II KK 163/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 czerwca 2026 r.
SSN Paweł Kołodziejski
w sprawie D. D.
skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 18 czerwca 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego D. D. o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu
Okręgowego w Warszawie
z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt X Ka 1053/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie
z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt V K 830/22,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
uwzględnić wniosek i wstrzymać wykonanie wobec D. D.
wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r.,
sygn. akt X Ka 1053/24, utrzymującego w mocy wobec ww. wyrok
Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 7 maja
2024 r., sygn. akt V K 830/22, do czasu rozpoznania kasacji.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja
2024 r., sygn. akt V K 830/22, uznał D. D. za winnego popełnienia przestępstwa
skarbowego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zb.
II KK 163/26
2
z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 1 i
3 k.k.s. – przy ustaleniu, że czyn ten został popełniony w warunkach art. 37 § 1 pkt
1 in fine k.k.s. – i za to skazał ww. oskarżonego, zaś na podstawie art. 19 § 1 k.k. w
zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. w zw. z art.
37 § 1 pkt 1 in fine k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. wymierzył mu karę 1 roku
pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych,
określając wysokość jednej stawki na kwotę 120 zł (pkt VI). Nadto, wyrokiem tym
sąd rejonowy uznał oskarżonego D. D. za winnego popełnienia przestępstwa
skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i skazał go za ten czyn, zaś
na podstawie art. 62 § 2 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek
dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 120 zł (pkt VII). Na mocy
art. 39 § 1 k.k.s. sąd rejonowy połączył orzeczone w punktach VI i VII kary grzywny
i wymierzył oskarżonemu D. D. karę łączną grzywny w wysokości 250 stawek
dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na kwotę 120 zł (pkt VIII).
Przedmiotowym wyrokiem rozstrzygnięto również kwestię odpowiedzialności karno-
skarbowej oskarżonej A. C. (pkt I - V) oraz zobowiązano A. sp. z o.o. z siedzibą w
W. do zwrotu uzyskanej korzyści majątkowej (pkt IX), a także orzeczono o kosztach
sądowych (pkt X).
Na skutek apelacji wywiedzionej od ww. orzeczenia przez obrońcę D. D.,
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt X Ka
1053/24 – orzekając w składzie jednoosobowym – utrzymał w mocy zaskarżony
wyrok sądu rejonowego i rozstrzygnął o kosztach sądowych postępowania
odwoławczego.
W dniu 9 kwietnia 2026 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy
skazanego D. D., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości na korzyść
strony, którą reprezentuje, podnosząc następujące zarzuty: 1) wystąpienie
bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. na skutek
naruszenia art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 44 § 2 k.k.s. oraz
art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej; 2) rażące naruszenie: a) art. 71 § 1 k.p.k. oraz
art. 313 § 1 k.p.k.; b) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.; c) art. 8 k.p.k. w zw. z
art. 6 k.p.k., art. 4 § 2 k.k.s. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.; 3) rażące naruszenie art. 70
§ 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej; 4) rażącą niewspółmierność
II KK 163/26
3
orzeczonej kary pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia na okres
próby.
Zarzucając powyższe, obrońca wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art.
439 § 1 pkt 9 k.p.k., art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., art. 44
§ 2 k.k.s.;
2. ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi
okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Nadto, obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia,
motywując ten wniosek wagą podniesionego zarzutu przedawnienia.
Odpowiedź na kasację obrońcy skazanego wywiódł prokurator Prokuratury
Okręgowej w Warszawie, wnosząc o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Oskarżyciel publiczny nie odniósł się do wniosku obrońcy skazanego dotyczącego
wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek obrońcy D. D. był zasadny o tyle, że doprowadził do wstrzymania
wykonania zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy orzeczenia sądu a
quo w odniesieniu do tegoż skazanego.
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma
charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w.
Ustawodawca w art. 532 k.p.k. nie wskazał przesłanek uprawniających do podjęcia
tego rodzaju decyzji, pozostawiając ją do uznania Sądu Najwyższego. Nie budzi
jednak wątpliwości, że decyzja taka będzie uzasadniona wówczas, gdy wykonanie
kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i w
zasadzie nieodwracalne następstwa (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 5 stycznia
2024 r., V KK 396/23; postanowienie SN z dnia 22 stycznia 2020 r. III KK 5/20;
postanowienie SN z dnia 18 listopada 2003 r. IV KK 347/03, OSNwSK 2003, Nr 1,
poz. 2465). Tego rodzaju skutek może mieć miejsce zarówno w sytuacji oczywistej
zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych, jak i stwierdzenia przez Sąd
Najwyższy z urzędu – i to jeszcze przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy –
jednej z tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych wskazanych w art. 439 § 1
II KK 163/26
4
k.p.k., które w świetle art. 536 k.p.k. winny skutkować uchyleniem zaskarżonego
wyroku poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Drugi z
wymienionych przypadków zachodzi w niniejszej sprawie.
Analiza przedłożonych akt wskazuje, że w sprawie skazanego D. D.
postępowanie przygotowawcze było prowadzone i zakończyło się w formie
śledztwa. W tym stanie rzeczy nie istniała zatem możliwość ukształtowania składu
sądu odwoławczego w odstępstwie od reguły wskazanej w art. 29 § 1 k.p.k. i
wyznaczenia składu jednoosobowego na zasadzie wyjątku przewidzianego w art.
449 § 2 k.p.k., a w takim właśnie składzie sąd ad quem rozpoznał apelację obrońcy
D. D.. Pozytywna weryfikacja tej okoliczności winna zatem implikować konkluzję o
zaistnieniu bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady
sądu, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., skutkującej koniecznością uchylenia
wyroku zaskarżonego kasacją i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania
sądowi odwoławczemu. Nie przesądzając w tym przedmiocie ostatecznego
rozstrzygnięcia, które zapadnie w składzie kolegialnym po szczegółowej analizie
akt sprawy, postąpienie takie rysuje się jako realne.
Z tych też względów należało wstrzymać wykonanie zaskarżonego wyroku.
[J.J.]
[r.g.]
