II CSKP 776/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
29 stycznia 2026 r.
SSN Krzysztof Grzesiowski (przewodniczący)
SSN Beata Janiszewska (sprawozdawca)
SSN Maciej Kowalski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 29 stycznia 2026 r. w Warszawie
skargi kasacyjnej R.D.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Szczecinie
z 11 maja 2022 r., II Ca 1406/20,
w sprawie z wniosku E.D.
z udziałem R.D.
o podział majątku wspólnego,
1. oddala skargę kasacyjną,
2. zasądza od R.D. na rzecz E.D. 5400 (pięć tysięcy czterysta)
złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Beata Janiszewska Krzysztof Grzesiowski Maciej Kowalski
[J.T.]
II CSKP 776/23
2
UZASADNIENIE
W sprawie z wniosku E.D., prowadzonej z udziałem R.D., Sąd Rejonowy
Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie ustalił skład majątku wspólnego
uczestników (punkt I, podpunkty od 1 do 53), ustalił, że strony dokonały nakładów
z majątku wspólnego na majątek osobisty uczestnika w kwocie 1 080 383,27 zł
oraz nakładów na majątek osobisty wnioskodawczyni w kwocie 3590,67 zł (punkt II),
ustalił,
że
uczestnik
dokonał
spłaty
wspólnych
długów
w kwocie 3335 zł (punkt III). Sąd dokonał także szczegółowo opisanego podziału
majątku wspólnego uczestników postępowania (punkt IV), zasądził od uczestnika
na rzecz wnioskodawczyni tytułem dopłaty kwotę 425 620,76 zł płatną w terminie
roku od uprawomocnienia się postanowienia (punkt V), zasądził
od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika 10 556,78 zł (punkt VI), oddalił pozostałe
wnioski, w tym o ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym (punkt VII),
i orzekł o kosztach postępowania (punkty VIII oraz IX).
Na skutek apelacji obu stron Sąd Okręgowy w Szczecinie zmienił
postanowienie Sądu Rejonowego w ten sposób, że: ustalił, iż strony dokonały
nakładów z majątku wspólnego na majątek osobisty uczestnika w kwocie
724 011,01 zł (w miejsce kwoty 1 080 383,27 zł) oraz nakładów na majątek
osobisty wnioskodawczyni w kwocie 21 115,48 zł – w miejsce kwoty 3590,67 zł
(punkt 1 a); ustalił, że uczestnik dokonał spłaty wspólnych długów w kwocie
31 994,03 zł – w miejsce kwoty 3335 zł (punkt 1 b); zmienił kwotę dopłaty
z 425 620,76 zł na 334 621,34 zł i wskazał odmienne terminy płatności (punkt 1 c),
a także zmienił zasądzoną od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kwotę
z 10 556,78 zł na 10 559,95 (punkt 1 d). W pozostałym zakresie apelację
uczestnika oddalono (punkt 2); Sąd drugiej instancji orzekł też o kosztach
postępowania apelacyjnego (punkt 3).
W sprawie ustalono, w zakresie istotnym dla oceny skargi kasacyjnej,
że uczestnicy od 24 kwietnia 2004 r. pozostawali w związku małżeńskim,
rozwiązanym 30 października 2014 r., oraz że 3 kwietnia 2013 r. ustalona została
między nimi rozdzielność majątkowa z datą wsteczną od 30 kwietnia 2010 r.
II CSKP 776/23
3
Uczestnik, jeszcze przed zawarciem małżeństwa, zawarł umowę kredytu,
a pozyskane środki przeznaczył na nabycie nieruchomości i częściowo koszty
budowy domu. Na nieruchomości małżonkowie zbudowali następnie dom;
zaciągnęli kredyt na spłatę wcześniej powstałego zadłużenia uczestnika
oraz na budowę domu. W sprawie poczyniono szczegółowe ustalenia związane
z kredytami zaciąganymi wspólnie przez małżonków, w tym na budowę
wspomnianego domu, a także ustalenia w przedmiocie spłat tych kredytów.
Po ustaniu wspólności majątkowej wnioskodawczyni nie uczestniczyła we
wspomnianych spłatach.
