I CSK 576/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
8 października 2025 r.
SSN Marta Romańska
na posiedzeniu niejawnym 8 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku G. spółki akcyjnej w K.
z udziałem Gminy K. i K. Spółdzielni Mieszkaniowej w K.
o zasiedzenie służebności przesyłu,
na skutek skargi kasacyjnej K. Spółdzielni Mieszkaniowej w K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach
z 20 czerwca 2024 r., III Ca 294/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[dr]
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,
o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
I CSK 576/25
2
Uczestniczka K. Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. wniosła o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występujące w sprawie istotne zagadnienia
prawne, które ujęła w formie pytań: - „czy oddanie nieruchomości w użytkowanie
wieczyste jest jednoznaczne z wyrażeniem dorozumianej zgody przez użytkownika
wieczystego na przebudowę po nowym śladzie urządzeń przesyłowych na tej
nieruchomości Skarbowi Państwa oraz dorozumianej zgody na korzystanie z
nieruchomości w przyszłości w zakresie służebności o treści służebności przesyłu
przez Skarb Państwa na takiej nieruchomości, pomimo że umowa o oddanie w
użytkowanie wieczyste nieruchomości nie zawierała takich postanowień; czy brak
sprzeciwu właściciela nieruchomości (gminy), który nabył nieruchomość ex lege 27
maja 1990 r. w zakresie dalszej eksploatacji urządzeń przesyłowych na
nieruchomości może być uznane za istnienie błędnego, ale uzasadnionego
okolicznościami przeświadczenia o istnieniu określonego prawa lub stosunku
prawnego po stronie Skarbu Państwa, a więc czy w takich okolicznościach można
uznać istnienie dobrej wiary po stronie Skarbu Państwa, a następnie
przedsiębiorstwa przesyłowego ?”; - „czy dokonując oceny istnienia dobrej albo złej
wiary w stosunku do Skarbu Państwa oraz w stosunku do przedsiębiorstwa
przesyłowego sąd winien stosować takie same kryteria jej oceny jak do innych
podmiotów prawa, tj. do podmiotów prawa prywatnego czy też sąd dokonując takiej
oceny w stosunku do Skarbu Państwa oraz w stosunku do przedsiębiorstwa
przesyłowego winien stosować łagodniejsze kryteria w ocenie istnienia dobrej lub
złej wiary niż w stosunku do innych podmiotów, a więc brać pod uwagę charakter
urządzeń i znaczenie ich wybudowania dla lokalnej społeczności?”; - „czy
przesłanka trwałości i widoczności urządzenia przesyłowego posadowionego po
oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste winna być oceniana w stosunku
do każdej przeciętej osoby, czy tylko do właściciela nieruchomości?”; - „czy
przesłanka trwałości i widoczności urządzenia przesyłowego winna być spełniona w
całym okresie relewantnym o zasiedzenia służebności i czy bieg terminu
zasiedzenia służebności może się rozpocząć zanim urządzenie przesyłowe stanie
się widoczne?”; - „czy wystarczające do spełnienia przesłanki widoczności
urządzenia jest: naniesienie jej na mapę urządzenia w sytuacji gdy właściciel
nieruchomości nie ma potrzeby analizowania map ewidencyjnych z uwagi na fakt,
I CSK 576/25
3
że w momencie nabycia własności nieruchomości z mocy prawa nieruchomość ta
już była oddana w użytkowanie wieczyste osoby trzeciej, a tym samym w okresie
tym właściciel tej nieruchomości faktycznie z niej nie korzystał z uwagi na trwające
prawo użytkowania wieczystego przysługujące osobie trzeciej lub czy
wystarczające dla spełnienia przesłanki widoczności jest istnienie na nieruchomości
komory, która nie jest w żaden sposób oznaczona i przeciętna osoba nie jest w
stanie odróżnić tej komory ciepłowniczej od komory kanalizacyjnej czy
wodociągowej?”; - „czy zawarcie przez właściciela (użytkownika wieczystego) z
przedsiębiorstwem odpłatnej umowy o korzystanie z nieruchomości w celu
modernizacji urządzeń przesyłowych w trakcie biegu terminu zasiedzenia, może
powodować, że bieg terminu zasiedzenia ulega przerwaniu i rozpoczyna bieg na
nowo po zakończeniu trwania odpłatnej umowy, na mocy której przedsiębiorstwo
wykonywało prace modernizacyjne na nieruchomości?”; - „czy w okresie między 1
stycznia 1965 r. do 2 sierpnia 2008 r. w polskim systemie prawa istniała instytucja
służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, a jeśli tak, to z jakich
przepisów wynika istnienie takiej służebności?’’; - „czy przed nowelizacją kodeksu
cywilnego, w wyniku której 3 sierpnia 2008 r. do polskiego porządku prawnego
wprowadzono instytucję służebności przesyłu, mógł biec termin zasiedzenia prawa
odpowiadającego treści tej służebności przesyłu i czy można do czasu posiadania
służebności przesyłu doliczyć okres posiadania służebności o treści odpowiadającej
służebności przesyłu przed 3 sierpnia 2008 r., relewantny do zasiedzenia
służebności przesyłu?”.
Uczestniczka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi
na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 172 § 1 k.c. oraz art. 7 k.c. w zw. z art.
