II ZK 8/26

II ZK 8/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wojciechowski Dnia 31 lipca 2026 r. w sprawie adwokata I.W. obwinionego o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 1 ust. 2, § 11, § 15 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 31 lipca 2026 r., kasacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 3 września 2025 r., sygn. akt […], utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej […] z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt […] oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a wydatkami postępowania kasacyjnego w kwocie 20 zł (dwudziestu złotych) obciąża adwokata I.W. UZASADNIENIE We wniosku Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w […] z 17 lipca 2023 r. o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, sygn. […] (k. 49-51v akt o sygn. […]), adw. I.W. został obwiniony o to, że: w dniu 22 marca 2022 r. w W. naruszył zasady etyki adwokackiej w sposób mogący poderwać zaufanie do zawodu adwokata w ten sposób, że w czasie i miejscu wyżej wskazanym, skierował zawiadomienie o popełnieniu czynu zabronionego przez szereg osób działających w zorganizowanej grupie przestępczej, świadomie pomijając fakt, iż jedna z osób objętych zawiadomieniem II ZK 8/26 2 - P.T. wykonuje zawód adwokata, zaś opisując udział P.T. w popełnieniu czynu zabronionego, mający polegać na świadomym złożeniu w sądzie cywilnym pozwu opartego na sfałszowanych dokumentach w celu wyłudzenia określonej treści wyroku (tzw. oszustwo sądowe), nie zachował umiaru w formułowaniu okoliczności mało prawdopodobnych dotyczących świadomości P.T., iż dokumenty stanowiące załączniki do złożonego przez niego pozwu są fałszywe, a tym samym P.T. może realizować znamiona występku umyślnego, czym naruszył zasady lojalności i koleżeństwa, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze – powoływanej dalej jako: p.a. w zw. z § 1 ust. 2, § 11, § 15 i § 31 ust. 1 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (tekst jednolity ogłoszony na podstawie uchwały nr 66/2022 NRA z 10 września 2022 r.) - dalej powoływanego jako ZZEA. Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w [...] orzeczeniem z 21 lutego 2024 r., sygn. akt […] (k. 130-141 akt o sygn. […]): 1. uznał obwinionego adw. I.W. winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, przyjmując, że stanowi ono przewinienie z art. 80 p.a. w zw. z § 1 ust. 2, § 11, § 15 ZZEA i za to na podstawie art. 80, art. 81 ust. 1 pkt 3 i art. 82 ust. 1 p.a. wymierzył obwinionemu adw. I.W. karę pieniężną w wysokości dwukrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w 2022 r., tj. 6.020 zł; 2. na podstawie art. 81 ust. 3a p.a. nałożył na obwinionego adw. I.W. obowiązek przeproszenia pokrzywdzonego adw. P.T., na piśmie sporządzonego własnoręcznie z podpisem notarialnie poświadczonym, w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia; 3. na podstawie ust. 1 pkt 1 Uchwały Nr 72/2022 Naczelnej Rady Adwokackiej z 22 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości zryczałtowanych kosztów postępowania dyscyplinarnego zasądził od obwinionego adw. I.W. zryczałtowane koszty postępowania dyscyplinarnego w wysokości 3.000 zł za dochodzenie dyscyplinarne na rzecz Izby Adwokackiej w […]; II ZK 8/26 3 4. na podstawie ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr 72/2022 Naczelnej Rady Adwokackiej z 22 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości zryczałtowanych kosztów postępowania dyscyplinarnego zasądził od obwinionego adw. I.W. zryczałtowane koszty postępowania dyscyplinarnego w wysokości 3.000 zł za postępowanie przed Sądem Dyscyplinarnym I instancji - na rzecz Izby Adwokackiej w […]. Po rozpoznaniu odwołania obwinionego, Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury orzeczeniem z 3 września 2025 r., sygn. akt […] (k. 97-103 akt o sygn. […]), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w […] z 21 lutego 2024 r., sygn. akt […]; na podstawie art. 95l ust. 2 p.a. w zw. z ust. 1 pkt 3 uchwały nr 72/2022 Naczelnej Rady Adwokackiej z 22 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości zryczałtowanych kosztów postępowania dyscyplinarnego i § 1 uchwały nr 157/2024 Naczelnej Rady Adwokackiej z 16 czerwca 2024 r. w przedmiocie zmiany uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej nr 72/2022 z 22 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości zryczałtowanych kosztów postepowania dyscyplinarnego, zasądził od obwinionego adw. I.W. na rzecz Izby Adwokackiej w [...] kwotę 3.000 zł za postępowania przed sądem drugiej instancji. Kasację od powyższego orzeczenia wniósł adw. G.M. – obrońca obwinionego adw. I.W. (k. 121-131 akt o sygn. […]) 1. obrońca zaskarżył orzeczenie w całości na korzyść obwinionego; 2. na podstawie art. 91b p.a. w zw. z art. 95n p.a. