II KK 47/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 marca 2025 r.
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie K. P.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 marca 2025 r.,
wniosku obrońcy skazanego w przedmiocie wstrzymania wykonania
wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt VIII AKa 38/23,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 25 października 2021 r., sygn. akt XII K 152/14,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 25 października 2021 r., w
sprawie XII K 152/14, oskarżonych K. P. i R. B. uznał za winnych popełnienia
zarzucanego im w akcie oskarżenia czynu, który zakwalifikował z art. 286 § 1 k.k. w
zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12
k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. i za to na podstawie
art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2
k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.
skazał ich, a na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3
k.k. w zw. z art. 33 § 1,2 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył K. M. P. oraz R. B.
kary po 1 (jeden ) roku i 6 ( sześć ) miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekł
II KK 47/25
2
wobec każdego z nich karę grzywny w wymiarze po 100 (sto) stawek dziennych,
każda po 50 (pięćdziesiąt) zł. Następnie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art
70 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. z art. 4 §
1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonym K. M. P. oraz R. B. wykonanie orzeczonej
wobec nich kary po 1 (jeden) roku i 6 ( sześć ) miesięcy pozbawienia wolności na
okres próby 3 (trzech ) lat. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonych
K. P. oraz R. B. obowiązek naprawienia solidarnie szkody w kwocie 258 310 zł na
rzecz S. Polska Towarzystwo Ubezpieczeń S.A.
Wyrok Sądu I instancji został zaskarżony apelacjami przez obrońców
oskarżonych.
Wyrokiem z dnia 10 lipca 2024 r., w sprawie VIII AKa 38/23, Sąd Apelacyjny
w Warszawie utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25
października 2021 r., w sprawie sygn. XII K 152/14.
Kasację od tego wyroku wywiódł obrońca skazanego K. P. , który zaskarżył
ten wyrok w całości i zarzucił mu rażące naruszenie prawa procesowego, mające
istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji
RP poprzez udział w składzie sądu apelacyjnego trzech sędziów, którzy zostali
nienależycie obsadzeni, z uwagi na powołanie przez KRS ustanowioną w trybie
ustawy z 8 grudnia 2017 r., co z kolei stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą
z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; art. 433 § 2 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k., art. 438 pkt 2, 3
k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 2 k.p.k. w zw. z art. 9 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k.,
art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 170 § [1] pkt 2 i 3 k.p.k., art. 193 k.p.k. i art. 424 §
pkt 1 k.p.k.
W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku
instancyjnego i poprzedzającego go wyroku sądu okręgowego i o przekazanie
sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania względnie o uchylenie w
całości wyroku sądu apelacyjnego i o przekazanie sprawy sądowi II instancji do
ponownego rozpoznania.
Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczenia do czasu rozpoznania
kasacji i o zwolnienie skazanego z obowiązku uiszczenia opłaty od kasacji.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
II KK 47/25
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek jest bezzasadny.
Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może
wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego
wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje wprawdzie
przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego
orzeczenia, ale niewątpliwie winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych,
wprowadza bowiem wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych
orzeczeń, wynikającej z art. 9 k.k.w., zaś prawomocne wyroki korzystają z
domniemania ich prawidłowości (res iudicata pro veritate accipitur). W
orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie tej
instytucji winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie
okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem
kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne,
następstwa (zob. post. SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV K.K. 347/03, OSNwSK
2003, poz. 2465; post. SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz.
493). Tego rodzaju następstwa mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza
kasacji świadczy o jego zasadności.
Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie.
Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji kasacji i związane z tym
procesowe skutki zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.
wstrzymanie wykonania orzeczenia powinno nastąpić tylko wówczas, gdy
zasadność złożonej kasacji jawi się jako nieomal pewna. To dopiero może
uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania prawomocnych
orzeczeń. W sprawie niniejszej – nie przesądzając w tym miejscu końcowej oceny
zasadności wniesionej kasacji – aż tego rodzaju zaszłość nie wystąpiła.
Prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji nie jest aż na tyle wysokie, by
stanowiło to wystarczającą podstawę do zastosowania przywołanej regulacji.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.
II KK 47/25
4
[J.J.]
[a.ł]
