I KZ 48/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 października 2025 r.
SSN Zbigniew Puszkarski
w sprawie J.S.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art.
11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 28 października 2025 r.
zażalenia skazanego na zarządzenie Sędziego Sądu Najwyższego
z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt I KO 74/25,
o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
Skazany J.S. złożył sporządzony i podpisany przez siebie wniosek o
wznowienie postępowania w jego sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt II AKa
260/21, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 21 kwietnia
2021 r., sygn. akt III K 124/19.
Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2025 r., I KO 74/25, Sędzia Sądu
Najwyższego wezwał skazanego do przedłożenia wniosku o wznowienie
postępowania sporządzonego i podpisanego przez adwokata lub radcę prawnego z
I KZ 48/25
2
wyboru w terminie 7 dni, pod rygorem uznania wniosku za bezskuteczny. W
zarządzeniu nadmieniono, że w uprzednim postępowaniu w przedmiocie
wznowienia postępowania o sygn. I KO 122/24, obejmującym te same okoliczności,
na który obecnie powołuje się skazany, wyznaczono mu obrońcę z urzędu oraz że
Sąd Najwyższy nie ma obowiązku ponownego wyznaczania adwokata z urzędu w
celu wymuszenia złożenia wniosku o wznowienie postepowania. W wyznaczonym
terminie skazany nie postąpił w sposób, o którym mowa w zarządzeniu, natomiast
nadesłał kolejne pismo, zakończone konkluzją cyt. „Wnoszę o nadanie biegu
wnioskowi o wznowienie z 27.05.2025 i wyznaczenie obrońcy”.
Sędzia Sądu Najwyższego zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2025 r., I KO
74/25, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 §
1 k.p.k. odmówił przyjęcia tego wniosku, wskazując, że w sytuacji, gdy skazany J.S.
nie uzupełnił wymaganego braku formalnego w terminie, jego osobisty wniosek o
wznowienie postępowania należało uznać za bezskuteczny. Dodatkowo nadmienił,
że w sprawie I KO 122/24 wyznaczony skazanemu obrońca z urzędu złożył
wniosek o wznowienie postępowania, jako jedyną podstawę wskazując uchybienie
z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jednak Sąd Najwyższy, uznając pismo obrońcy za
sygnalizację podstawy do wznowienia postępowania z urzędu, stwierdził, że
podstawa taka w postaci nienależytej obsady orzekającego w sprawie J.S. Sądu
Apelacyjnego we Wrocławiu nie zachodzi.
Zażalenie na to zarządzenie złożył skazany, wnioskując o wznowienie
postępowania, wyznaczenie mu adwokata z urzędu oraz „zauważenie uznanie (i
właściwe postąpienie) że wniosek z 27.05.2025 jest wnioskiem nowym,
podnoszącym nowe argumenty będące przesłankami wznowienia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy, bowiem jest zgodne z
prawem, w szczególności ma oparcie w powołanych w jego treści przepisach;
prawidłowości zastosowania tych przepisów skazany zresztą nie podważał.
Wychodząc z założenia, że sporządzenie wniosku o wznowienie postępowania
wymaga ponadprzeciętnej znajomości prawa i by przeciwdziałać zbędnemu w tym
I KZ 48/25
3
przedmiocie procedowaniu, ustawodawca przyjął, że wniosek taki powinien być
sporządzony przez podmiot fachowy i dał temu wyraz w treści art. 545 § 2 k.p.k.
Trafnie zatem uznano, że osobisty wniosek J.S. jest dotknięty brakiem formalnym i
wezwano skazanego do jego usunięcia w zakreślonym terminie, zarazem
pouczając go, że w przeciwnym razie wniosek zostanie uznany za bezskuteczny.
Nieuzupełnienie w terminie braku wniosku spowodowało, że zaistniała okoliczność,
o której mowa w art. 120 § 2 k.p.k. (bezskuteczność wniosku), co musiało
skutkować odmową przyjęcia wniosku w oparciu o nakazujący takie postąpienie
przepis art. 530 § 2 k.p.k., zgodnie z art. 545 § 1 k.p.k. mającym odpowiednie
zastosowanie w postępowaniu wznowieniowym.
Należy zaznaczyć, że niniejsze postępowanie zażaleniowe mogło dotyczyć
wyłącznie kwestii, czy decyzja o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego
o wznowienie postępowania była zgodna z prawem. Natomiast nie było rzeczą
Sądu Najwyższego rozpoznającego zażalenie badanie prawidłowości zarządzenia
z dnia 18 czerwca 2025 r., I KO 74/25, w którym wyrażono pogląd, iż w kolejnym
wystąpieniu skazany nie podał nowych okoliczności w porównaniu do
przedstawionych w piśmie, które zainicjowało sprawę I KO 122/24. Jeżeli natomiast
skazany argumentuje, że cyt. „nie ponoszę winy za czynności (czy ich brak)
adwokata, który nie podniósł innego zarzutu poza art. 439 § 1 pkt 2”, to można
nadmienić, iż nie jest wykluczone złożenie przez niego kolejnego pisma, w którym
w sposób klarowny wykaże, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania
pominięte we wniosku poprzednio wyznaczonego obrońcy z urzędu, wobec czego
wyznaczenie mu nowego obrońcy z urzędu w celu złożenia wniosku jest zasadne.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
[WB]
[r.g.]
I KZ 48/25
4
