na
podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie
tej kary warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat (pkt IV). Nadto, na podstawie
art. 73 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oddano oskarżonego pod dozór kuratora
sądowego (pkt V), a na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.
zobowiązano oskarżonego do informowania pisemnie Sądu o okresie próby raz na
kwartał.
Orzeczenie to zaskarżone zostało w całości apelacją obrońcy oskarżonego,
w której zarzucono obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7
k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., a także błąd w ustaleniach faktycznych. W konsekwencji
tych zarzutów skarżący wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego,
ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi do ponownego
rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt III Ka 321/24, Sąd Okręgowy
w Rzeszowie utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie i obciążył skazanego
kosztami sądowymi postępowania odwoławczego.
Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony w całości kasacją obrońcy
skazanego. W kasacji tej zarzucono rażące naruszenie prawa, mające wpływ na
treść zaskarżonego orzeczenia, tj.: „naruszenie przepisów prawa materialnego –
poprzez dokonanie ich błędnej wykładni w zakresie kwalifikacji prawnej czynów
przypisanych oskarżonemu – pomimo tego, iż zachowanie oskarżonego nie
wypełniało znamion zarówno strony podmiotowej jak i przedmiotowej zarzucanych
mu aktem oskarżenia czynów – w postaci:
1. art. 207 § 1 k.k. poprzez uznanie, iż można oskarżonemu przypisać
sprawstwo występku znęcania się psychicznego i fizycznego nad Y. V.
polegającego na wszczynaniu awantur w trakcie których wyzywał ją słowami
III KK 115/25
3
powszechnie uznawanymi za obelżywe, zastraszał, a także szarpał,
popychał, uderzał po twarzy i siłowo przytrzymywał;
2. art. 190a § 1 k.k. poprzez uznanie, że można oskarżonemu przypisać
sprawstwo występku uporczywego nękania Y. V. polegającego na
wielokrotnym dzwonieniu na jej numer telefonu, pisaniu wiadomości
tekstowych z wyzwiskami, nachodzeniu jej w miejscu zamieszkania,
wszczynaniu kłótni i awantur, dzwonieniu dzwonkiem do drzwi jej
mieszkania, wyzywaniu jej słowami powszechnie uznanymi za obelżywe,
obwinianiu jej o rozpad związku, a także oczernianiu jej w oczach najbliższej
rodziny, czym wzbudził u niej uzasadnione okolicznościami poczucie
zagrożenia, poniżenia i udręczenia oraz w istotny sposób naruszył jej
prywatność (…)”.
Odwołując się do tych zarzutów skarżący wniósł o zmianę wyroku przez
uniewinnienie skazanego od postawionych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego
rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wprawdzie na wstępie kasacji jej autor zaznaczył, że wywodzi ją „na wyraźne
żądanie skazanego”, to okoliczność ta nie zwalniała go od obowiązku zbadania
kwestii dopuszczalności kasacji w świetle treści zapadłych orzeczeń i
sformułowanych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzutów. Uwaga ta w
takim samym stopniu dotyczy zarówno Sądu, kontrolującego dopuszczalność
kasacji i wydającego zarządzenie o jej przyjęciu, jak i prokuratora, który w
odpowiedzi na kasację nie dostrzegł, że jest ona niedopuszczalna z mocy ustawy.
Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie
skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę
pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie
to nie dotyczy podmiotów szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4
pkt 2) oraz kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
(art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Skazanemu wymierzono karę pozbawienia wolności z
III KK 115/25
4
warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zatem kasacja wywiedziona w jego
imieniu mogła się opierać wyłącznie na bezwzględnych przyczynach uchylenia
wyroku wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., jednak kasacja jego obrońcy zarzutów
takich nie podnosi.
Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia przyjętą kasację bez
rozpoznania m.in. wówczas, gdy nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art.
530 § 2 k.p.k. Ostatni z wymienionych przepisów odwołuje się m.in. do art. 429 § 1
k.p.k., ten zaś stanowi, że odmawia się przyjęcia środka odwoławczego także
wtedy, gdy jest on niedopuszczalny z mocy ustawy.
W związku z tym, że bez podniesienia zarzutów wymienionych w art. 439 § 1
k.p.k., w wypadku wymierzenia skazanemu kary pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wywiedzenie przez stronę kasacji na
korzyść skazanego było niedopuszczalne z mocy ustawy, należało orzec jak na
wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
