II KK 311/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 września 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie J. P.,
skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 17 września 2025 r.
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II AKa 330/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. akt II K 19/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. akt II
K 19/23, J. P. został uznany za winnego tego, że w dniu bliżej nieustalonym w
okresie od dnia 20 lipca do końca 2018 roku, w miejscowości P., pow. p., działając
II KK 311/25
2
wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której prowadzone jest odrębne
postępowanie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej, w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu
zabronionego, swoim zachowaniem ułatwił jego popełnienie w ten sposób, że
dokonał przetworzenia znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci
amfetaminy w ten sposób, że uzyskał 3 kg 300 gramów siarczanu amfetaminy
poprzez przetworzenie 1 litra zasadowej amfetaminy, przy czym czyn ten popełnił w
ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za
umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu
Okręgowego w W. z dnia 24 listopada 2015 roku, sygn. akt XVIII K […], za czyn z
art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne na karę 3 lat i 10 miesięcy
pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 24 września 2014 roku do 20 lipca
2018 roku,
tj. przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005
roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. (w brzmieniu
obowiązującym w dniu 31 grudnia 2018 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.), za które – na
podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. – wymierzono mu karę 3 lat i 6
miesięcy pozbawienia wolności (zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego
pozbawienia wolności w sprawie) oraz grzywny w liczbie 200 stawek dziennych,
określając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 50 złotych;
ponadto, na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o
przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2018
roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.) orzeczono wobec oskarżonego J. P. w związku z
popełnieniem przypisanego mu czynu nawiązkę na rzecz Stowarzyszenia „M.” –
Poradnia Profilaktyczno-Konsultacyjna w R. w kwocie 5000 złotych oraz na
podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadek korzyści majątkowej w kwocie 3000 złotych.
Wyrok Sądu I instancji został zaskarżony przez obrońców oskarżonego.
W apelacji adw. M. L. podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa
materialnego (art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku
o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k.) oraz przepisów
II KK 311/25
3
postępowania, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 5 § 2 k.p.k.;
art. 7 k.p.k.; art. 424 k.p.k.), a w konsekwencji wskazywanych, powyższych
naruszeń, zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę
orzeczenia i mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Na podstawie tych zarzutów
obrońca oskarżonego wniósł o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie
zaskarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
przez Sąd Okręgowy w Radomiu.
Adw. A. B., podnosząc zarzuty, mającego wpływ na treść orzeczenia,
naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.) oraz błędu
w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, wniósł o
uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez
przyjęcie, że J. P. w dniu bliżej nieustalonym w okresie od dnia 20 lipca do końca
2018 roku w miejscowości P. i w miejscu zamieszkania posiadał znaczną ilość
amfetaminy, co stanowi przestępstwo określone w art. 62 ust. 2 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k., i wymierzenie mu kary jednego
roku i trzech miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II
AKa 330/24, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony kasacją przez obrońcę
skazanego, który sformułował następujące zarzuty:
A. rażące naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało istotny wpływ
na treść orzeczenia, tj. art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca
2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii polegające na utrzymaniu w mocy
wyroku, w którym opis czynu nie wyczerpuje znamion czynu zabronionego
kwalifikowanego w wskazanym przepisie, w konsekwencji czego skazany został
uznany za winnego popełnienia przestępstwa pomocnictwa do przestępstwa, które
nie zostało określone i ustalone w opisie czynu, podczas gdy dla wypełnienia
znamion przestępstwa stypizowanego w tym przepisie sprawca musi działać w celu
ułatwienia popełnienia konkretnego przestępstwa, przy czym naruszenie miało
istotny wpływ na treść orzeczenia, ponieważ nie zostały wypełnione znamiona
