I KK 49/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 maja 2026 r.
SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marek Pietruszyński
SSN Andrzej Stępka
w sprawie K. K.
skazanego wyrokiem łącznym,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 20 maja 2026 r.,
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
od prawomocnego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Zielonej Górze
z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt II K 367/22,
1. uchyla wyrok w zaskarżonej części, to jest co do zawartego
w pkt. 2 części dyspozytywnej rozstrzygnięcia o karze łącznej roku
i 10 miesięcy ograniczenia wolności i w tym zakresie, na
podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z
art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., umarza postępowania w przedmiocie
wydania wyroku łącznego;
2. kosztami procesu w części objętej pkt. 2 wyroku łącznego
Sądu Rejonowego w Zielonej Górze obciąża Skarb Państwa.
Marek Pietruszyński
Tomasz Artymiuk
Andrzej Stępka
I KK 49/26
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem łącznym z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt II K 367/22, Sąd
Rejonowy w Zielonej Górze, po rozpoznaniu sprawy K. K., skazanego
prawomocnymi wyrokami:
I. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt II
K 266/20, za przestępstwo z art. 62 ust 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
popełnione w dniu 9 marca 2020 r., na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności w
wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;
II. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn.
akt II K 1034/21, za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. popełnione w okresie od grudnia
2019 r. do dnia 16 marca 2021 r., na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności w
wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;
III. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 25 lutego 2022 r., sygn. akt
II K 1016/21, za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. i w zw. z art.
64 § 1 k.k. popełnione w okresie od dnia 14 października 2021 r. do dnia 25
października
2021 r., na karę 1 roku ograniczenia wolności w wymiarze 30 godzin w stosunku
miesięcznym;
IV. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn.
akt VII K 790/21, za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k.
i w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione w okresie od dnia 9 października 2019 r. do dnia
14 października 2019 r., na karę 1 roku ograniczenia wolności w wymiarze 30 godzin
w stosunku miesięcznym;
V. Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn.
akt VII K 791/21, za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione
w dniu 5 lutego 2020 r., na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności
1. na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k., art. 86 § 1 i § 3 k.k. w zw. z art. 34 §
1 i § 1a k.k.
I KK 49/26
3
i art. 35 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary ograniczenia wolności
opisane w pkt.: I i IV części wstępnej wyroku i w ich miejsce wymierzył karę łączną 1
roku
i 3 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej,
kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku
miesięcznym;
2. na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i § 3 k.k. w zw. z art. 34
§ 1 i § 1a k.k. i art. 35 § 1 k.k. połączył kary ograniczenia wolności opisane w pkt.: II
i III części wstępnej wyroku i w ich miejsce wymierzył karę łączną 1 roku i 10 miesięcy
ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej
pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;
3. na podstawie art. 63 § 1 k.k. w zw. z art. 577 k.p.k. na poczet kary
łącznej ograniczenia wolności określonej w pkt. 1 zaliczył skazanemu okres
zatrzymania w sprawie o sygn. akt II K 266/20: od dnia 9 marca 2020 r. godz. 15:35
do „dnia 10 marca godz. 10:35” - uznając karę ograniczenia wolności za wykonaną
w wymiarze 2 dni oraz zaliczył wykonaną karę 152 godzin w sprawie o sygn. akt VII
K 790/21;
4. w pozostałym zakresie wyroki połączone w pkt. 1 pozostawił do
odrębnego wykonania;
5. na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie o wydanie wyroku
łącznego
w sprawie Sądu Rejonowego w Zielonej Górze o sygn. akt VII K 791/21;
6. na podstawie § 4 ust. 2 i 17 ust. 5 i § 20 Rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu,
zasądził na rzecz adw. U. B. kwotę 288 zł plus VAT, tytułem zwrotu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu;
7. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił skazanego od ponoszenia
kosztów postępowania sądowego związanych z wydaniem wyroku łącznego, a na
I KK 49/26
4
podstawie art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych
nie pobrał opłaty od kary łącznej.
Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron
postępowania i uprawomocniło się w dniu 22 lutego 2023 r., w pierwszej instancji.
W sprawie nie sporządzono pisemnego uzasadnienia rozstrzygnięcia.
Od opisanego wyroku kasację wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył
powyższy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Zielonej Górze, w części dotyczącej
orzeczenia o karze łącznej 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia wolności, zawartego w
pkt. 2 części dyspozytywnej, na korzyść skazanego K. K., podnosząc zarzut
rażącego naruszenia przepisu prawa karnego procesowego, to jest art. 17 § 1 pkt 7
k.p.k., stanowiącego bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia, określoną w art.
439 § 1 pkt 8 k.p.k., polegającego na wydaniu w dniu 15 lutego 2023 r. wyroku
łącznego, który uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego w dniu 22 lutego
2023 r. oraz orzeczeniu w pkt. 2 kary łącznej 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia
wolności, obejmującej kary wymierzone wobec K. K. wyrokami Sądu Rejonowego w
Zielonej Górze o sygn. akt: II K 1034/21 i II K 1016/21, podczas gdy postępowanie w
tym samym przedmiocie, co do tych samych wyroków tej samej osoby zostało
wcześniej zakończone wydanym przez Sąd Rejonowy w Zielonej Górze w dniu 7
kwietnia 2022 r. wyrokiem łącznym o sygn. akt II K 950/22 (w pkt. 2), który
uprawomocnił się w dniu 29 listopada 2022 r. poprzez wydanie wyroku przez Sądu
Okręgowego w Zielonej Górze o sygn. akt VII Ka 992/22.
