I PSK 177/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 czerwca 2026 r.
SSN Renata Żywicka
w sprawie z powództwa A.G.
przeciwko M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
o odszkodowanie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 10 czerwca 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt XI Pa 448/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od A.G. na rzecz M. Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 240 zł (dwieście
czterdzieści złotych) wraz z odsetkami wynikającymi z art. 98 § 11
k.p.c. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
[it]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 września 2024r. IV P 64/21 Sąd Rejonowy w Tychach
zasądził od pozwanej M. Sp. z o.o. w T. na rzecz powoda A.G. kwotę 24.396,12 zł z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty (pkt
1.); zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 180 zł z ustawowymi odsetkami
za opóźnienie za czas od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty tytułem
kosztów zastępstwa procesowego (pkt 2.); nakazał pobrać od pozwanej na rzecz
Skarbu Państwa kwotę 1.220 zł tytułem opłaty stosunkowej od pozwu, od
I PSK 177/26
2
uiszczenia której powód był zwolniony z mocy ustawy i kwotę 610,62 zł tytułem
wydatków (pkt 3.); wyrokowi w pkt 1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności do
kwoty 8.132,04 zł (pkt 4.).
Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 28 stycznia 2025 r., XI Pa
448/24 po rozpoznaniu apelacji pozwanego zmienił zaskarżony wyrok w ten
sposób, że oddalił powództwo; zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 360
zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego orzeczenia powodowi do dnia zapłaty tytułem zwrotu
kosztów zastępstwa procesowego; zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę
180 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się niniejszego
orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu apelacyjnym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powód zarzucił naruszenie: 1.
art. 53 §1 ust. 1 pkt. 1 lit. b k.p. w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca
1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby
i macierzyństwa; 2. art. 382 k.p.c. 233 §1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. w zw. z art.
286 k.p.c. w zw. z art. 381 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c.; 3. art. 382
k.p.c. w zw. z art. 386 §1 k.p.c.; 4. art. 382 k.p.c.; 5. art. 382 k.p.c. w zw. z art. 278
k.p.c.
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie skarżący uzasadnił
jej oczywistą zasadnością, wynikającą z naruszenia:
- art. 53 § 1 ust. 1 pkt. 1 lit. b k.p. w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25
czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie
choroby i macierzyństwa poprzez nieprawidłową wykładnię wskazanych przepisów
skutkujących nieprawidłowym zastosowaniem i przyjęciem, iż w okresie 27 i 28
marca 2021 r. nie nastąpiła przerwa pomiędzy okresami niezdolności powoda do
pracy, która to z dniem 29 marca 2021 r. otworzyła dla powoda nowy okres
zasiłkowy, tym samym w dniu rozwiązania przez stronę pozwaną stosunku pracy z
Powodem nie wyczerpał on okresu zasiłkowego, o którym mowa w art. art. 53 § 1
ust. 1 pkt. 1 lit. b k.p. i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie wskazanych
I PSK 177/26
3
przepisów doprowadziło do uznania przez Sąd drugiej instancji wypowiedzenia
złożonego przez pozwaną za zgodne z przepisami;
- art. 382 k.p.c. 233 §1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. w zw. z art. 286 k.p.c. w
zw. z art. 381 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez pominięcie
dowodu z opinii uzupełniającej biegłego sądowego na etapie postępowania przed
Sądem drugiej instancji, podczas gdy, co wskazywał w swoim piśmie powód, a co w
orzeczeniu wskazał Sąd pierwszej i drugiej instancji opinia biegłego sądowego była
nierzetelna, niekompletna i jako taka wymagała korekty i uzupełnienia choćby w
zakresie czasookresów pozostawania powoda na zwolnieniu lekarskim i kodów
choroby przyjętych w okresie spornym, a także poprawy w zakresie ustaleń
poczynionych przez biegłego sądowego, który uznał, że powód w dniu 28 marca
2021 r. zachorował, przy czym powyższe nie wynika z żadnego dowodu
zgromadzonego w sprawie, w tym z analizowanej przez biegłego dokumentacji
medycznej, a wobec powyższego dokonanie powierzchownej analizy
zgromadzonego materiału dowodowego, bez uwzględnienia w tym względzie
dowodów osobowych, które Sąd uznał za wiarygodne, w postaci zeznań świadków i
przesłuchania powoda, z których wynika, że powód w II kwartale 2021 r. zgłaszał
pozwanej możliwość powrotu do pracy w związku z poprawą jego stanu zdrowia i
posiadaniem zdolności do jej podjęcia (co najmniej w dniach od 27 do 28 marca
2021 r.), a także dowodu z pisma ZUS datowanego na dzień 9 kwietnia 2021 r., z
którego wynika, że nowy okres zasiłkowy dla powoda winno się liczyć od 29 marca
2021 r., a nadto, a w konsekwencji uznanie, że powód nie sprostał ciężarowi
dowodu w zakresie wykazania przez niego odzyskania zdolności do pracy w
spornym okresie.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie
zaskarżonego orzeczenia Sądu Okręgowego w Katowicach w całości i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, i rozstrzygnięcie o kosztach
postępowania, w tym o kosztach zastępstwa adwokackiego według norm prawem
przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia
uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, bądź ewentualnie o uchylenie
zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, stosownie do art.