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 526 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt 1 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu, polegającego na zakwalifikowaniu przewinienia na podstawie art. 80 p.a. w zw. z § 1 ust.2, § 11, § 15 i § 31 ust. 1 ZZEA, podczas gdy prawidłowa kwalifikacja powinna zostać dokonana na podstawie art. 8 ust. 1 p.a., co w efekcie, spowodowałoby przedawnienie karalności popełnionego przez obwinionego czynu na podstawie z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 88 ust. 1 p.a.; II ZK 8/26 4 3. ewentualnie, gdyby Sąd Najwyższy nie podzielił argumentacji co do powyższego zarzutu, na podstawie art. 91b p.a. w zw. z art. 95n p.a. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia tj.: 1. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego polegającą na: 1. odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego, zgodnie z którymi w chwili składania „zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa” nie posiadał on wiedzy, iż pokrzywdzony byt adwokatem, pomimo to Sąd Dyscyplinarny bezpodstawnie przyjął, że obwiniony celowo zataił tę informację, chociaż zebrany materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie, aby posiadał on świadomość tego faktu, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i miało istotne znaczenie dla oceny winy oraz kwalifikacji prawnej czynu, a w konsekwencji także dla treści wydanego orzeczenia; 2. błędnym uznaniu, że obwiniony podczas składania „zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa” nie działał w stanie quasi wyższej konieczności, mającej na celu ochronę interesów klienta, a nawet dobra wyższego rzędu jakim jest życie i zdrowie klienta oraz jego rodziny, co doprowadziło do nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego oraz błędnego ustalenia winy obwinionego, a w konsekwencji miało bezpośredni wpływ na treść wydanego orzeczenia, które nie uwzględniło kluczowych przesłanek uzasadniających postępowanie obwinionego. 3. art. 366 § 1 k.p.k. w zw. 167 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 86a § 2 p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z urzędu w postaci przesłuchania adw. K.G. współpracującej z obwinionym przy sporządzaniu „zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa", co pozbawiło Sąd podstaw do rzetelnego i obiektywnego rozpoznania sprawy, czego skutkiem II ZK 8/26 5 było powstanie błędu w ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji błędna ocena winy obwinionego oraz nieprawidłowa kwalifikacja prawna jego zachowania, która przełożyła się na treść orzeczenia; 4. art. 433 § 2 k.p.k. polegające na nieuwzględnieniu lub pominięciu istotnych okoliczności podniesionych przez obwinionego w odwołaniu, dotyczących konieczności przeprowadzenia dowodów w zakresie wiarygodności dokumentów, które stanowiły podstawę sporządzenia przez obwinionego „zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa”, co wywarło bezpośredni wpływ na błędne ustalenia faktyczne oraz na treść i zasadność wydanego orzeczenia; 5. art. 4 ust. 1 p.a. w zw. z § 6 ZZEA poprzez przyjęcie przez Sądy obu instancji błędnego założenia, że dla obwinionego priorytetem powinno być dobro kolegi adwokata, a nie ochrona interesów klienta, co stanowi nadużycie interpretacji tych norm, w wyniku czego nastąpiło istotne naruszenie przepisów prawa oraz miało decydujący wpływ na przypisanie sprawstwa obwinionemu, a także na treść orzeczenia; 6. z ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby Sąd Najwyższy nie podzielił powyższej argumentacji, na podstawie art. 91b p.a. w zw. z art. 95n p.a. