II KK 272/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
Dnia 16 lipca 2025 r.
w sprawie A.K.
skazanego za popełnienie przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3
k.p.k.),
w dniu 16 lipca 2025 r.,
kasacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt V Ka 1229/24
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej
z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt II K 1566/23
postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć A.K. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.
[WB]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Lublinie, wyrokiem z 22 stycznia 2025 r., utrzymał w mocy
zaskarżony apelacją obrońcy wyrok Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z 9
października 2024 r., mocą którego A.K. został uznany za winnego popełnienia
ciągu 4 przestępstw z art. 244 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i
II KK 272/25
2
skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 42 § 1a pkt
2 k.k. i art. 43a § 2 k.k. orzeczono wobec niego środki karne w postaci zakazu
prowadzenia pojazdów oraz świadczenia pieniężnego.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca. Podniósł w niej
rażące naruszenia prawa procesowego tj. art. 4, art. 7, art. 5 § 2 k.p.k. polegające
na błędnej ocenie materiału dowodowego i rażące naruszenie prawa materialnego
tj. art. 180a k.k. przez jego zastosowanie. Obrońca wniósł o uchylenie
zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
odwoławczemu.
W odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny wniósł o oddalenie jej jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Nadzwyczajny środek zaskarżenia został sformułowany na granicy
dopuszczalności, albowiem został sformułowany w sposób pozwalający na
konstatację, że skarżący, wbrew treści art. 523 § 1 k.p.k., potraktował kasację jako
trzecioinstancyjny środek odwoławczy a pod pozorem zarzutów stricte kasacyjnych
przemycił w rzeczywistości niedozwolony na obecnym etapie procedowania zarzut
z art. 438 pkt 3 k.p.k. czyniąc kasację - na przekór art. 519 k.p.k. - skierowaną
przeciwko procedowaniu Sądu pierwszej instancji. Całkowicie nieuprawniony był
zarzut naruszenia poszczególnych zasad procedury karnej (zasady domniemania
niewinności, swobodnej oceny dowodów i obiektywizmu), albowiem nie sposób
uchybić przepisom regulującym ogólne reguły procedowania: skarżący co najwyżej
mógł wskazać przepis, którego naruszenie przez Sąd odwoławczy naraziłoby na
szwank wskazane zasady, a i to w realiach niniejszej sprawy w gruncie rzeczy
byłoby nieskuteczne, ponieważ Sąd odwoławczy utrzymując w mocy wyrok Sądu
meriti całkowicie go zaaprobował, a więc nie zmieniał ustaleń faktycznych, nie
czynił własnych ustaleń w sprawie, ani nie dokonywał własnych ocen materiału
dowodowego, a tym samym nie mógł uchybić żadnej z wymienionych w kasacji
zasad.
W przedmiotowej kasacji podniesiono zarówno uchybienia rażącego
naruszenia prawa materialnego i procesowego co czyniło ją niespójną. W
II KK 272/25
3
judykaturze Sądu Najwyższego wielokrotnie podkreślano, że obraza prawa
materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu ustalony
prawidłowo a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego,
a także wówczas, gdy nie zastosowano określonego przepisu w sytuacji, gdy jego
zastosowanie było obowiązkowe. Natomiast nie zachodzi taka obraza, kiedy
wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za
jego podstawę lub naruszenia przepisów prawa procesowego (zob. wyr. SN z 23
lipca 1974 r., V KR 212/74; post. SN z 8 stycznia 2002r. V KKN 214/01). Pogląd, że
przy zarzucie naruszenia prawa materialnego za punkt wyjścia należy przyjmować
nie to co Sąd ustalił, lecz to co powinien ustalić jest nie do zaakceptowania i tak
ujmowany zarzut obrazy prawa materialnego jest w istocie zarzutem błędu w
ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.
Skarżący konsekwentnie zarówno w apelacji jak i w kasacji wywodził, że A.K.
nie prowadził samochodu, pomimo że na jego sprawstwo wskazywał szeroki
materiał dowodowy osobowy i nieosobowy. Relacje funkcjonariuszy, którzy
czterokrotnie zatrzymali pojazd do kontroli (trzy razy było to V. a raz A.) są jednolite
i niezmienne a zarazem niepodważalne, a wynika z nich, że w chwili zatrzymania
auta jego kierowcą był skazany, który nie miał uprawnień do prowadzenia pojazdu.
Na aprobatę zasługiwała kwalifikacja prawna czynu przypisanego
skazanemu. A.K. dopuścił się czterokrotnie występku w postaci niezastosowania
się do orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich
pojazdów mechanicznych wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z 19
października 2022 r. na okres 9 miesięcy i Sądu Rejonowego w Białymstoku z 11
lipca 2022 r. na okres roku. Bezsprzecznie czyny, których dopuścił się skazany
obejmowały również występek prowadzenia pojazdu po cofnięciu uprawnień (art.
180a k.k.). Chociaż decyzja Starosty B. cofająca przedmiotowe uprawnienia była z
24 kwietnia 2023 r., a więc została wydana po dokonaniu zarzuconego A.K. zbiegu
występków (popełnionych 25 marca 2023 r., 4 kwietnia 2023 r., 15 kwietnia 2023 r. i
24 czerwca 2023 r.), ale obejmuje ona okres od 21 stycznia 2023 r. do 20 grudnia
2023 r., a więc zastosowanie art. 180a k.k. było w tej sytuacji całkowicie zasadne.
W realiach niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że obrońca nie wykazał, aby
Sąd odwoławczy nie zrealizował obowiązków ciążących na instancji apelacyjnej, co
II KK 272/25
4
mogłoby mieć wpływ na pozostawanie w obrocie prawnym wyroku
niesprawiedliwego. Gołosłowne deklaracje strony o błędach w ustaleniach
faktycznych stały w bezpodstawnej opozycji do prawidłowego procedowania Sądów
obu instancji i nie były w stanie podważyć dotychczasowej oceny dowodów i
ustaleń faktycznych dokonanych na ich podstawie.
Dlatego Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji w granicach zaskarżenia i
podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.), oddalił kasację na posiedzeniu bez
udziału stron w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach postępowania
kasacyjnego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.
[WB]
[r.g.]
