I KK 181/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
Dnia 3 lipca 2025 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 3 lipca 2025 r.
sprawy B. W.,
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. i innych,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu,
z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 1191/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej,
z dnia 30 lipca 2024 r., sygn. akt II K 200/23
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego B. W. kosztami
postępowania kasacyjnego.
sądowymi
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej wyrokiem z dnia 30 lipca 2024 r., sygn. akt
II K 200/23 uznał oskarżonego B. W. za winnego tego, że:
„w dniu 21 stycznia 2020 r. na 75,1 km drogi krajowej nr […], gmina M.,
umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nieumyślnie
spowodował wypadek drogowy, w ten sposób, że kierował samochodem m-
ki R. o nr. rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości - mając 0,68 mg/1
alkoholu w wydychanym powietrzu, co upośledzało jego zdolności
psychomotoryczne do prowadzenia pojazdu, w wyniku czego nie zachował
I KK 181/25
2
szczególnej ostrożności w trakcie wykonywania manewru wyprzedzania
pojazdu marki N. o nr. rej. [...], uderzając w jego tył z dużą prędkością, co
spowodowało, że kierujący tym pojazdem T. P., utracił nad nim panowanie i
wjechał do przydrożnego rowu, skutkiem czego doznał on obrażeń ciała w
postaci rany tłuczonej łuku brwiowego lewego wymagającej zaopatrzenia
chirurgicznego, licznych otarć naskórka głowy, krwiaka okularowego i
obrzęku powiek oka lewego, złamania kości nosa oraz zniesienia lordozy
szyjnej, które skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała na
czas przekraczający 7 dni, przy czym czynu tego oskarżony dopuścił się
będąc wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu
mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami Sądu Rejonowego w
Płocku z dnia 5.08.2011 r., sygn. akt VII K 346/11 oraz z dnia 29.12.2015 r.,
sygn. akt II K 640/15”,
tj. popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. w zw. z art.
178a § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z
art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., wymierzył mu karę roku i 8 miesięcy
pozbawienia wolności. Sąd orzekł wobec oskarżonego B. W. : na podstawie art. 42
§ 3 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. środek kamy w postaci zakazu prowadzenia
wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat, na podstawie art. 43a § 2 k.k.
środek kamy w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000 zł na rzecz
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a na
podstawie art. 47 § 3 k.k. nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego T. P. w wysokości
10.000 zł.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego,
wyrokiem z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 1191/24, utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok.
Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu Odwoławczego
zaskarżając go w całości i zarzucając:
1. „rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego wyrażonych
w art. 526 k.p.k. § 1 k.p.k., przez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art.
457 § 3 k.p.k. polegające na niedostrzeżeniu obrazy art. 7 k.p.k.
poprzez akceptację przez Sąd Okręgowe we Wrocławiu oceny
zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie przeprowadzonej
przez Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej z naruszeniem zasady
prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia
życiowego co spowodowało istotnym szeregiem błędów w ustaleniach
faktycznych w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie
I KK 181/25
3
pozwala w sposób jednoznaczny stwierdzić, że to B. W. prowadził
pojazd R. o numerze rej. [...] ;
2. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego wyrażonych
w art. 526 § 1 k.p.k., przez naruszenie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3
k.p.k. polegające na niedostrzeżeniu obrazy art. 4 k.p.k. co miało istotny
wpływ na treść orzeczenia przy niedostatecznym rozważeniu
okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego i przy
uwzględnieniu jedynie okoliczności dlań niekorzystnych, w sytuacji gdy
zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyraźnie wskazuje, że
pojazdem podróżowało czterech mężczyzn i przypisanie winy B. W. nie
koreluje ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym a
oskarżony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu;
3. skutkowy błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę
zaskarżonego Wyroku, mających istotny wpływ na treść wydanego
orzeczenia, będący efektem wadliwej oceny materiału dowodowego
oraz nieuwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku
postępowania, polegający na bezpodstawnym uznaniu, że B. W.
prowadził pojazd R. o numerze rej. [...] i spowodował wypadek w
sytuacji, gdzie żaden ze świadków zdarzenia takiej okoliczności nie
potwierdził;
4. naruszenie przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu, art. 433 § 2 k.p.k.
poprzez przeprowadzenie przez Sąd nierzetelnej kontroli odwoławczej”.
Podnosząc takie zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie
oskarżonego B. W. od zarzucanego mu czynu.
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Środzie Śląskiej w odpowiedzi na
kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy skazanego B. W. jest oczywiście bezzasadna, w
rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. i jako taka została oddalona.
I KK 181/25
4
Wbrew wywodom autora kasacji, orzeczenie Sądu odwoławczego wolne jest
od wad prawnych, a przeprowadzona kontrola odwoławcza spełnia wymogi
wszechstronnej i rzetelnej, a więc nie narusza art. 457 § 3 k.p.k. ani art. 433 § 2
k.p.k. W jej toku rozpoznano oba zarzuty apelacyjne, a więc naruszenia prawa
procesowego, a mianowicie art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach
faktycznych, a Sąd w uzasadnieniu podał czym kierował się wydając zaskarżone
kasacją orzeczenie oraz dlaczego zarzuty i wnioski sformułowane w apelacji uznał
za niezasadne.
Przede wszystkim Sąd odwoławczy zaakceptował ocenę dowodów, w tym
wyjaśnień oskarżonego, prowadzącą do poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń
stanu faktycznego i skoro uznał je za prawidłowe, to słusznie dopatrzył się w
zachowaniu B. W. znajdującego się w stanie nietrzeźwości, znamion przypisanego
mu przestępstwa, a więc doprowadzenia do wypadku komunikacyjnego. Obrońca
kładąc nacisk na nieprzyznanie się skazanego do popełnienia tego czynu oraz
podkreślając, że żaden ze świadków zdarzenia nie wskazuje bezpośrednio na to,
że oskarżony prowadził pojazd zauważa również brak w sprawie opinii z zakresu
daktyloskopii i osmologii, mimo, iż w tym zakresie nie stawiał ani w apelacji, ani też
w kasacji stosownych zarzutów. Odnosząc się do tych zagadnień należy jednak
podkreślić, że sądy orzekające w spawie przeprowadziły analizę zeznań J. K., B. P.
i J. M., których ocena w kontekście opinii biegłej E. M., jednoznacznie prowadzi do
wniosku, że to jedynie B. W. w chwili wypadku mógł zajmować miejsce kierowcy.
Biegła po przeprowadzeniu badań biologicznych jednoznacznie wskazała, że na
drążku zmiany biegów pojazdu znajdowało się DNA oskarżonego, natomiast
wykluczyła ślady DNA pochodzące od pozostałych wyżej wskazanych trzech osób
znajdujących się w pojeździe. Obrońca w swoich rozważaniach całkowicie pominął
opinię biegłej E. M..
Analiza uzasadnienia kasacji wskazuje, że obrońca podjął kolejną próbę
zakwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów i poczynionych
na ich podstawie ustaleń faktycznych, co na etapie postępowania kasacyjnego nie
jest dopuszczalne, a co w sposób jednoznaczny potwierdza zarzut trzeci kasacji, w
którym obrońca wprost zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za
podstawę zaskarżonego wyroku.
I KK 181/25
5
Rozstrzygnięcie o kosztach oparto o art. 636 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