W dniu 10 lipca 2014 r. między jednym z banków a wnioskodawczynią
została zawarta umowa o zwolnienie z długu istniejącego z tytułu umowy kredytu,
wskutek czego jedynym kredytobiorcą banku stał się uczestnik postępowania.
Kwota zwolnienia wynosiła 220 557,26 zł. W sprawie ustalono również wartość
nieruchomości nabytej przez uczestnika jeszcze przed małżeństwem: według stanu
i cen obecnych na 1 416,512 zł, w tym wartość gruntu 390 841 zł, a także wartość
nakładów na budowę i wykończenie domu w okresie trwania małżeństwa: według
stanu i cen obecnych na 761 458,70 zł wg zasad kosztowych, a przy uwzględnieniu
stopnia zużycia – na 611 464,21 zł. Po dacie ustania wspólności majątkowej
uczestnik dokonał dalszych nakładów o wartości 118 021,37 zł wg
zasad kosztowych.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, w zakresie
istotnym dla oceny zasadności skargi kasacyjnej, że nakłady przeznaczone
na budowę domu na nieruchomości uczestnika pochodziły z majątku wspólnego,
wobec czego podlegały one rozliczeniu. Budowa ta była finansowana kredytami;
skoro małżonkowie kredyt zaciągnięty przez uczestnika przed zawarciem
małżeństwa spłacili kredytem zaciągniętym wspólnie, to, zdaniem Sądu
Okręgowego, Sąd Rejonowy niezasadnie zawyżył kwotę nakładów poczynionych
z majątku wspólnego na majątek uczestnika przez to, że „niejako podwójnie”
uwzględnił te same nakłady – raz w ramach spłaty kredytu, a drugi raz jako nakłady
budowalne, podczas gdy prace budowlane sfinansowane zostały z kredytu
zaciągniętego przecz uczestnika, a spłaconego przez małżonków ze wspólnie
zaciągniętego przez nich kredytu.
II CSKP 776/23
4
Jednocześnie jednak Sąd Okręgowy nie zgodził się ze
stanowiskiem uczestnika, by wysokość nakładów na budowę domu obliczać
wyłącznie z uwzględnieniem wydatków na spłatę kredytów i pożyczek. Niewątpliwie
bowiem małżonkowie finansowali budowę także z bieżących dochodów.
Uczestnik wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego,
zarzucając naruszenie przepisów postępowania: (1) 387 § 21 pkt 1 w zw. z art. 382
i art. 391 § 1 k.p.c., (2) art. 382 w zw. z art. 391 § 1, art. 229, art. 230 i art. 231
k.p.c., (3) art. 227 k.p.c., (4) art. 232 w zw. z art. 3 k.p.c. i art. 6 k.c., (5) art. 384
w zw. z art. 245 w zw. z art. 229 i art. 230 k.p.c., oraz przepisów prawa
materialnego (6) art. 43 § 1 i 2, art. 45 § 1 i art. 46 k.r.o. w zw. z art. 567 § 1 i 3
oraz art. 684 k.p.c., a także (7) art. 95 pr.bank. w zw. art. 65 § 1 i 2 oraz art. 6 k.c.
Pierwszy zarzut odnosił się do sposobu sporządzenia uzasadnienia
zaskarżonego orzeczenia, drugi dotyczył nieustalenia określonych faktów na
podstawie wskazanych przez uczestnika dowodów, trzeci – błędnego ustalenia
wysokości nakładów z majątku osobistego na majątek wspólny, a czwarty i piąty –
błędnego nieustalenia faktów w sposób bezdowodowy.
Z kolei wymienione wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczyły
odpowiednio, w zarzucie szóstym: błędnej wykładni przytoczonych wyżej przepisów
„w odniesieniu do ustalenia wartości nakładów z majątku wspólnego stron
na majątek osobisty uczestnika postępowania, nie ustalenia (ewentualnie
nieprawidłowego) ustalenia faktycznej wartości nakładów z majątku wspólnego
na majątek osobisty uczestnika (pkt 1 a) postanowienia Sądu Okręgowego w zw.