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. podniósł zarzut ewentualny, tj. wymierzenie rażąco niewspółmiernie wysokiej kary, poprzez nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności łagodzących, w tym nad wyraz istotnego faktu, że obwiniony nie był karany dyscyplinarnie, a stopień jego winy nie byt znaczny, a także, że działał w stanie quasi wyższej konieczności obrony interesów klienta. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 91b p.a. w zw. z art. 95n p.a. w zw. z art. 537 § 1 i 2 k.p.k. adw. G.M. wniósł: 1. w przypadku uznania zarzutów zawartych w pkt. Il, o zmianę orzeczenia poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w odniesieniu do jego części dyspozytywnej dotyczącego tego II ZK 8/26 6 zarzutu oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. oraz art. 8 ust. 1 p.a. w zw. z art. 88 ust. 1 p.a.; 2. w przypadku nieuznania zarzutu z pkt Il, zgodnie z zarzutami zawartymi w pkt III, o uchylenie orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania, ze wskazaniem konieczności przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego; 3. alternatywnie w przypadku nieuznania zarzutów z pkt Il i III, a przyjęciu zgodnie z zarzutem zawartym w pkt IV, że wymierzona kara jest rażąco niewspółmierna, o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie kary możliwie najłagodniejszej w postaci upomnienia lub w ostateczności nagany Sąd Najwyższy zważył, co następuje. W orzecznictwie Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że kasacja, może być uznana za oczywiście bezzasadną, gdy po jej analizie i skonfrontowaniu z materiałami sprawy, bez potrzeby głębszego w nie wnikania, bądź po takim wniknięciu, jest w sposób niebudzący wątpliwości niezasadna, gdyż stanowi jedynie polemikę z argumentacją sądu, którego orzeczenie zaskarża lub przedstawia argumentację niemającą żadnego pokrycia w przepisach prawa albo nieprzystającą do realiów danego procesu lub wskazuje na uchybienia, jakie w ogóle w niepowtarzalnych realiach danej sprawy nie wystąpiły, albo na uchybienia, które wprawdzie rzeczywiście wystąpiły, ale nie budzi żadnych wątpliwości, iż nie mogły one mieć istotnego wpływu na treść zaskarżonego kasacją orzeczenia (por. np. T. Grzegorczyk, Kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia w sprawach karnych i jej skuteczność w praktyce, Państwo i Prawo 2015, nr 6, L. Paprzycki, Oczywista bezzasadność i oczywista zasadność kasacji, w: P. Hofmański, K. Zgryzek (red.), Współczesne problemy procesu karnego i wymiaru sprawiedliwości. Księga ku czci Profesora Kazimierza Marszała, Katowice 2003). II ZK 8/26 7 Należy również przypomnieć, że zgodnie z art. 91a ust.1 p.a., od prawomocnego orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Naczelnej Rady Adwokackiej kasacja do Sądu Najwyższego. Kasację składa się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem (art. 91c p.a.). Kasacja może być wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa, w tym zaistnienia uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., jak również z powodu niewspółmierności kary dyscyplinarnej (art. 91b p.a.). Ustawodawca uniemożliwił zaś wnoszenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia z powodu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia, jak również od orzeczenia dyscyplinarnego zapadłego w pierwszej instancji. W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia wnoszonym przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego, nie zaś orzeczeniu pierwszoinstancyjnemu, co expressis verbis wynika z treści art. 519 k.p.k. Oznacza to, że w kasacji nie można podnosić zarzutów typowych dla postępowania odwoławczego, kwestionujących orzeczenie organu a quo. