II KO 172/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 1 października 2025 r.
SSN Waldemar Płóciennik
w sprawie P.B.
skazanego z art. 258 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 1 października 2025 r.,
kwestii odmowy przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania
zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 lutego 2024 r.,
sygn. akt II AKa 234/20, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia
27 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV K 58/16,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
odmówić przyjęcia wniosku P.B. o wznowienie postępowania
zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22
lutego 2024 r., sygn. akt II AKa 234/20, zmieniającego wyrok Sądu
Okręgowego w Lublinie z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV K
58/16, wobec jego oczywistej bezzasadności.
[WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV K 58/16, Sąd Okręgowy w
Lublinie:
II KO 172/25
2
1. uznał oskarżonego P.B. za winnego popełnienia czynu z art. 258 § 1 k.k. i na
tej podstawie wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
2. uznał oskarżonego P.B. za winnego czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29
lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., 4 § 1 k.k., 64
§ 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i na podstawie art. 56 ust. 3 wskazanej
ustawy w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 8 miesięcy
pozbawienia wolności i 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość
jednej stawki na 30 złotych (w związku z tym czynem orzeczono także
przepadek równowartości korzyści majątkowej i nawiązkę;
3. uznał oskarżonego P.B. za winnego tego, że w okresie od lipca 2011 r. do
dnia 5 grudnia 2011 r., daty dziennej bliżej nieustalonej, w W. oraz na terenie
Wielkiej Brytanii, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, w
ramach przyjętego podziału ról, wynikającego z udziału w zorganizowanej
grupie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy,
dokonał co najmniej jednokrotnie wewnątrzwspólnotowej dostawy substancji
psychotropowej w postaci nieustalonej ilości amfetaminy na terytorium
Wielkiej Brytanii celem jej dalszej sprzedaży, przy czym z popełnionego
przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. czynu z art. 55 ust. 3
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 i 65 § 1 k.k. i za to
wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 300 stawek
dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 30 złotych;
4. wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia
wolności i karę łączną 400 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu
wysokości jednej stawki na 30 złotych.
Tym samym wyrokiem skazany został także A.G., któremu przypisano
odpowiedzialność za czyny z art. 258 § 1 k.k. 53 ust. 2 i art. 56 ust. ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii.
Po rozpoznaniu apelacji obrońców obu oskarżonych, Sąd Apelacyjny w
Lublinie, wyrokiem z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II AKa 234/20, zmienił
zaskarżone orzeczenie w odniesieniu do P.B. w ten sposób, że inaczej ustalił czas
II KO 172/25
3
popełnienia czynu z pkt 2, a w odniesieniu do czynu z pkt 3 wyeliminował z jego
opisu wyrażenie: „z popełnionego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu”.
W odniesieniu do A.G. zmienił opis czynu z pkt V, a w pozostałym zakresie
zaskarżony wyrok co do obu oskarżonych utrzymał w mocy.
Orzeczenie to zaskarżone zostało kasacjami obrońców obu skazanych.
Warto zaznaczyć, że w kasacji skazanego A.G. podniesiono m.in. zarzuty
zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
związane z nienależytą obsadą sądów obu instancji (rzecz dotyczyła udziału w
wydaniu orzeczenia przez Sąd Apelacyjny sędzi powołanej na stanowisko w tym
Sądzie w wyniku rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę Sądownictwa
ukształtowaną przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw oraz udziału w
wydaniu orzeczenia przez Sąd Okręgowy sędziego Sądu Rejonowego wadliwie
delegowanego do sądu wyższego rzędu).
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r., II KK 143/25, Sąd Najwyższy
oddalił wszystkie wniesione kasacje jako oczywiście bezzasadne.
W dniu 22 sierpnia 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek
skazanego P.B., w którym domaga się on wznowienia postępowania na podstawie
art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k. oraz „z powodu niewłaściwego składu sędziowskiego”.
