II KK 24/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 marca 2026 r.
SSN Zbigniew Puszkarski
w sprawie A.I.
skazanej za czyn art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k.,
T.I.
skazanego za czyn z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k.
po rozważeniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 19 marca 2026 r.
kwestii dopuszczalności kasacji wniesionych przez obrońców skazanych
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt V Ka 714/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie
z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt IX K 37/24
p o s t a n o w i ł:
1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.,
art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 523 § 2 k.p.k. pozostawić kasacje bez
rozpoznania;
2. kosztami procesu za postępowanie kasacyjne obciążyć
skazanych A.I. i T. I., w częściach na nich przypadających.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2025 r.,
sygn. akt IX K 37/24, skazał:
II KK 24/26
2
- A.I. za czyn art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k. i
wymierzył jej karę roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu
nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w
stosunku miesięcznym,
- T.I. za czyn z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art 12 § 1 k.k. i wymierzył mu karę
roku i 9 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej,
kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku
miesięcznym.
Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych Sąd
Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt V Ka 714/25,
utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji.
Kasacje od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy
aktualnie skazanych. W zakresie dotyczącym reprezentowanych przez siebie
skazanych zaskarżyli wyrok w całości i podnieśli taki sam zarzut rażącej obrazy
przepisów prawa karnego procesowego, która miała istotny wpływ na treść
orzeczenia – art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k.
(obrońca T. I. wymienił także art. 6 k.p.k.). Wnieśli o uchylenie zaskarżonego
wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i przekazanie
sprawy Sądowi Rejonowemu Lublin - Zachód w Lublinie do ponownego
rozpoznania. W obu kasacjach, powołując art. 532 § 1 k.p.k., zamieszczono też
wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedziach na kasacje Prokurator Rejonowy w Rykach wniósł o ich
oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.
W Sądzie Okręgowym w Lublinie kasacje zostały przyjęte i wraz z aktami
sprawy przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Autorzy kasacji, ale też prokurator udzielający na nie odpowiedzi i niestety
sędzia, który stwierdził, że każda z kasacji „odpowiada wymogom formalnym” i
zarządził ich przyjęcie (k. 962, 963), najwyraźniej nie dostrzegli, że art. 523 § 2
k.p.k. stanowi, iż kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania
oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia
wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Z kolei art. 523 § 4 k.p.k.
II KK 24/26
3
wyłącza spod tego ograniczenia kasację wniesioną z powodu uchybień określonych
w art. 439 k.p.k. oraz przez podmiot wymieniony w art. 521 k.p.k. A.I. i T.I. za
przypisane im przestępstwa nie zostali skazani na bezwzględną karę pozbawienia
wolności, zatem warunkiem dopuszczalności kasacji było wskazanie w ramach
zarzutu, że w sprawie zaistniało uchybienie o randze bezwzględnej przyczyny
uchylenia orzeczenia. Takiego zarzutu w kasacjach nie podniesiono, wobec czego
należy je uznać za niedopuszczalne z mocy ustawy i na mocy przepisów
wymienionych w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia pozostawić bez
rozpoznania.
Niezależnie od tego nasuwa się spostrzeżenie, że wbrew art. 519 k.p.k. w
zarzucie obu kasacji wskazano na uchybienie zaistniałe w postępowaniu
pierwszoinstancyjnym („zamknięcie przewodu Sądowego przez Sąd I instancji pod
nieobecność skazanej oraz jej obrońcy”, „zamknięcie przewodu Sądowego przez
Sąd I instancji pod nieobecność skazanego”) i nie przekonuje twierdzenie
skarżących, że uchybienie to (prokurator jednak przekonuje, że nie doszło do
naruszenia przepisów postępowania) przeniknęło do orzeczenia sądu
odwoławczego, co miało uzasadniać zaskarżenie wyroku tego sądu.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, co
skutkowało w pkt 2 obciążeniem skazanych kosztami procesu za postępowanie
kasacyjne, zgodnie z art. 637a k.p.k. oraz art. 637 § 1 w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
Pozostawienie kasacji bez rozpoznania czyniło nieaktualnymi wnioski o
wstrzymanie wykonania orzeczenia.
[WB]
[a.ł]