z pkt II postanowienia Sądu Rejonowego), nie ustalenia i nie uwzględnienia
nakładów dokonanych przez uczestnika postępowania z majątku osobistego
na zakup nieruchomości, budowę domu, utrzymanie nakładów na dotychczasowym
poziomie, na spłatę wspólnych długów stron postępowania, a w konsekwencji
nieprawidłowego ustalenia obowiązku dopłaty na rzecz wnioskodawczyni kwoty
wskazanej w pkt 1 c) postanowienia Sądu Okręgowego w zw. z pkt
V postanowienia Sądu Rejonowego)”, a w zarzucie siódmym: niezastosowania
art. 95 pr.bank. w zw. art. 65 § 1 i 2 oraz art. 6 k.c., a przez to błędnego ustalenia
charakteru umowy o zwolnienie z długu z 10 lipca 2014 r., nieuprawnionego
II CSKP 776/23
5
zakwestionowania kwoty tego zwolnienia i konsekwencji tej umowy dla
niniejszej sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.
Wszystkie zarzuty naruszenia przepisów postępowania (1-5) zostały
sformułowane w sposób nieprawidłowy. Przytoczone przez skarżącego regulacje,
dotyczące wyłącznie postępowania procesowego, nie zostały bowiem powiązane
z art. 13 § 2 k.p.c., który pozwala na odpowiednie stosowanie przepisów o procesie
w innych rodzajach postępowań unormowanych w Kodeksie postępowania
cywilnego, w tym w postępowaniu nieprocesowym, w sprawie o podział
majątku wspólnego.
Niewskazanie w zarzutach art. 13 § 2 k.p.c. nie może być pominięte w toku
oceny zasadności skargi kasacyjnej, ponieważ Sąd Najwyższy jest związany
podstawami skargi i nie może wykroczyć poza te podstawy (art. 39813 § 1
in principio k.p.c., tu: w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Nie jest także dopuszczalne
uzupełnianie przez Sąd Najwyższy zarzutów kasacyjnych o przepisy pominięte
przez stronę lub uczestnika postępowania (zob. postanowienie SN z 4 lipca 2024 r.,
II CSKP 1989/22).
W celu zadośćuczynienia wymaganiu z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. konieczne
jest zatem precyzyjne wskazanie, które przepisy, oznaczone numerem artykułu
(paragrafu, ustępu) aktu prawnego, zostały naruszone, oraz wyjaśnienie, na czym
polegało dane naruszenie, oraz jakie następstwa wywołało dla wyniku sprawy (zob.
postanowienie SN z 19 września 2023 r., I CSK 5304/22). Nieprzywołanie
wszystkich przepisów, które składają się na normę postępowania naruszoną przez
sąd, uniemożliwia uznanie danego zarzutu za skuteczny. Dotyczy to także
art. 13 § 2 k.p.c. (zob. postanowienia SN z 18 stycznia 2017 r., V CSK 205/16,
z 14 października 2024 r., I CSK 2784/23, a także z 6 grudnia 2024 r.,
II CSKP 2181/22).
Konieczność wskazania w podstawie kasacyjnej art. 13 § 2 k.p.c.
w tych przypadkach, w których skarga wniesiona w sprawie nieprocesowej dotyczy
naruszenia przepisów o procesie, wynika nie tylko z właściwego dla skargi
II CSKP 776/23
6
kasacyjnej formalizmu oraz związania Sądu Najwyższego podstawami skargi.
Postępowanie nieprocesowe w wielu elementach różni się od procesu, więc liczne
dotyczące go regulacje nie mogłyby być bezpośrednio stosowane, jako
nieadekwatne do istoty postępowania nieprocesowego oraz do szczegółowych
rozwiązań wynikających z art. 506 i n. k.p.c. Na podstawie odesłania zawartego
w art. 13 § 2 k.p.c. sąd jest z jednej strony zobowiązany do weryfikacji, czy dane
przepisy o procesie powinny być stosowane do innych rodzajów postępowań,
a z drugiej strony – dzięki dyrektywie odpowiedniego stosowania – jest uprawniony
do przyjęcia, że określona regulacja będzie stosowana wprost, z modyfikacjami
odpowiadającymi zasadom postępowania nieprocesowego albo niestosowana
w ogóle. Sąd uzyskuje zatem kompetencję do działalności w istocie prawotwórczej,
która bez zastosowania art. 13 § 2 k.p.c. nie miałaby podstaw prawnych.