39816 k.p.c. tj. oddalenie apelacji strony pozwanej i rozstrzygnięcie o kosztach
I PSK 177/26
4
postępowania. Dodatkowo skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy pod nieobecność
powoda, jak również jego pełnomocnika oraz o rozpoznanie niniejszej sprawy na
posiedzeniu niejawnym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o nieprzyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., wobec braku
spełniania przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., w tym faktu, iż w
niniejszej sprawie nie zachodzi oczywiste naruszenie prawa; oddalenie skargi
kasacyjnej w całości - w przypadku przyjęcia jej do rozpoznania, wobec braku
zasadności zarzutów w niej podniesionych oraz zasądzenie od powoda na rzecz
pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Na wstępie warto podkreślić, że Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest
sądem powszechnym trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna nie jest środkiem
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie, a to z uwagi na przeważający w charakterze
skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Zgodnie z takim modelem skargi
kasacyjnej, jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych,
wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W konsekwencji tego, w art. 3984 § 2 k.p.c.
wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek
złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg
ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym między innymi na możliwości
odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
3989 § 2 k.p.c.), a jego spełnienie powinno przybrać postać wyodrębnionego
wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie
okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one ustawowemu
katalogowi przesłanek.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
I PSK 177/26
5
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Strona wnosząca skargę kasacyjną
powinna zatem sformułować w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz
ze stosownym uzasadnieniem. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania powinien zaś wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z
okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno
zawierać argumenty prawne świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę
sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd
Najwyższy.
Skarga kasacyjna nie zawiera argumentów dostatecznych dla uznania, że
skarżący skutecznie wykazał, iż w sprawie zachodzi powołana przesłanka z art.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Powołanie się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na
jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wymaga od skarżącego
zawarcia w uzasadnieniu wniosku wywodu prawnego wskazującego, w czym
wyraża się ta „oczywistość” i przedstawienia argumentów na poparcie tego
twierdzenia. Zobowiązuje zatem skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego
uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o
ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest
usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie
kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego
polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16
września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).
Przypomnieć należy, że wobec jednoznacznej treści art. 3983 § 3 k.p.c., z
procesowej podstawy kasacyjnej wyłączone są te przepisy, które bezpośrednio
dotyczą podstawy faktycznej wyrokowania. Możliwe jest natomiast powoływanie się
na takie naruszenie przepisów postępowania, których ostateczną konsekwencją
jest błędne ustalenie stanu faktycznego, a które nie należą do kategorii błędnej
oceny dowodów, ani też błędnego wnioskowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z
I PSK 177/26
6
dnia 13 sierpnia 2008 r. I CSK 83/08, LEX nr 658172). W świetle powołanego art.
3983 § 3 k.p.c. niedopuszczalne są zatem zarzuty dotyczące naruszenia tych
przepisów, które regulują ustalenie faktów bezdowodowo (art. 228-231 k.p.c.) oraz
zarzuty dotyczące przepisów o ustalaniu faktów dowodowo (art. 233 § 1 k.p.c. - por.
np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2006 r., II CSK 136/05, LEX nr
200973, z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06, LEX nr 230204; z dnia 26 maja
2006 r., V CSK 97/06, LEX nr 421049).