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego dojdzie do tzw. „efektu przeniesienia”, czyli zaabsorbowania do orzeczenia sądu ad quem uchybień popełnionych przez sąd pierwszej instancji, wskutek nierozpoznania lub nienależytego rozpoznania środka zaskarżenia. Wówczas w kasacji winny zostać podniesione i opatrzone pogłębioną argumentacją zarzuty wskazujące na wadliwe procedowanie tego sądu, w następstwie czego doszło do przeniknięcia uchybienia, którego dopuścił się sąd a quo do orzeczenia sądu drugiej instancji (m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2021 r., IV KK 438/20, LEX nr 3106214). Podkreślenia też wymaga, że w kasacji należy wykazać „rażące naruszenie prawa”, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia (por. art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 95n pkt 1 p.a.). Ustawodawca wprawdzie powyższego zwrotu nie sprecyzował, jednakże semantyczna zawartość powyższego pojęcia została wypełniona przez judykaturę, gdzie wypracowano jednoznacznie zgodny pogląd, iż rażącym naruszeniem prawa jest jedynie takie naruszenie, które jest II ZK 8/26 8 niewątpliwe, łatwe do stwierdzenia i charakteryzuje się takim ciężarem gatunkowym, które ma kluczowe znaczenie dla prawidłowości postępowania dyscyplinarnego i wydanego rozstrzygnięcia. Podkreślenia w tym miejscu wymaga nadto, iż „strona nie może ograniczyć się do wyrażenia ocen, iż czuje się zaskarżonym orzeczeniem pokrzywdzona, czy też do polemiki z ustaleniami faktycznymi, dokonanymi przez korporacyjny sąd odwoławczy lub do kwestionowania ocen dokonanych przez ten organ, bez jednoczesnego wskazania, które przepisy prawa zostały w toku korporacyjnego postępowania dyscyplinarnego naruszone i bez wykazania nadto, że naruszenie to miało charakter rażący” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 1 października 2004 r., SDI 7/04, LEX nr 568870). „Rażący” w użyciu przymiotnikowym, to między innymi – „dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, bezsporny, bardzo duży” (Tom trzeci Słownika języka polskiego, pod redakcją M. Szymczaka, Warszawa 1981, s. 24). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż kasację adw. G.M. - obrońcy obwinionego adw. I.W. należało oddalić jako oczywiście bezzasadną, a przeprowadzona analiza podniesionych przez Skarżącego zarzutów doprowadziła do wniosku, iż są one chybione. Obrońca obwinionego w pkt II kasacji jako pierwszy sformułował zarzut rażącej obrazy przepisów prawa materialnego, poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu, tj. 80 p.a. w zw. z § 1 ust. 2, § 11, § 15 i § 31 ust. 1 ZZEA. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Po pierwsze odnosi się do orzeczenia sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji albowiem sąd odwoławczy, utrzymując w mocy orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w [...] z 21 lutego 2024 r. w zakresie uznania obwinionego adw. I.W. za winnego popełnienia przypisanego mu przewinienia dyscyplinarnego, samodzielnie nie stosował bowiem powołanych w tym zarzucie przepisów prawa materialnego, toteż nie mógł dokonać błędnej ich wykładni i w konsekwencji rażąco tych przepisów naruszyć. Należy jeszcze raz przypomnieć, kasację w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej adwokatów wnosi się od prawomocnego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury, a zatem, co do zasady, II ZK 8/26 9 strona powinna podnosić zarzuty kasacyjne pod adresem orzeczenia tego Sądu, a nie orzeczenia sądu dyscyplinarnego rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji. Niezależnie od powyższego, zarzut ten był nietrafny merytorycznie. Bezspornym jest, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z błędem w subsumpcji. Wbrew wymienionemu zarzutowi kasacji, w realiach sprawy prawidłowo zinterpretowano unormowanie z art. 80 p.a., jak i przepisy ZZEA. Należy również zaznaczyć, że adw. I.W., w kwalifikacji prawnej przypisanego przewinienia dyscyplinarnego nie przyjęto § 31 ust. 1 ZZEA, zaś obrońca w kasacji wskazuje na przyjęcie również i tego przepisu jako błędnej kwalifikacji prawnej przypisanego czynu. Kolejne zarzuty z pkt III ppkt 1, 2 i 4 kasacji, jednoznacznie wskazują, że w istocie adw. G.M. chodziło o ponowną próbę podważenia trafności oceny materiału dowodowego i poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych przez sąd dyscyplinarny pierwszej instancji, a przy tym rozstrzygnięcia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w [...] w przedmiocie uznania adw. I.W. za winnego popełnienia zarzuconego mu przewinienia dyscyplinarnego oraz orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury, na mocy którego orzeczenie sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy. Skarżący