II ZK 87/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 11 lutego 2026 r.
SSN Maria Szczepaniec
w sprawie dyscyplinarnej lekarza A. R. obwinionej o popełnienie czynu
z art. 1 ust. 3 Kodeksu Etyki Lekarskiej oraz par. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra
Zdrowia z 6 kwietnia 2020 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji
medycznej oraz sposobu jej przetwarzania w zw. z art. 53 ustawy z dnia 2 grudnia
2009 r. o izbach lekarskich
na posiedzeniu w dniu 11 lutego 2026 r. w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej
w trybie art. 531 § 1 k.p.k.
na skutek kasacji wniesionej przez pełnomocnika Wspólników C. S.C od orzeczenia
Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt […]
utrzymującego w mocy postanowienie Okręgowego Sądu Lekarskiego […] o
umorzeniu postępowania z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt […]
p o s t a n o w i ł:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 24 maja 2021 r. Okręgowy Sąd Lekarski
[…] po rozpoznaniu sprawy obwinionej lekarz A. R. o nieetyczne postępowanie
polegające na braku niezwłocznego sporządzenia dokumentacji medycznej
pacjentki H. R. po udzieleniu świadczeń zdrowotnych w Indywidualnej Praktyce
Lekarskiej A. R. w K. w okresie od 27 września 2011 r. do 10 lutego 2015 r., co jest
II ZK 87/22
2
naruszeniem art. 1 ust. 3 Kodeksu Etyki Lekarskiej oraz par. 4 ust. 1
rozporządzenia Ministra Zdrowia z 06 kwietnia 2020 r. w sprawie rodzajów, zakresu
i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania w zw. z art. 53
ustawy z dnia 02 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, na podstawie art. 63 pkt 4 w
zw. z art. 64 ust. 3 ustawy o izbach lekarskich umorzył postępowanie w sprawie,
wobec ustania karalności zarzuconego obwinionej czynu.
Na wskazane postanowienie OSL, pismem z dnia 20 lipca 2021 r. zażalenie
złożył pełnomocnik Wspólników C. S.C, zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu I instancji
w całości, na niekorzyść obwinionej lek. A. R.
Postanowienie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Naczelnego Sądu
Lekarskiego z dnia 22 października 2021 r. w sprawie […].
Od powyższego orzeczenia kasację wniósł pełnomocnik wspólników C. S.C,
zaskarżając je w całości zarzucił rażące i mające istotny wpływ na orzeczenie
naruszenie art. 64 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich, mimo że zarzucane
przewinienie dyscyplinarne zawiera znamiona przestępstwa w efekcie czego doszło
do niezasadnego zastosowania art. 63 pkt. 4 ustawy cytowanej wyżej i umorzenia
postępowania wobec przedawnienia ścigania przewinienia dyscyplinarnego.
Zarzucając powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżanego
orzeczenia i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Lekarskiemu do ponownego
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasację wniesioną w niniejszej sprawie należało pozostawić bez
rozpoznania.
Według art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania
przyjętą kasację, jeżeli m.in. nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530
§ 2 k.p.k., a więc w szczególności art. 429 § 1 k.p.k., który obliguje do odmowy jej
przyjęcia z powodu wniesienia po terminie, przez osobę nieuprawnioną lub
niedopuszczalności z mocy ustawy.
II ZK 87/22
3
Należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 95 ust. 1 u.o.i.l od prawomocnego
orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego, kończącego postępowanie
w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, stronom, ministrowi
właściwemu do spraw zdrowia i Prezesowi Naczelnej Rady Lekarskiej przysługuje
kasacja do Sądu Najwyższego w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia
orzeczenia.
W niniejszej sprawie niewątpliwie Wspólnicy C. S.C nie posiadają statusu ani
oskarżyciela, ani obwinionego, a zatem omówienia wymaga status osoby
pokrzywdzonej.
Na gruncie odpowiedzialności dyscyplinarnej lekarzy status pokrzywdzonego
reguluje art. 57 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich, stanowiący lex specialis do art.
49 § 1 k.p.k. Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich, pokrzywdzonym
jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca
osobowości prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub
zagrożone przez przewinienie zawodowe. Ustawodawca odwołał się zatem do
konkretnego przewinienia zawodowego, co powoduje, że na gruncie okoliczności
z nim związanych należy rozważać kwestię naruszenia lub zagrożenia dobra
prawnego, a przewinienie zawodowe polega na naruszeniu etyki zawodowej lub
przepisów związanych z wykonywaniem zawodu lekarza.
Ze względu na fakt, że czyn zarzucany obwinionej miał polegać na braku
niezwłocznego sporządzenia dokumentacji medycznej pacjentki H. R. po udzieleniu
jej świadczeń zdrowotnych, a w sprawie nie zostało wykazane, aby przez
sporządzenie historii leczenia H. R. nastąpiło bezpośrednio naruszenie dobra
prawnego Wspólników C. S.C, należało uznać, że osoby te nie mogły zostać
pokrzywdzone tym czynem. Za przyjęciem powyższego wskazuje również treść
uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 30 kwietnia 2018 r., sygn. akt
[…] z którego wynika, że: „Sąd nie dokonywał oceny rzetelności i wiarygodności
kwestionowanej przez stronę pozwaną dokumentacji lekarskiej z przebiegu
leczenia powódki przez lekarza psychiatrę A. R., dokumenty te nie stanowiły
podstawy ustaleń w sprawie (...). Z tych względów bez znaczenia dla przedmiotu
postępowania była pozostała dokumentacja powołana dla oceny rzetelności jej
II ZK 87/22
4
sporządzenia (m.in. powiadomienie o popełnieniu przestępstwa, wpisy CEIDG,
harmonogram wizyt lekarskich)”.
Oznacza to, że złożona w tej sprawie kasacja pochodzi od osób
nieuprawnionych, a zatem należało odmówić jej przyjęcia. Skoro jednak wadliwie
przyjęto kasację wniesioną przez pełnomocnika, to obecnie, gdy nadano jej bieg,
należało orzec o pozostawieniu jej bez rozpoznania, a o kosztach sądowych
postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art.
636 § 1 k.p.k., art. 637 § 1 k.p.k. i art. 112 pkt 1 u.o.i.l.
[M. T.]