W uzasadnieniu pisma skarżący wskazuje, że sędzia orzekająca w pierwszej
instancji była wadliwie delegowana przez Ministra Sprawiedliwości, a nadto, iż Sąd
Apelacyjny stwierdził, że nie można ustalić ilości środków odurzających, które
skazany przemycił, zatem brak jest podstaw do przypisania odpowiedzialności w
oparciu o przepis przywidujący surowszą karę przy ustaleniu, że przedmiotem
czynności wykonawczej jest „znaczna ilość” środków odurzających.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek o wznowienie postępowania pochodzący od strony, powinien być
sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego (art. 540 § 2 k.p.k.) i
opłacony. Jednak, zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia
II KO 172/25
4
wniosku bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku
wynika jego oczywista bezzasadność.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do kwestii związanej z
bezwzględną przyczyną odwoławczą w postaci nienależytej obsady Sądu
Okręgowego. W świetle treści art. 542 § 3 k.p.k., strona nie może składać wniosku
opartego na bezwzględnych przyczynach odwoławczych z art. 439 § 1 k.p.k.,
bowiem wznowienie postępowania na tej podstawie może nastąpić tylko z urzędu.
Pismo strony, odwołujące się do takiego uchybienia, traktować należy jako
sygnalizację przewidzianą w art. 9 § 2 k.p.k. Niezależnie od oceny charakteru
pisma skazanego, wznowienie postępowania oparte na przesłance nienależytej
obsady sądu nie jest możliwe z uwagi na regulację przewidzianą w art. 542 § 4
k.p.k. Przepis ten stanowi, że niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z
urzędu z przyczyn przewidzianych w art. 542 § 3 k.p.k., jeżeli były one przedmiotem
rozpoznania w trybie kasacji. Jak wskazano we wstępnej części postanowienia, w
kasacji obrońcy skazanego A.G. podniesiono zarzuty związane z zaistnieniem
uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. odnoszące się do Sądów obu instancji.
Kasacja ta została rozpoznana łącznie z kasacją obrońcy skazanego P.B., zatem
ponowna kontrola omawianej kwestii w ramach postępowania wznowieniowego jest
niedopuszczalna.
Analiza drugiego z podnoszonych przez skazanego powodów wznowienia
postępowania odnosi się do czynu zakwalifikowanego z art. 55 ust. 3 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii. W opisie zarzucanego skazanemu czynu wskazano,
że przedmiotem przemytu miało być co najmniej 1,5 kg amfetaminy. W opisie czynu
przypisanego masę amfetaminy pominięto wskazując, że była to nieustalona ilość.
Ustalenie to nie zostało zmienione w wyroku Sądu odwoławczego – wyeliminowano
jedynie element uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu.
Jak należy sądzić, skarżący utrzymuje, że do wznowienia postepowania
winno dojść ze względu na treść art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k., który stanowi, że
postepowanie wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub
dowody wskazujące na to, że oskarżonego skazano za przestępstwo zagrożone
karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do
II KO 172/25
5
nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności
wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary. Przytoczony przepis nie może mieć
zastosowania w rozważanej sprawie i to z kilku powodów. Po pierwsze, w sprawie
nie ujawniły się żadne nowe fakty lub dowody, bowiem w żadnym z wyroków nie
przyjęto w opisie czynu, by oskarżony przemycał znaczną ilość amfetaminy –
wskazano przecież wprost, że ilości tego środka nie można ustalić. Po drugie,
zastosowany wobec skazanego typ przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii wynikał nie z ilości amfetaminy, a z celu działania
sprawcy. W przywołanym przepisie wskazuje się przecież jasno, że sprawca
podlega zaostrzonej odpowiedzialności, jeżeli jego czyn został popełniony w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej. Ustalenie takie zawarte jest w opisie czynu
przypisanego skazanemu. Po trzecie wreszcie, omawiany wniosek o wznowienie
postępowania ocenić należy jako próbę ponownej weryfikacji wyroku Sądu
Okręgowego, w sytuacji, gdy Sąd Apelacyjny na stronie 14 uzasadnienia swojego
orzeczenia wskazał, że brak możliwości ustalenia ilości przemycanej amfetaminy
nie jest przeszkodą do zakwalifikowania zachowania skazanego z art. 55 ust. 3
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Oczywista bezzasadność wniosku skazanego o wznowienie postępowania,
wynikająca z powyższych uwag, pozwoliła na odmowę jego przyjęcia, stosownie do
art. 545 § 3 k.p.k.
[WB]
[a.ł]
