I KO 141/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 11 lutego 2026 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
w sprawie I. B. ,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,
w dniu 11 lutego 2026 r.,
wniosku o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt II AKa 85/04,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 22 grudnia 2003 r., sygn. akt III K 192/03,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł:
odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie
wobec jego oczywistej bezzasadności.
postępowania
UZASADNIENIE
I. B. pismem z dnia 8 października 2025 r. złożył wniosek o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we
Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt II AKa 85/04, utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt III K
192/03, którym skazano go za zbrodnię z art. 148 § 2 pkt 1, 2 i 3 k.k. i in. Skazany,
wnosząc o przyznanie mu obrońcy z urzędu, wskazał, że Sąd orzekający nie wziął
pod uwagę zeznań dwóch świadków.
I KO 141/25
2
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Wniosek o wznowienie postępowania jest bezzasadny w oczywistym
stopniu.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, oczywista bezzasadność wniosku o
wznowienie ma miejsce także wtedy, gdy wniosek taki oparty zostanie na innych
podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu
postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie
będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a
k.p.k. lub art. 540b k.p.k. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 4 lipca
2019 r., V KO 36/19, LEX nr 2696944; z dnia 4 lipca 2019 r., V KO 28/19, LEX nr
2696924; z dnia 26 lutego 2021 r., V KO 6/21, LEX nr 3123842).
Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, albowiem argumentacja
skazanego nie wpisuje się w żadną z podstaw wznowieniowych. Treść wniosku
wskazuje, że intencją I. B. jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, czemu
– co oczywiste – nie służy instytucja wznowienia postępowania (zob. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2021 r., V KZ 46/21, LEX nr 3239892). Jej
przesłanką jest bowiem m.in. to, aby po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe fakty
lub dowody wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie
stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze (art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.). Takich
dowodów skazany jednak nie przedstawił, jedynie kontestując ocenę dowodów
przeprowadzoną przez Sąd I instancji oraz wyprowadzone na tej podstawie
ustalenia faktyczne, powołując się na treść zeznań D. D., które stanowiły element
zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tym kontekście należy
podkreślić, że wynik procedowania sądu orzekającego nie podlega kontroli w
postępowaniu wznowieniowym, które nie może być traktowana jako środek służący
zdublowaniu kontroli instancyjnej. Wolno też na marginesie zauważyć, że sprawa I.
B. była rozpoznawana przez Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym
(postanowienie SN z 30.06.2005 r., V KK 450/04), jak również rozpoznawane były
już wcześniejsze wnioski o wznowienie postępowania (zob. np. sprawy I KO 79/22,
V KO 7/21).
Z tych względów, wobec braku okoliczności, które uzasadniałyby wszczęcie
postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), orzeczono jak w części dyspozytywnej
I KO 141/25
3
postanowienia, co czyni zbędnym kwestię wyznaczenia skazanemu obrońcy z
urzędu.
[J.J.]
[a.ł]