Formułując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący
powołał się na nieprawidłowe w jego ocenie uznanie przez Sąd drugiej instancji, że
w okresie 27 i 28 marca 2021 r. nie nastąpiła przerwa pomiędzy okresami
niezdolności powoda do pracy, co doprowadziło do uznania przez Sąd drugiej
instancji wypowiedzenia złożonego przez pozwaną za zgodne z przepisami.
W związku z tym należy podkreślić, że o niezdolności do pracy nie decyduje
lekarz leczący ubezpieczonego, gdyż chodzi o ocenę niezdolności do pracy w
prawnym rozumieniu, podejmowaną w trybie określonej procedury i przez
odpowiednie organy. Ocena przerwy w niezdolności do pracy lub jej brak jako
przesłanki prawa do zasiłku chorobowego (art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej) ma
ostatecznie charakter prawny i może jej dokonać wyłącznie sąd a nie biegły.
Uzasadnia to stwierdzenie, że nie jest wyłączona samodzielna analiza Sądu
powszechnego zebranego materiału. W sprawie opiniował biegły z zakresu
medycyny pracy i chorób wewnętrznych, który uznał, że powód wyczerpał 182 dni
niezdolności do pracy dnia 29 marca 2021r., więc nie rozpoczął mu się nowy okres
zasiłkowy i stanowisko swe przekonująco uzasadnił.
Sąd drugiej instancji mógł zatem uznać sprawę za wyjaśnioną do
rozstrzygnięcia. Sąd ustalił, że skarżący w spornym okresie nadal był niezdolny do
pracy i wystąpiła ciągłość niezdolności do pracy. Jest to ustalenie stanu
faktycznego, które wiąże Sąd Najwyższy w ocenie skargi (art. 39813 § 2 k.p.c.), a
więc również w ocenie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O oczywistości skargi kasacyjnej nie może przesądzać okoliczność nie
dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innego biegłego lub uzupełniającej opinii
biegłego sądowego, bowiem potrzeba taka powinna wynikać z okoliczności sprawy,
I PSK 177/26
7
a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Przy czym nie
chodzi tu o przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie
korzystnej dla niej tezy. Dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, gdyż
korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych (art. 278
§ 1 k.p.c.). Z tego względu nie mają do niego zastosowania wszystkie zasady
dotyczące postępowania dowodowego, w tym art. 217 k.p.c. W świetle bowiem art.
286 k.p.c. sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dodatkowej opinii tych
samych lub innych biegłych, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy
opinia złożona do sprawy zawiera istotne braki, sprzeczności, względnie nie
wyjaśnia istotnych okoliczności z opinii biegłych. Opinie te, podobnie jak reszta
materiału dowodowego, podlegają ocenie sądów rozpoznających sprawę, zgodnie
z zasadą swobodnego uznania sędziowskiego. Sądy mają zatem prawo ocenić, czy
zebrane w toku sprawy opinie biegłych wystarczająco wyjaśniają wymagające
wiadomości specjalnych kwestie istotne przy rozstrzyganiu sprawy, czy też
konieczne jest zasięgnięcie opinii innych biegłych (zob. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 12 grudnia 2023 r., III USK 269/22, Legalis nr 3034277; 27
września 2023 r., II USK 374/22, Legalis nr 2985723; 24 maja 2023 r., III USK
266/22, Legalis nr 2937284 i 29 marca 2023 r., II USK 379/22, Legalis nr 2908765).
Wbrew zarzutom stawianym przez skarżącego, Sąd Apelacyjny
przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, wskazał, na jakich dowodach
oparł swoje ustalenia, a jakim dowodom odmówił wiarygodności i z jakich powodów.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia przedmiotem rozważań Sądu
były zarzuty dotyczące sprzeczności ustaleń faktycznych, pominięcia dowodów, jak
również ich oceny. W kontekście odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii
uzupełniającej biegłego, również w tym zakresie nie wykazano, aby doszło do
rażącego naruszenia przepisów postępowania. Sąd drugiej instancji ocenił, że
dowód z opinii biegłego jest wystarczający do ustalenia okoliczności, na które
został powołany.
Wobec niewykazania przez skarżącego zasadności powołanej przesłanki
przedsądu, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego
I PSK 177/26
8
na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., 98 § 11 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. art.
391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.
[it]
[a.ł]