3054 k.c. i art. 292 k.c., art. 292 § 1 k.c. w zw. z art. 3054 k.c. w zw. z art. 3051 k.c.,
art. 175 k.c. w zw. z art. 123 § 1 pkt 2 k.c. oraz art. 172 k.c., art. 172 § 2 k.c. w zw.
z art. 292 k.c. oraz art. 176 § 1 zd. 2 k.c., art. 2 Konstytucji RP, art. 21 ust. 1 i 2 oraz
64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu
dodatkowego nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych
Wolności.
I CSK 576/25
4
Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa, powołanie się na
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako na przesłankę
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania na problem
o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygnięty w dotychczasowym orzecznictwie
i wymagający pogłębionej wykładni. Skarżący powinien to zagadnienie sformułować
oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości
rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których
ono powstało. Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę
problemu interpretacyjnego, którego dotyczy dla systemu prawa. Skoro jednak
skarga kasacyjna jest wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter
rozpoznawanego roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym
Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi
pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem
prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.
O potrzebie wykładni przepisów prawnych jako przesłance przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania można mówić wtedy, gdy z mającego zastosowanie lub
mogącego mieć zastosowanie w sprawie przepisu dekodowane są różne normy
prawne, a brak jest wypowiedzi w doktrynie i orzecznictwie, które by te różnice
usuwały i wyjaśniały przyczyny ich występowania.
Zagadnienia sformułowane przez skarżącą nie mają cech zagadnień
prawnych w przytoczonym wyżej znaczeniu, gdyż zostały ujęte kazuistycznie,
z pominięciem wykładni przepisów mających znaczenie w sprawie, dokonanej
w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych. W uchwale składu
siedmiu sędziów z 9 sierpnia 2011 r., III CZP 10/11 (OSNC 2011, nr 12, poz. 129)
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wykonanie trwałego i widocznego urządzenia przez
posiadacza nieruchomości w zakresie służebności gruntowej drogi dojazdowej jest
przesłanką zasiedzenia tej służebności (art. 292 k.c.). W postanowieniu z 6
września 2013 r., V CSK 440/12, Sąd Najwyższy stwierdził natomiast, że objęcie
w posiadanie służebności gruntowej, odpowiadającej obecnie służebności przesyłu,
następuje najczęściej w chwili wejścia na cudzy grunt w celu budowy trwałego
i widocznego urządzenia, np. wejście na grunt w celu budowy urządzeń
kanalizacyjnych (zob. też postanowienia Sądu Najwyższego z 6 września 2013 r.,
I CSK 576/25
5
V CSK 440/12, z 19 grudnia 2012 r., II CSK 218/12, z 24 maja 2013 r., V CSK
287/12, z 18 sierpnia 2017 r., IV CSK 609/16, z 8 października 2020 r., II CSK
782/18).
Urządzenia przesyłowe są budowane na gruncie (ewentualnie pod jego
powierzchnią lub w przestrzeni nad gruntem), mają charakter widoczny i trwały;
posiadanie służebności polega na długoletnim (dwadzieścia lub trzydzieści lat),
manifestowanym na zewnątrz i widocznym dla właściciela nieruchomości oraz
użytkownika wieczystego, korzystaniu z konkretnej nieruchomości przez
przedsiębiorcę przesyłowego w celu prawidłowej eksploatacji tych urządzeń po to,
by zaspakajały one istotne potrzeby społeczne (przykładowo dostawa wody, energii
elektrycznej lub cieplnej, itp.). Służebność powstająca w związku
z wykorzystywaniem nieruchomości dla potrzeb tych urządzeń obciąża
nieruchomość gruntową w sytuacji, gdy jest ona przedmiotem użytkowania
wieczystego określonej osoby fizycznej lub prawnej. Nie obciąża prawa
użytkowania wieczystego, chociaż ma wpływ na zakres i sposób korzystania
z gruntu przez wieczystego użytkownika. W efekcie, z odwołaniem się do wcześniej
ukształtowanej linii orzeczniczej i wyjaśniając zasady jej stosowani, Sąd Najwyższy
w uchwale składu siedmiu sędziów z 16 maja 2017 r., III CZP 101/16 (OSNC 2017,
nr 11, poz. 123) przyjął, że służebność przesyłu może być ustanowiona na prawie
użytkowania wieczystego; użytkownik wieczysty nie może jednak skutecznie żądać
ustanowienia takiej służebności, jeżeli urządzenia przesyłowe – zainstalowane
przez przedsiębiorstwo państwowe w okresie obowiązywania zasady jednolitej
własności państwowej – znajdowały się na nieruchomości Skarbu Państwa przed
oddaniem jej w użytkowanie wieczyste.
Służebność przesyłu polegająca na korzystaniu z trwałego i widocznego
urządzenia może powstać w wyniku zasiedzenia na podstawie art. 292 k.c.
w związku z art. 3054 k.c. Ustawodawca nie zdecydował się przy tym ani na
wyjaśnienie, co należy rozumieć przez „trwałość” i „widoczność”, ani na podanie
ścisłej definicji czy wyliczenie desygnatów pojęcia „urządzenie”. W ten sposób
uniknął zbędnie kazuistycznego podejścia przy ocenie czy dana konstrukcja może
być już uznana za urządzenie. