II KK 66/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 11 marca 2026 r.
SSN Włodzimierz Wróbel
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 marca 2026 r., na posiedzeniu w trybie
art. 535 § 3 k.p.k.
sprawy J. S.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt IX
Ka 305/25, utrzymującego wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w
Warszawie z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt X K 656/13,
p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego;
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. H. M. ,
Kancelaria Adwokacka w W., kwotę 885 zł 60 gr, w tym 23 % VAT,
tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w
postaci sporządzenia i wniesienia kasacji.
UZASADNIENIE
II KK 66/26
2
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z dnia 11
czerwca 2024 roku, sygn. akt X K 656/13, uznał J. S. za winnego tego, że w okresie
od dnia 31 sierpnia 2012 roku do przełomu 22 i 23 stycznia 2013 roku w W.,
działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, dopuścił się szeregu kradzieży z
włamaniem oraz ich usiłowań, jak również dopuścił się czynu polegającego na
niepowrocie do jednostki penitencjarnej . Sąd przyjął, iż oskarżony działał w
warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k. oraz uczynił
sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 65 § 1 k.k.,
i za te czyny wymierzył mu karę łączną 10 lat pozbawienia wolności, orzekając
równocześnie obowiązek naprawienia szkody na rzecz licznych pokrzywdzonych.
Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami oskarżonego oraz jego
obrońcy, jednak Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2025
roku, sygn. akt IX Ka 305/25, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.
Od tego prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kasację wywiódł
obrońca skazanego, zaskarżając go w całości na korzyść J. S. . Wyrokowi temu
zarzucił rażącą obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na
wynik sprawy, a to art. 433 § 2 k.p.k. poprzez nienależyte rozpoznanie przez Sąd
odwoławczy zarzutu apelacyjnego dotyczącego obrazy art. 404 § 2 k.p.k. w zw. z
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
oraz art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k., polegające na niewystarczającym odniesieniu się do
prowadzenia przez Sąd pierwszej instancji rozprawy odroczonej w dalszym ciągu,
mimo wystąpienia wielomiesięcznych przerw pomiędzy czynnościami, co zdaniem
skarżącego winno skutkować powtórzeniem czynności dowodowych i doprowadziło
do naruszenia zasad koncentracji materiału oraz bezpośredniości . Nadto podniósł
zarzut rażącej obrazy art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. poprzez oddalenie przez Sąd
odwoławczy wniosków dowodowych skazanego i jego obrońcy o uzyskanie danych
teleinformatycznych, opinii biegłego antropologa w celu identyfikacji twarzy osób
zarejestrowanych przez monitoringi oraz o ustalenie miejsca pobytu świadka M. G. ,
co w ocenie obrony naruszyło prawo skazanego do obrony . Prokurator w pisemnej
odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
II KK 66/26
3
Kasacja obrońcy skazanego J. S. jest oczywiście bezzasadna i jako taka
podlegała oddaleniu na posiedzeniu bez udziału stron.
Analiza podniesionych zarzutów prowadzi do wniosku, iż stanowią one w
istocie powtórzenie argumentacji zawartej uprzednio w apelacji, z modyfikacją
zmierzającą jedynie do nadania skardze formy kasacyjnej. Sąd Okręgowy w
Warszawie przeprowadził rzetelną i wszechstronną kontrolę instancyjną, w sposób
wyczerpujący odnosząc się do postawionych zarzutów.
Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art.
404 § 2 k.p.k. Sąd odwoławczy słusznie ocenił, iż tryb prowadzenia rozprawy przed
Sądem pierwszej instancji był uzasadniony realiami sprawy. Wyznaczenie wielu
terminów rozpraw wynikało z wyjątkowej obszerności materiału dowodowego oraz
konieczności przesłuchania wielu świadków, a czas trwania procesu był dodatkowo
determinowany postawą samego oskarżonego, który utrudniał m.in. uzyskanie
opinii psychiatrycznej, oraz obiektywnymi przeszkodami wynikającymi z okresu
pandemii. Skarżący nie wykazał, aby zaniechanie prowadzenia rozprawy od
początku miało jakikolwiek konkretny i negatywny wpływ na treść orzeczenia, a o
naruszeniu art. 404 § 2 k.p.k. decydują zawsze okoliczności danej sprawy, a nie
sam fakt upływu czasu .
Równie bezzasadny jest zarzut dotyczący oddalenia wniosków dowodowych
na podstawie art. 170 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy trafnie uznał, że decyzje
procesowe Sądu pierwszej instancji w tym zakresie były prawidłowe. Uzyskanie
danych teleinformatycznych od operatorów po upływie 12 lat od daty czynów było
technicznie niemożliwe. Z kolei przeprowadzenie dowodu z opinii antropologa
słusznie uznano za bezcelowe, skoro z oględzin nagrań wynikało, iż sprawcy byli
zamaskowani kapturami, a jakość zapisu uniemożliwiała sformułowanie
wiarygodnych wniosków identyfikacyjnych. Także ustalanie miejsca pobytu świadka
M. G. nie przyczyniłoby się do ustalenia prawdy obiektywnej, gdyż jego zeznania
nie stanowiły podstawy kluczowych ustaleń w sprawie.
II KK 66/26
4
Skarżący nie zdołał wykazać, aby oddalenie tych wniosków skutkowało
rażącym naruszeniem prawa do obrony lub miało istotny wpływ na treść wyroku, co
czyni kasację bezzasadną w stopniu oczywistym.
[J.J.]
[a.ł]