Zakres odesłania został w art. 13 § 2 k.p.c. określony szeroko, gdyż dotyczy
„przepisów o procesie”, czyli nominalnie art. 15-50539 k.p.c. W tak ujętym zakresie
sąd w sprawie o podział majątku wspólnego jest zobligowany do rozważenia,
czy konkretne unormowanie przystaje do postępowania nieprocesowego,
a zarazem – czy kwestia normowana przez przepis, który ma być stosowany
w sposób odpowiedni, nie została uregulowana w sposób odmienny przez przepisy
dotyczące postępowania nieprocesowego. W takim bowiem przypadku
zastosowanie znajdują przepisy rodzime dla postępowania nieprocesowego.
Ograniczenie dotyczące niestosowania wówczas w sposób odpowiedni przepisów
objętych odesłaniem ma charakter uniwersalny, gdyż wynika z istoty odesłania.
W omawianym przypadku znalazło jednak również wyraz wprost w art. 13 § 2
in fine k.p.c., który stanowi, że przepisy o procesie stosuje się odpowiednio
do innych rodzajów postępowań, „chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej”.
Po rozstrzygnięciu, że określone unormowanie powinno być stosowane
w sposób odpowiedni (z uwagi na to, że nie zostało „wyparte” przez przepis
szczególny), konieczne jest rozważenie, jakiego rodzaju stosowanie danego
przepisu jest w danym przypadku „odpowiednie”. Efektem takiego wnioskowania
może być niejednokrotnie konieczność istotnej modyfikacji normy wywodzonej
z przepisu zawartego w Księdze pierwszej Części pierwszej Kodeksu
postępowania cywilnego.
II CSKP 776/23
7
Przykładem przepisu, który należy, właśnie z uwagi na art. 13 § 2 k.p.c.,
wykładać w postępowaniu nieprocesowm inaczej niż w procesie, jest przywołany
przez skarżącego art. 384 k.p.c. (zob. postanowienie SN z 29 maja 2020 r.,
V CSK 497/19, wraz z podanym tam orzecznictwem). Podniesiony przez
skarżącego zarzut naruszenia art. 384 w zw. z art. 245 w zw. z art. 229 oraz
art. 230 k.p.c. został zatem skonstruowany nietrafnie nie tylko od strony formalnej
(gdyż Sąd Okręgowy nie stosował tych przepisów w sposób samodzielny), lecz
także od strony merytorycznej. Dopiero wskazanie na art. 13 § 2 k.p.c. pozwalałoby
bowiem Sądowi Najwyższemu na rozważenie, czy „odpowiednie stosowanie”
przepisów o procesie wskazanych w omawianej tu podstawie skargi kasacyjnej
wymaga modyfikacji treści norm. To samo tyczy się, jak wspomniano już wcześniej,
także pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W świetle
powyższego wszystkie zarzuty naruszenia przepisów postępowania należało
a limine uznać za nieskuteczne.
Niezależnie od tego wypada zauważyć, że – wbrew pierwszemu zarzutowi
skargi – zaskarżone orzeczenie poddaje się kontroli kasacyjnej. Stanowisko Sądu
Okręgowego w przedmiocie faktów, które Sąd ten uznał za udowodnione,
oraz dowodów, na których się oparł, jest jasne. Za zrozumiałe – a zatem poddające
się kontroli kasacyjnej – należy także uznać wywody w przedmiocie przyczyn,
dla których uznano, że skarżący nie udowodnił, by poniósł nakłady z majątku
osobistego (pozostałego z okresu sprzed zawarcia małżeństwa) na majątek
wspólny w zakresie budowy domu. W uzasadnieniu wyjaśniono również podstawy
stanowiska Sądu dotyczącego skutków umowy o zwolnienie z długu; co się tyczy
natomiast oceny, czy wywody w tym przedmiocie są trafne i przekonujące,
to zagadnienie to powinno być rozważane w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej.
Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie podlegały
uwzględnieniu, niezależnie od dokonanej powyżej oceny ich konstrukcji, również
z dwóch innych przyczyn.