czynu zabronionego;
II KK 311/25
4
B. rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego i
prawa materialnego przez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.,
co skutkowało naruszeniem art. 413 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z
art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez brak prawidłowej
kontroli odwoławczej zarzutu podniesionego w apelacji obrońcy M. L., dotyczącego
niewskazania w opisie przypisanego skazanemu przestępstwa znamion czynu, do
którego miał on udzielić pomocy oraz niewskazania zachowania, które miało
stanowić pomocnictwo do dokonania przestępstwa i zaakceptowanie oczywiście
błędnego opisu czynu dokonanego przez Sąd I instancji, który uznał, że
zachowaniem stanowiącym pomocnictwo do popełnienia nieokreślonego w opisie
czynu przestępstwa było przetworzenie znacznych ilości substancji
psychotropowych, co wyczerpuje znamiona popełnienia przestępstwa określonego
w art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w formie sprawstwa;
C. rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego
przez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na
niewłaściwym rozpoznaniu i ocenie zarzutów podnoszonych w apelacjach
obrońców oskarżonego wynikającą z ogólnego stwierdzenia przez Sąd II instancji,
że w zarzutach nie wykazano naruszeń prawa procesowego przez Sąd I instancji w
postaci błędnej oceny zeznań świadka R. K. w sytuacji, gdy w środkach
odwoławczych w sposób wyczerpujący i szczegółowy wykazano rozbieżności,
niekonsekwencje, zeznań wskazanego wyżej świadka, co z pewnością rodziło po
stronie sądu odwoławczego obowiązek bardziej szczegółowego odniesienia się do
sformułowanych zarzutów, niż miało to miejsce, a wbrew temu obowiązkowi Sąd
odwoławczy w sposób niezwykle wybiórczy dokonał analizy zarzutów apelacyjnych
uznając, wbrew zasadom wiedzy prawniczej, wykładni przepisów prawa a nawet
logicznego rozumowania, iż uzupełnianie treści wyjaśnień w toku kolejnych
przesłuchań poprzez treści sprzeczne z wcześniejszymi depozycjami uzasadnia
uznanie tych depozycji za wiarygodne, co miało wpływ na treść orzeczenia
wynikający z uznania skazanego winnym popełnienia zarzucanego mu
przestępstwa.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o zmianę
orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2025 r. i uniewinnienie
II KK 311/25
5
skazanego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Okręgowemu w Radomiu.
Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Pierwszy z podniesionych zarzutów jest nietrafny, albowiem autor kasacji
błędnie wskazał w petitum kasacji, że „sprawca musi działać w celu ułatwienia
popełnienia konkretnego przestępstwa”. Tymczasem na gruncie art. 18 § 3 k.k.,
normującej przesłanki pomocnictwa nie budzi wątpliwości to, że strona podmiotowa
tej formy zjawiskowej popełnienia przestępstwa sprowadza się do umyślności w
obu postaciach zamiaru, na co wskazuje posłużenie się przez ustawodawcę w ww.
przepisie pojęciem „zamiaru” bez dookreślenia szczególnych wymagań w zakresie
stosunku psychicznego sprawcy do czynu.
Drugi zarzut jest również chybiony, albowiem Sąd odwoławczy odniósł się do
zagadnienia opisu czynu w zakresie określenia istoty przypisanego mu
pomocnictwa na s. 16 uzasadnienia wyroku, wskazując fragment opisu czynu,
stwierdzając trafnie, że zachowanie to (tj. uzyskanie 3 kg i 300 g siarczanu
amfetaminy poprzez przetworzenie 1 litra zasadowej amfetaminy poprzez działanie
wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której prowadzone jest odrębne
postępowanie) wypełnia znamiona współsprawstwa, jednak z uwagi na kierunek
apelacji, nie była możliwa zmiana wyroku Sądu I instancji w tym zakresie. W tym
kontekście wolno na marginesie zauważyć, że argumentacja obrońcy skazanego
zdaje się kwestionować stanowisko Sądu odwoławczego, wyrażając ocenę w
zakresie kwalifikacji prawnej, która nie przystaje do kierunku kasacji.
W ostatnim zarzucie autor kasacji w sposób ogólny wyraził krytyczne
stanowisko w zakresie kontroli instancyjnej, nie wykazując jednak konkretnych
uchybień w zakresie obowiązków Sądu ad quem. Tymczasem Sąd II instancji na
blisko 10 stronach części motywacyjnej wyroku szczegółowo przedstawił wynik
II KK 311/25
6
weryfikacji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i
wyprowadzonych na ich podstawie przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych,
odwołując się do konkretnych dowodów i wskazując liczne karty akt sprawy, gdzie
zalega powołany dowód. Nie może być zatem wątpliwości co do tego, że Sąd
Apelacyjny w Lublinie dokonał rzetelnej kontroli instancyjnej, zaś autor kasacji
wadliwości tej w żaden sposób nie wykazał.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie
art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k., kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciążając skazanego.
[J.J.]
[a.ł]