w pkt III ppkt 1 kasacji wprost zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, w ppkt 2 wskazał na zaniechanie przeprowadzenia dowodu, który – co istotne - nie był zgłoszony w odwołaniu, a ten etap stanowił właściwe forum do wnioskowania o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania świadka, nie zaś etap postępowania kasacyjnego. Wymaga podkreślenia, że sąd kasacyjny nie jest kolejnym sądem odwoławczym, istota procesowa kasacji, będącej przecież nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, powoduje, że jej wniesienie nie inicjuje jeszcze jednej kontroli instancyjnej, a samo postępowanie, którego jest ona przedmiotem, nie stanowi trzeciej instancji. To powoduje, iż kontroli kasacyjnej w postępowaniu dyscyplinarnym, żadną miarą, nie można utożsamiać ze zwykłą kontrolą odwoławczą. Nie każde zatem uchybienie, którego się sąd odwoławczy dopuścił, może stanowić podstawę skutecznego zarzutu kasacji w sprawie dyscyplinarnej. Podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być, co oczywiste, samo negowanie oceny przeprowadzonych dowodów, bądź kwestionowanie opartych na II ZK 8/26 10 nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne dla obwinionego (strony) i przeciwstawianie im innych okoliczności, bardziej dla niego korzystnych, których sąd - po ich rozważeniu - nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 grudnia 2022 r., II ZK 83/22, LEX nr 3456512). Skierowana do Sądu Najwyższego kasacja, nie może więc zawierać zarzutu będącego jedynie subiektywną oceną Skarżącego naruszeń, których miał się dopuścić sąd odwoławczy, a musi wykazać, że dostrzeżone uchybienia miały charakter rażący i istotnie wpływały na treść zaskarżonego orzeczenia. Tymczasem, na kanwie niniejszej sprawy, nie sposób jest uznać, aby postawione w kasacji adw. G.M. w ppkt 1, 2 i 4 zarzuty, spełniały zadość wskazanym wymaganiom kasacyjnym. Wszak także zarzut z ppkt 4 kasacji, bezsprzecznie również odnosi się do orzeczenia sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji i w swej treści nawiązuje do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w [...], a zaakceptowanych przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury, chociaż formalnie sformułowano zarzut obrazy przepisów postępowania, tj. art. 4 ust. 1 p.a. w zw. z § 6 ZZEA. Odnosząc się z kolei do zarzutu z pkt III ppkt 3 kasacji, również należy ocenić go jako oczywiście bezzasadny. Skarżący podniósł w wymienionym zarzucie naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. polegające na nieuwzględnieniu lub pominięciu istotnych okoliczności podniesionych przez obwinionego w odwołaniu, dotyczących konieczności przeprowadzenia dowodów w zakresie wiarygodności dokumentów. Na tle powyższego należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 95n pkt 1 p.a. sąd odwoławczy jest obowiązany rozważyć wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym, chyba że ustawa stanowi inaczej. W tym zakresie w bogatym orzecznictwie Sądu Najwyższego sygnalizuje się, że kwestionowanie spełnienia przez sąd odwoławczy standardu rzetelnej kontroli obarczone jest dodatkowym wymogiem precyzyjnego wykazania, które z zarzutów odwoławczych nie zostały rozpoznane i że uchybienie takie mogło mieć istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Tymczasem, zestawienie uzasadnienia sporządzonego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury z treścią zarzutów odwoławczych przekonuje o rzetelności postępowania odwoławczego, a dokładna II ZK 8/26 11 analiza uzasadnienia sądu ad quem pozwala na poznanie motywów, które legły u podstaw podjętej przez ten sąd decyzji i argumentacji, która doprowadziła do określonej oceny zarzutów. Należy stwierdzić więc, że Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury dokonując kontroli odwoławczej zaskarżonego orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w [...] z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt […], z perspektywy złożonego odwołania, choć w formie bardzo zwięzłej, ale wbrew stanowisku z kasacji - odniósł się w pisemnym uzasadnieniu swojego orzeczenia do zarzutów podniesionych w odwołaniu i w nawiązaniu do zarzutu z ppkt 4 wskazał w uzasadnieniu, że obwiniony I.W. przyznał, że podpisał pismo stanowiące zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Należy uznać więc, że nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodów w zakresie wiarygodności dokumentów. