I KO 35/26
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Puszkarski
Dnia 22 maja 2026 r.
po zapoznaniu się z pismem W. S. sygnalizującym potrzebę wznowienia z urzędu
postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29
maja 2023 r., sygn. akt II AKa 83/22,
na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. a contrario
zarządził:
1. zawiadomić – przez doręczenie niniejszego zarządzenia –
W. S. , iż nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania w
zakresie objętym pkt I. wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z dnia 29 maja 2023 r., sygn. akt II AKa 83/22;
2. pouczyć W. S. , że na zarządzenie nie przysługuje środek
zaskarżenia;
3. sprawę zakreślić w repertorium KO.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt
III K 144/20, uniewinnił m.in. W. S. (poprzednio K.) od popełnienia czynów z art.
258 § 1 k.k. i art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Po rozpoznaniu apelacji
wniesionych przez strony, w tym przez prokuratora na niekorzyść czworga
oskarżonych, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w pkt I. wyroku z dnia 29 maja 2023 r.,
sygn. akt II AKa 83/22, uchylił rozstrzygnięcie o uniewinnieniu m.in. oskarżonej W.
I KO 35/26
2
S. i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do
ponownego rozpoznania. Inne niż kastoryjne części wyroku nie dotyczą W. S.
W dniu 20 lutego 2026 r. w Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu zostało
złożone podpisane przez W. S. pismo określone jako „apelacja”. Ogląd pisma
nasuwa wniosek, że jest nim gotowy do uzupełnienia stosownymi danymi druk,
powtarzający ten sam zarzut („naruszenie art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie
Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej oraz art. 41 kodeksu postępowania karnego poprzez wydanie wyroku przez
Sąd, który ze względu na sposób wyłonienia nie spełniał warunku niezależności i
bezstronności”), wniosek („wnoszę o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania”) oraz uzasadnienie zarzutu, w którym jest mowa, że „w
wydaniu zaskarżonego wyroku brał udział sędzia powołany na stanowisko na
wniosek Krajowej Rady Sądownictwa wyłonionej po uprzednim skróceniu w sposób
niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej kadencji legalnie działającej
Rady”, ale bez sprecyzowania o jakiego sędziego chodzi. Druk został wypełniony
niedbale, bowiem chociaż W. S. wskazała sygnaturę sprawy II AKa 83/22, to dalej
podała, że zaskarża wyrok „Sądu Rejonowego/Okręgowego z dnia 21 kwietnia
2023 roku w całości”, zatem nie sprecyzowała jakiego sądu wyrok ma na myśli, w
szczególności, że oznaczony wspomnianą sygnaturą wyrok Sądu Apelacyjnego we
Wrocławiu, nadto wskazała błędną datę wyroku tego Sądu. Dotycząca jej sprawa
została rozpoznana w instancji odwoławczej 21 kwietnia oraz 29 maja 2023 r. i – co
oczywiste – wyrok nie zapadł na pierwszym terminie rozprawy.
W Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu pismo W. S. potraktowano jako
wniosek o wznowienie postępowania i przekazano do Sądu Najwyższego, gdzie
pismo zakwalifikowano jako mogącą prowadzić do wznowienia postępowania z
urzędu sygnalizację uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i sprawę oznaczono
sygnaturą I KO 35/26.
Rozpatrując wystąpienie W. S. należy stwierdzić, że nie jest dopuszczalne
wznowienie postępowania w zakresie objętym pkt I. wyroku Sądu Apelacyjnego we
Wrocławiu z dnia 29 maja 2023 r., sygn. akt II AKa 83/22. Rozstrzygnięcie ujęte w
tym punkcie ma charakter kasatoryjny (jak wyżej podano, uchyla w określonej
I KO 35/26
3
części wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazuje sprawę w tym zakresie do
ponownego rozpoznania), zatem nie jest spełniony warunek wznowienia
postępowania sądowego określony w art. 540 § 1 k.p.k., tj. zakończenie tego
postępowania prawomocnym orzeczeniem. Zasadniczo przedmiotem wznowienia
mogą być te prawomocnie zakończone postępowania sądowe, w których
rozstrzygnięto o odpowiedzialności karnej oskarżonego. Wystąpienie W. S. takiej
sytuacji nie dotyczy, skoro następstwem dotyczącego jej rozstrzygnięcia z pkt I.
wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2023 r. było ponowne
procedowanie Sądu pierwszej instancji, o którego rezultacie autorka pisma w żaden
sposób nie wspomniała.
Dodatkowo celowe będzie nadmienić, że bardziej słuszne byłoby uznanie
w Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu, że pismo W. S. jest jej osobistą skargą, o
której mowa w art. 539a k.p.k. Odstąpiono jednak od zwrotu pisma Sądowi w celu
podjęcia czynności stosownych w razie złożenia skargi, jest bowiem oczywiste, że i
w takim wypadku pismo nie mogło wywołać oczekiwanego przez autorkę skutku,
skoro chodzi o czynność, do której ma zastosowanie termin 7-dniowy (art. 539b
k.p.k.), natomiast pismo zostało złożone po upływie prawie 3 lat od
kwestionowanego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu.
Mając powyższe na uwadze, zarządzono jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
I KO 35/26
4
