II KO 41/18

Sygn. akt II KO 41/18

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Piotr Mirek

w sprawie M. D.

umieszczonego w zakładzie psychiatrycznym o wzmożonym zabezpieczeniu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej

w dniu 22 listopada 2018 r.

wniosku M. D. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 sierpnia 2010r., sygn. akt II AKz […], utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt IV K […],

na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

odmówić przyjęcia wniosku M. D. o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

W dniu 6 sierpnia 2018 r. do Sądu Najwyższego przekazany został przez Sąd Okręgowy w Ł. wniosek M. D. o wyznaczenie obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie tego Sądu o sygn. akt IV K […], zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II AKz […]. Uzasadniając ten wniosek M. D. stwierdził, iż w jego przekonaniu istnieją podstawy do wznowienia postępowania. Wobec tego, że wnioskodawca nie wskazał, na czym opiera swoje przekonanie i nie wskazał żadnej okoliczności świadczącej o wystąpieniu podstaw do wznowienia postępowania, zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2018 r. (doręczonym w dniu 20 sierpnia 2018 r. – k. 17), zawierającym pouczenie o przesłankach wystąpienia z wnioskiem o wznowienie, wezwano M. D. do wskazania okoliczności, w oparciu o które domaga się przeprowadzenia postępowania przewidzianego w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego. Do dnia posiedzenia okoliczności takich wnioskodawca nie ujawnił.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek M. D. jest oczywiście bezzasadny w związku z czym należało odmówić jego przyjęcia bez wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia jego braków czy też wyznaczenia obrońcy z urzędu.

Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545 k.p.k. (tj. obrońcy lub pełnomocnika) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Możliwość wydania wymienionej w powołanym przepisie decyzji procesowej, nie ogranicza się przy tym wyłącznie do tych wypadków, w których we wniosku o wznowienie podniesione zostały okoliczności będące już wcześniej przedmiotem rozpoznawania w postępowaniu o wznowienie postępowania. Użycie w treści art. 545 § 3 k.p.k. zwrotu „w szczególności” nie pozostawia wątpliwości, że jest to wskazanie przykładowe. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny będzie więc miało miejsce również w sytuacjach, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek ten oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2015 r., II KO 49/15, LEX nr 1812335.). Stosowanie wskazanego przepisu uznać należy w związku z tym za konieczne także w tych wypadkach, w których sąd wznowieniowy w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzi, że żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k.

Taki właśnie charakter, a więc oczywiście bezzasadny, ma wniosek złożony przez skazanego M. D.. Domagając się wyznaczenia na potrzeby postępowania wznowieniowego obrońcy z urzędu nie wskazał on na jakiekolwiek okoliczności, które stanowiłyby podstawę do wznowienia postępowania bądź na wniosek (art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k.), bądź też ex officio (art. 542 § 3 k.p.k.). Zaistnienia takich podstaw nie tylko nie wskazuje, lale nawet nie sygnalizuje powołanie się przez wnioskodawcę na potrzebę omówienia taktyki procesowej z wyznaczonym mu obrońcą. Co więcej, podstawy takiej nie ujawnił będąc pouczonym przez Sąd Najwyższy o przesłankach wznowieniowych. Ponieważ katalog podstaw wznowieniowych jest ściśle określony, zaś skazany nie ujawnił żadnej okoliczności, która spełniałaby takie kryteria, konieczne było – bez rozpoznawania wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu – orzeczenie, jak w części dyspozytywnej postanowienia.