Po pierwsze, zarzuty te zmierzały w istocie do zakwestionowania ustaleń
faktycznych i oceny dowodów Sądu drugiej instancji, co w postępowaniu
kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.); ustalenia faktyczne Sądu
II CSKP 776/23
8
drugiej instancji wiążą bowiem Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.). Tymczasem
uczestnik konsekwentnie zarzucał Sądowi Okręgowemu nieustalenie określonych
faktów na podstawie danych dowodów (zarzut 2), błędne ustalenie wysokości
nakładów z majątku osobistego na majątek wspólny (zarzut 3) i błędne nieustalenie
faktów w sposób bezdowodowy (zarzut 4 i 5), co także jest niedopuszczalne
w postępowaniu ze skargi kasacyjnej (zob. wyrok SN z 28 maja 2021 r.,
I CSKP 105/21, i przywołane tam orzecznictwo).
Po drugie, przepisy przywołane w ramach omawianych tu podstaw
kasacyjnych nie pozostają w harmonii z wyjaśnieniem istoty zarzutu. Tymczasem
podstawa skargi kasacyjnej, aby umożliwiała Sądowi Najwyższemu uwzględnienie
tego środka zaskarżenia, musi nie tylko uchwycić istotę błędu sądu drugiej instancji,
lecz także skorelować dostrzegane przez skarżącego uchybienie z właściwym
przepisem prawa. Poszczególne przepisy mogą być bowiem naruszone na różne
sposoby, a w ramach badania trafności zarzutu Sąd Najwyższy jest uprawniony
do oceny jedynie tego konkretnie uchybienia, którego skarżący dopatrzył się
w wykładni lub zastosowaniu prawa przez sąd drugiej instancji. Samo przywołanie
naruszonego przepisu nie powoduje zatem, że Sąd Najwyższy staje przed
zadaniem zbadania pełnego spektrum naruszeń, których dopuścił się sąd
powszechny, wydając zaskarżone orzeczenie. Wynika to z istoty postępowania
kasacyjnego, a pozostaje również w korelacji z zabezpieczeniem sytuacji strony
przeciwnej, która na podstawie treści skargi określa kierunek obrony
swego stanowiska.
Również zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły być skuteczne.
Pierwszy z nich, dotyczący uchybienia art. 43 § 1 i 2, art. 45 § 1 i art. 46 k.r.o.
w zw. z art. 567 § 1 i 3 oraz art. 684 k.p.c., skupia się w istocie na kwestionowaniu
ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego; dotyczy bowiem, jak ujął to skarżący
(s. 3 skargi), „nie ustalenia (ewentualnie nieprawidłowego) ustalenia faktycznej
wartości nakładów z majątku wspólnego na majątek osobisty uczestnika”
oraz „nie ustalenia i nie uwzględnienia nakładów dokonanych przez uczestnika
postępowania z majątku osobistego na zakup nieruchomości, budowę domu,
utrzymanie nakładów na dotychczasowym poziomie, na spłatę wspólnych długów
II CSKP 776/23
9
stron postępowania”. Takie ujęcie zarzutu nie mogło okazać się skuteczne z uwagi
na normy wywodzone z art. 3983 § 3 k.p.c. oraz 39813 § 2 k.p.c. Opis naruszenia,
skoncentrowany na ustaleniach faktycznych, nie świadczy przy tym, by skarżący
zakwestionował kwalifikację źródła lub celu przepływu majątkowego, co istotnie
stanowiłoby element stosowania prawa materialnego. Ponadto wskazanie
na art. 43 § 1 i 2 k.r.o. nie pozostaje w korelacji z treścią opisanego przez
uczestnika uchybienia, ponieważ zarzut ten niewątpliwie nie dotyczył wielkości
udziałów w majątku wspólnym.
Drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazujący na uchybienie
art. 95 pr.bank. w zw. art. 65 § 1 i 2 oraz art. 6 k.c., nie precyzuje z kolei, który
z licznych przepisów zawartych w art. 95 pr.bank. miałby zostać naruszony przez
Sąd Okręgowy. Tymczasem, jak uprzednio wyjaśniono, Sąd Najwyższy nie jest
władny uzupełniać ani precyzować podstaw skargi kasacyjnej. Co się z kolei tyczy
meritum tego zarzutu, to jest wykładni umowy o zwolnienie z długu, to Sąd drugiej
instancji nie zajął przypisywanego mu przez skarżącego stanowiska w przedmiocie
interpretacji kontraktu. Sąd ten wskazał jedynie, że skarżący nie udowodnił,
by istniał dług obciążający wnioskodawczynię, tzn. nie wykazał, by limit kredytu
odnawialnego został wykorzystany w czasie trwania wspólności majątkowej.
