II KK 504/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 lutego 2026 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie P. K.
skazanego z art. 207 § 1 i 1a k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 20 lutego 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego
dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 3 stycznia 2024 r.,
sygn. akt XIV K 107/20, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu
Okręgowego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt IX
Ka 1286/24.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 3 stycznia
2024 r., sygn. akt XIV K 107/20, uznał P. K. za winnego popełnienia przestępstw
kwalifikowanych z art. 207 § 1a k.k. oraz art. 207 § 1 k.k., za które wymierzył mu
odpowiednio kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz roku pozbawienia
wolności, orzekając karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Dodatkowo zasądził
zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonych, a także orzekł wobec oskarżonego
środek karny w postaci zakazu kontaktowania się w jakiejkolwiek formie z
II KK 504/25
2
pokrzywdzonymi oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość
mniejszą niż 200 metrów na okres 5 pięciu lat.
Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją wniesioną osobiście przez
oskarżonego, która jednak okazała się nieskuteczna. Sąd Okręgowy w Warszawie
wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt IX Ka 1286/24, utrzymał zaskarżony
wyrok w mocy.
Orzeczenie to w całości zaskarżył obrońca oskarżonego, zarzucając mu
rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 450 § 3 k.p.k. w zw. z art. 117
§ 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. i art. 139 k.p.k., jak również art. 42 § 1 k.p.k., art.
44 k.p.k. w zw. z art. 35 k.p.k. i art. 6 k.p.k., a także art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2
k.p.k. i art. 6 k.p.k. Skarżący wskazał także na wystąpienie bezwzględnej przyczyny
odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Podniósł też zarzut obrazy art. 438 pkt 4
k.p.k., przez utrzymanie kary rażąco niewspółmiernej do zarzucanego czynu. Na tej
podstawie wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Kasacja zawierała ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
wyroku.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Wniosek obrońcy skazanego nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 532 § 1
k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie
zaskarżonego orzeczenia.
Należy jednak podkreślić, że samo wniesienie kasacji nie uzasadnia
odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń.
Konieczne jest bowiem zaistnienie wyjątkowych względów pozwalających na
ustalenie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować
dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Stanowisko
Sądu Najwyższego, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o której
mowa w art. 532 § 1 k.p.k., ma wyjątkowy charakter, jako odstępstwo od zasady
sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne
z chwilą uprawomocnienia, jest od lat niezmienne. O sytuacji uzasadniającej
wstrzymanie wykonania orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym można mówić
wówczas, gdy dokonując choćby pobieżnej analizy kasacji, można nabrać
II KK 504/25
3
przekonania o jej zasadności ze względu na rangę podniesionych zarzutów i ich
oczywistą zasadność.
Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności kasacji, której rozpoznanie
wymaga pogłębionej analizy na rozprawie, stwierdzić trzeba, że mimo wagi
podniesionych w kasacji uchybień, w realiach rozpoznawanej sprawy nie można
mówić o oczywistej, wprost rzucającej się oczy zasadności nadzwyczajnego środka
zaskarżenia. Dotyczy to również podnoszonego w kasacji uchybienia z art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k., którego wystąpienie, z uwagi udział w składzie sądu osoby powołanej
na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej
Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8
grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), wymaga – zgodnie z powołaną w kasacji
uchwałą składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. ( BSA I-4110-1/20) –
stwierdzenia, że wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych
okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w
rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw
Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust, 1 Konwencji o ochronie praw
człowieka i podstawowych wolności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[J.J.]
[a.ł]