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – dalej powoływany jako ETPCz, wskazuje się, że z uzasadnienia musi jasno wynikać, iż kwestie, mające decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały rozważone (por. np. wyrok ETPCz z 15 lutego 2007 r. w sprawie Boldea przeciwko Rumunii, skarga nr 19997/02, § 30), zaś sąd odwoławczy nie jest zobowiązany do szczegółowego odnoszenia się do każdej kwestii (por. np. wyrok ETPCz z 19 kwietnia 1994 r. w sprawie Van de Hurk przeciwko Holandii, skarga nr 16034/90, § 61). Ostatnim, alternatywnie podniesionym zarzutem kasacji jest wymierzenie wobec adw. I.W. rażąco niewspółmiernie wysokiej kary, poprzez według Skarżącego, nieuwzględnienie okoliczności łagodzących, w tym, że obwiniony nie był karany dyscyplinarnie, a stopień jego winy nie był znaczny, a także, że działał w stanie quasi wyższej konieczności obrony interesów klienta. Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że wymierzona adw. I.W. kara dyscyplinarna, wbrew twierdzeniom zawartym w kasacji, nie nosi cech kary rażąco niewspółmiernie surowej. Katalog kar dyscyplinarnych, wymienionych w art. 81 ust. 1 p.a. oznacza konieczność rozważenia ich zastosowania w kolejności od najłagodniejszej do najsurowszej poprzez pryzmat ciężaru gatunkowego popełnionego deliktu dyscyplinarnego. Należy uznać, że wymierzona wobec obwinionego kara dyscyplinarna, jest adekwatna w stosunku do popełnionego przez niego deliktu dyscyplinarnego oraz sprawiedliwa. Istotnie, sąd odwoławczy II ZK 8/26 12 wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające, jak i łagodzące przy wymiarze kary i nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, nie można zatem zasadnie wywodzić, że wymierzona obwinionemu kara dyscyplinarna została orzeczona z naruszeniem jakiejkolwiek z dyrektyw wymiaru kary dyscyplinarnej. W doktrynie wskazuje się następujące dyrektywy: 1) stopnia winy, 2) stopnia społecznej szkodliwości (rodzaju i wagi) czynu, 3) osiągania celów zapobiegawczych i wychowawczych względem obwinionego (dyrektywa szczególnoprewencyjno – wychowawcza), 4) kształtowania świadomości prawnej właściwej organizacji publicznej do której należy obwiniony, 5) uwzględniania okoliczności dotyczących sprawcy przewinienia dyscyplinarnego, 6) uwzględniania okoliczności dotyczących czynu wyczerpującego znamiona przewinienia dyscyplinarnego, takich np. jak sposób jego popełnienia, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, skutki czynu, w tym rozmiar jego ujemnych następstw (por. np. A. Halicki, Zasady wymiaru kary w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym funkcjonariuszy celnych, Monitor Prawa Celnego i Podatkowego 2006, nr 6, s. 239 – 240). Niewątpliwie przy orzekaniu kary dyscyplinarnej zawsze trzeba baczyć, czy w konkretnym rozpatrywanym wypadku, zostaną zrealizowane cele odpowiedzialności dyscyplinarnej, jakimi są: ochrona społecznego zaufania do zawodu, ochrona należytych standardów i poziomu jego wykonywania, skuteczne egzekwowanie prawnych konsekwencji w przypadku indywidualnych zachowań przedstawicieli właściwej organizacji publicznej naruszających reguły postępowania wyznaczone pojęciem godności lub powagi urzędu albo zawodu, czy naruszających reguły wykonywania zawodu wyznaczone ukształtowanymi normami zawodowej sztuki, etyki i deontologii (por. np. T. Kuczyński, O odpowiedzialności dyscyplinarnej pracowników, Państwo i Prawo 2003, nr 9, s. 60 – 61). Biorąc pod uwagę wszystkie kryteria wymiaru kary dyscyplinarnej, Sąd Najwyższy nie dostrzega zasadności zarzutu rażącej niewspółmierności kary. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. oraz art. 618 § 1 pkt 1 i 11 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu II ZK 8/26 13 obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym w zw. z art. 95n pkt 1 p.a. Kierując się przedstawionymi powodami, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. w zw. z art. 95n pkt 1 p.a., rozstrzygnął jak w postanowieniu. [r.g.]