Już po ustaniu tej wspólności uczestnik powiększał bowiem saldo zadłużenia,
wykorzystując uzyskane środki na własne cele.
Skarżący reprezentuje stanowisko, że umowa o zwolnienie z długu zawarta
przez wnioskodawczynię z bankiem stanowiła podstawę do dokonania rozliczeń,
które powinny być uwzględnione w sprawie o podział majątku wspólnego. Brak
jednak w skardze wyjaśnienia, z których przepisów miałaby wynikać taka właśnie
zależność między zawarciem przez wnioskodawczynię umowy z bankiem
i rozliczeniami w niniejszej sprawie (przy czym – przepisów innych niż przywołane
w zarzucie, gdyż te przywołane nie świadczą o trafności stanowiska uczestnika).
Wobec powyższego jedynie na marginesie należy wskazać, że w efekcie
wspomnianego zwolnienia z długu wnioskodawczyni, dotychczas solidarnie
odpowiedzialna za spłatę zadłużenia, przestała być dłużniczką banku jako
kredytodawcy. Skutki zwolnienia nie wpłynęły na sytuację uczestnika (art. 373 k.c.)
II CSKP 776/23
10
ani na zasady rozliczeń między dłużnikami solidarnymi (art. 376 § 1 zd. 1 k.c.).
Innymi słowy wspomniana umowa w żaden sposób nie pogorszyła sytuacji prawnej
skarżącego względem jego byłej żony. Możliwość skutecznego powołania się przez
uczestnika, że jako jedyny dłużnik banku spłacił samodzielnie kredyt, a fakt tej
spłaty powinien wpłynąć na stan rozliczeń w niniejszej sprawie, tzn. na
pomniejszenie spłaty na rzecz wnioskodawczyni, wymagałaby jednak poczynienia
szeregu ustaleń, w tym stanu konta na datę ustania wspólności (30 kwietnia 2010 r.)
i udowodnienia przez uczestnika, że istniejący wówczas i obciążający oboje
małżonków dług został przez niego samodzielnie spłacony po ustaniu wspólności
ustawowej. Tymczasem Sąd Okręgowy stwierdził, że niemożliwe jest obecnie
poczynienie ustaleń w przedmiocie tego, jaka część kredytu obrotowego została
wykorzystana, kiedy i przez kogo – co wykluczyło przeprowadzenie takich rozliczeń.
Ponadto skarżący nie zarzucił w skardze kasacyjnej naruszenia art. 686
(w zw. art. 567 § 3) k.p.c., wobec czego kwestia samodzielnej spłaty długu
z umowy kredytu nie mogła stać się przedmiotem postępowania kasacyjnego.
Spłata wspólnych długów po ustaniu wspólności ustawowej nie jest bowiem objęta
przedmiotem regulacji art. 45 k.r.o. Unormowanie to dotyczy jedynie rozliczenia
nakładów i wydatków w czasie trwania wspólności, o czym świadczy określenie
mas, między którymi dochodzi do przesunięć majątkowych: z majątku wspólnego
na majątek osobisty oraz z majątku osobistego na majątek wspólny. Samo
przywołanie art. 46 k.r.o., zawierającego ogólne odesłanie do stosowania
przepisów o dziale spadku i podziale majątku wspólnego, nie jest wystarczające.
Podstawą prawną rozrachunku spłaty wspólnych długów byłych małżonków przez
jednego z nich, już po ustaniu wspólności ustawowej, jest bowiem konkretnie
art. 686 k.p.c. stosowany odpowiednio na podstawie art. 567 § 3 k.p.c.
O kosztach orzeczono mając na względzie sporne interesy uczestników,
ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 w zw.
z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października
2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.,
orzeczono jak w sentencji postanowienia.
II CSKP 776/23
11
Beata Janiszewska
[J.T.]
[SOP]
Krzysztof Grzesiowski
Maciej Kowalski
