I KK 448/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 3 czerwca 2026 r.
SSN Adam Roch
w sprawie Ł.D.
o przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. i inne
po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej
w dniu 3 czerwca 2026 r.,
wniosku obrońcy
o zasądzenie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym
na podst. art. 626 § 2 k.p.k. w zw. art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z
§ 1 pkt 2, § 11 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 15 ust. 1 i 3 pkt 4 oraz § 16 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
czynności adwokackie (Dz.U.2026.215 t.j.)
p o s t a n o w i ł
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz Ł.D. kwotę 2.460 zł (dwa
tysiące czterysta sześćdziesiąt złotych), jako zwrot wydatków
poniesionych z tytułu ustanowienia i udziału obrońcy w
rozprawie kasacyjnej przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 31 lipca 2025 roku,
sygn. II AKa 82/24 na niekorzyść m. in. Ł.D. wniósł prokurator. Obrońcą tego
oskarżonego na etapie postępowania kasacyjnego był adwokat T.B.
I KK 448/25
2
W dniu 14 kwietnia 2026 roku odbyła się rozprawa kasacyjna w tej sprawie,
w której uczestniczył m. in. ww. obrońca Ł.D. Sąd Najwyższy oddalił kasację
prokuratora jako oczywiście bezzasadną, kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciążając Skarb Państwa. Z uwagi na brak stosownego wniosku nie
rozważał i w efekcie nie rozstrzygnął w przedmiocie zwrotu kosztów dla Ł.D. z
tytułu ustanowienia – i w efekcie udziału – obrońcy w postępowaniu kasacyjnym.
Pismem z 7 maja 2026 roku obrońca wniósł o zasądzenie od Skarbu
Państwa na rzecz oskarżonego zwrotu poniesionych kosztów ustanowienia i
udziału obrońcy w postępowaniu przed Sądem Najwyższym (k. 121-122 akt SN).
Do wniosku załączono stosowne potwierdzenie zapłaty na łączną kwotę 2.460,00 zł
(k. 123 akt SN).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek o przyznanie poniesionych kosztów związanych z ustanowieniem
obrońcy z wyboru okazał się zasadny, gdyż zgodnie z art. 637a k.p.k. do kosztów
postępowania kasacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach
postępowania odwoławczego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wobec tego
odpowiednie zastosowanie w tej kwestii znalazł art. 636 § 1 k.p.k., przewidujący
obciążenie Skarbu Państwa kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w
wypadku nieuwzględnienia wniesionego wyłącznie przez oskarżyciela publicznego
środka odwoławczego. Do kosztów procesu niewątpliwie należą uzasadnione
wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy (art. 616 § 1
pkt 2 k.p.k.). Przepisy te stosuje się odpowiednio do kosztów postępowania
kasacyjnego.
Wysokość przysługującego zwrotu poniesionych kosztów pomocy prawnej z
wyboru określona jest Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Stosownie do §
11 ust. 2 pkt 6 tego rozporządzenia, stawka minimalna za obronę przed Sądem
Najwyższym wynosi 1.200 zł. Przepis zawarty w § 15 ust. 3 daje możliwość
ustalenia opłaty w wysokości przewyższającej sześciokrotnie stawkę minimalną.
Zasądzenie kosztów obrony wyższych od stawek minimalnych wymaga wykazania i
I KK 448/25
3
ustalenia okoliczności uzasadniających takie rozstrzygnięcie (por. postanowienia
SN: z 12 marca 2019 r., VI KZ 4/19; z 5 marca 2021 r., IV KK 319/19), gdyż opłatę
ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną wówczas, gdy
uzasadniają to określone rozporządzeniem okoliczności (§ 15 ust. 3). Zalicza się do
nich w szczególności rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas
prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału
dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii
biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z
dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W świetle zatem obowiązujących regulacji normatywnych, ustalenie opłaty wyższej
niż stawka minimalna, lecz nieprzekraczającej sześciokrotności tej stawki, może
być uzasadnione w szczególności rodzajem i zawiłością sprawy oraz niezbędnym
nakładem pracy adwokata (por. M. Gawryluk, Prawo o adwokaturze. Komentarz,
Warszawa 2012, art. 16). Także w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że sąd
może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w
zakresie przekraczającym stawki minimalne, określone w przepisach wskazanych
w rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu
rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy obrońcy lub pełnomocnika
(por. postanowienie SN z 23 marca 2011 r., I KZP 1/11, OSNKW 2011, z. 5, poz.
38).
Żądana we wniosku kwota mogła zatem zostać zaakceptowana, albowiem
nie przekracza wskazanej w rozporządzeniu zwiększonej stawki maksymalnej,
mogącej wynieść maksymalnie 7.200 złotych. Obrońca należycie we wniosku
wykazał okoliczności stanowiące podstawę podwyższenia stawki. Tym samym
przyznanie zwrotu kosztów we wnioskowanej wysokości jest uzasadnione.
W tym stanie rzeczy należało postanowić jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
I KK 448/25
4
