Sąd Najwyższy

III CZ 215/22

postanowienie SN z dnia 2022-09-08

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaIII CZ 215/22
Data orzeczenia2022-09-08
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział III
SędziowieSSN Beata Janiszewska, SSN Marcin Łochowski, SSN Mariusz Łodko, SSN Mariusz Łodko (przewodniczący), SSN Beata Janiszewska (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Powołują to orzeczenie

Liczba orzeczeń w bazie PrawMi, które je powołują: 1. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze. Przy każdym zdanie, w którym sąd się na nie powołuje.

  • I CNP 85/24Sąd Najwyższy · postanowienie · 2026-03-24podąża za tym poglądem (Sąd przyjmuje pogląd wyrażony w tym orzeczeniu. Oznaczenie nadane automatycznie na podstawie przytoczonego zdania.)
    „Przeciwnie, jest oczywiste, że praca wykonywana przez pełnomocników obowiązkowo (i nie na zasadach rynkowych) zasadniczo powinna zostać wynagrodzona – chyba że z jakichś względów zdecydują się oni na nieskładanie wniosku w tym przedmiocie, względnie wniosek podlegać będzie oddaleniu z uwagi na brak rzeczywistej pomocy prawnej (zob. postanowienie SN z 8 września 2022 r., III CZ 215/22).”

Oznaczenia przy wpisach nadano automatycznie na podstawie przytoczonego zdania i mogą być błędne. Samo zdanie pozwala je sprawdzić.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III CZ 215/22

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mariusz Łodko (przewodniczący)
‎
SSN Beata Janiszewska (sprawozdawca)
‎
SSN Marcin Łochowski

w sprawie ze skargi E. M.
‎
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt II Ca 93/16,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 września 2022 r.,
‎
zażalenia pozwanej E. M.

na postanowienie Sądu Okręgowego w Kaliszu

z dnia 10 września 2021 r., sygn. akt: WSC 4/21,

1. umarza postępowanie zażaleniowe,

2. oddala wniosek adwokat G. M. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

E. M. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w Kaliszu, odrzucające wniesioną przez nią osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu, wydanego w sprawie o wydanie, z powództwa U. G. i G. G. przeciwko E. M. i J. M..

Następnie, pismem datowanym na 21 czerwca 2022 r., skarżąca, działając samodzielnie, cofnęła zażalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z art. 3941 § 3 k.p.c. wynika, że w postępowaniu zażaleniowym prowadzonym przed Sądem Najwyższym zastosowanie znajduje art. 39821 k.p.c., stanowiący, że skargę kasacyjną cofnąć może również sama strona. To samo odnieść należy do zażalenia. Skoro zatem skarżąca cofnęła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, to postępowanie zażaleniowe podlegało umorzeniu (art. 391 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Złożony przez adw. G. M. wniosek o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu podlegał oddaleniu. Pełnomocniczka wniosła bowiem zażalenie na postanowienie odrzucające skargę wniesioną z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., prezentując przy tym tezę, że pismo to nie podlegało odrzuceniu, a niewniesienie go przez profesjonalnego pełnomocnika stanowiło usuwalny brak formalny. Tymczasem w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, znajdujący poparcie w treści art. 130 § 5 k.p.c., zgodnie z którym środek zaskarżenia wniesiony z naruszeniem tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego podlega odrzuceniu bez wzywania strony do uzupełnienia braków pisma (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2022 r. III CZ 44/22, oraz z 25 lutego 2022 r., III CZ 46/22). Naruszenie art. 871 § 1 k.p.c. nie powoduje bowiem wystąpienia braku formalnego, lecz stan, w którym środek zaskarżenia pochodzi w istocie od osoby nieuprawnionej do jego złożenia. Profesjonalny pełnomocnik nie ma przy tym możliwości „uzupełnienia” czy „poparcia” skargi wniesionej przez stronę osobiście (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2022 r., III CZ 45/22, i przywołane tam orzecznictwo).

Przyznanie pełnomocnikowi działającemu z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie jest uzależnione od procesowej skuteczności działań podjętych przez pełnomocnika; jakość pomocy prawnej świadczonej stronie reprezentowanej z urzędu zasadniczo nie podlega również ocenie Sądu i powinna być kontrolowana przez właściwe organy samorządu zawodowego. Wniesienie środka oczywiście niezasadnego w świetle utrwalonej praktyki stosowania prawa, zwłaszcza wobec braku jakiejkolwiek argumentacji mającej na celu zakwestionowanie dotychczasowej praktyki, nie stanowi jednak rzeczywistego świadczenia pomocy prawnej stronie reprezentowanej z urzędu.

O tym, że działania wnioskującej nie były w istocie nakierowane na poprawę sytuacji prawnej strony, której interesy powinna była reprezentować wnioskująca, świadczy również to, że in casu skarżąca nadal mogła, zamiast zażalenia, złożyć skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem kwestionowanego przez nią wyroku (co, zgodnie treścią pisma obejmującego cofnięcie zażalenia, ostatecznie uczyniła z pomocą innego pełnomocnika); wniesienie przedmiotowego zażalenia mogło zatem doprowadzić co najwyżej do bezskutecznego upływu terminu na wniesienie skargi przez osobę posiadającą zdolność postulacyjną przed Sądem Najwyższym, a nie do poprawy sytuacji prawnej E. M.. Tym samym należało przyjąć, że wniesienie zażalenia nie było rzeczywistą pomocą prawną, a w konsekwencji nie zachodziły podstawy do uwzględnienia wniosku adw. G. M. o koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie postępowania z urzędu.

Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

[as]

Orzeczenia powołane w tym orzeczeniu

Liczba powołanych orzeczeń: 4. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze, z fragmentem uzasadnienia.

  • III CZ 46/22Sąd Najwyższy · postanowienie · 2022-02-25
    „Tymczasem w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, znajdujący poparcie w treści art. 130 § 5 k.p.c., zgodnie z którym środek zaskarżenia wniesiony z naruszeniem tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego podlega odrzuceniu bez wzywania strony do uzupełnienia braków pisma (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2022 r. III CZ 44/22, oraz z 25 lutego 2022 r., III CZ 46/22).”
  • III CZ 44/22Sąd Najwyższy · postanowienie · 2022-01-28
    „Tymczasem w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, znajdujący poparcie w treści art. 130 § 5 k.p.c., zgodnie z którym środek zaskarżenia wniesiony z naruszeniem tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego podlega odrzuceniu bez wzywania strony do uzupełnienia braków pisma (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2022 r. III CZ 44/22, oraz z 25 lutego 2022 r., III CZ 46/22).”
  • III CZ 45/22Sąd Najwyższy · postanowienie · 2022-01-12
    „Profesjonalny pełnomocnik nie ma przy tym możliwości „uzupełnienia” czy „poparcia” skargi wniesionej przez stronę osobiście (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2022 r., III CZ 45/22, i przywołane tam orzecznictwo).”
  • II Ca 93/16Sąd Okręgowy w Kaliszu · wyrok · 2020-06-25
    „Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt II Ca 93/16, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej …”

Zapytaj AI o to orzeczenie