W oparciu o ten zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej
części i w tym zakresie, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8
k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., umorzenie postępowania w przedmiocie wydania
wyroku łącznego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się być w sposób oczywisty
zasadna i należało uwzględnić ją w całości na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
W istocie, tak jak podnosi skarżący, wyrok łączny Sądu Rejonowego w Zielone Górze
I KK 49/26
5
w zaskarżonym zakresie jest wadliwy, gdyż został wydany z rażącą obrazą przepisu
prawa procesowego wskazanego w zarzucie kasacyjnym.
W toku przeprowadzonego postępowania o wydanie wyroku łącznego Sąd
uzyskał: dane o karalności K. K., opinie o skazanym sporządzone przez Areszt
Śledczy w O. i odpisy wyroków jednostkowych: II K 1034/21, II K 1016/21, II K 266/20
(wraz z postanowieniem z dnia 8 listopada 2022 r.), VII K 790/21, II K 80/21, VII K
509/20, VII K 892/20, II K 578/20, VII K 758/21, VII K 791/21 (wraz z wyrokiem Sądu
odwoławczego). Na rozprawie w dniu 15 lutego 2023 r. Sąd meriti odczytał wniosek
kuratora sądowego i ujawnił jedynie dowody znajdujące się na kartach: 2-6 - dane o
karalności K. K., 37-38 - opinię o skazanym z jednostki penitencjarnej, wyrok o sygn.
akt VII K 758/21 i akta spraw: II K 266/20, II K 1034/21, II K 1016/21, VII K 790/21 i
VII K 791/21.
Sąd, opierając się na wskazanym w protokole rozprawy z dnia 15 lutego
2023 r. tylko w części ujawnionym materiale dowodowym, wydał w tym samym dniu
wyrok łączny, w którym w pkt. 2 połączył K. K. na podstawie przepisów
obowiązujących w dniu wyrokowania, dwie kary ograniczenia wolności, orzeczone
wyrokami Sądu Rejonowego w Zielonej Górze o sygn. akt: II K 1034/21 i II K 1016/21,
a w ich miejsce wymierzył karę łączną 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia wolności.
Tymczasem w dniu wydania przez Sąd Rejonowy w Zielonej Górze wyroku
łącznego o sygn. akt II K 367/22, to jest 15 lutego 2023 r., w obrocie prawnym
funkcjonował już wyrok łączny z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II K 950/20,
prawomocny z dniem 28 listopada 2022 r., wydany w tym samym składzie osobowym,
w którym połączono K. K. - w pkt. 2. - tożsame kary ograniczenia wolności, a
mianowicie z wyroków o sygn. akt: II K 1016/21 i II K 1034/21, a w ich miejsce
wymierzono karę łączną 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia wolności. Wobec
powyższego, od dnia 28 listopada 2022 r., czyli uprawomocnienia się wcześniej
wyroku łącznego, istniała już ujemna przesłanka procesowa, przewidziana w art. 17
§ 1 pkt 7 k.p.k., w zakresie wydania kolejnego wyroku łącznego, w odniesieniu do
tego samego skazanego i połączenia wydanych wobec niego kar z tożsamych
wyroków i w tej samej konfiguracji. Niczego w tym stanie rzeczy nie zmienia fakt, że
orzekając w przedmiocie wyroków łącznych Sąd Rejonowy w Zielonej Górze
I KK 49/26
6
rozstrzygał w każdej ze spraw w odmiennej konfiguracji przedmiotowej, jednakże
ostatecznie połączył w obu rozstrzygnięciach, w ich pkt. 2, kary z tych samych
wyroków.
W analizowanej sprawie, doszło więc do rażącego uchybienia w postaci
naruszenia powagi rzeczy osądzonej, a tym samym wystąpienia bezwzględnej
przyczyny odwoławczej przewidzianej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
Wydanie nowego wyroku łącznego wbrew przesłance powagi rzeczy
osądzonej nie powoduje utraty mocy przez poprzedni wyrok łączny, ponieważ skutek,
o którym mowa w art. 575 k.p.k., może nastąpić tylko wówczas, gdy spełnione są
przesłanki określone w tym przepisie, a zatem gdy zachodzi realna potrzeba wydania
nowego wyroku łącznego. W odniesieniu do skazań prawomocnymi wyrokami Sądu
Rejonowego w Zielonej Górze objętymi pkt. 2 zaskarżonego wyroku łącznego, taka
potrzeba w konfiguracji procesowej niniejszej sprawy nie wystąpiła.
Mając na uwadze powyższe, należało uchylić wyrok łączny w zaskarżonej
części i w tym zakresie umorzyć postępowanie, zgodnie z art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Z tych względów orzeczono jak w pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku, co
implikowało też obciążenie w pkt. 2 wyroku – w tym zakresie – Skarbu Państwa
kosztami procesu (art. 632 pkt 2 k.p.k.).
[..J]
[r.g.]
Marek Pietruszyński Tomasz Artymiuk Andrzej Stępka
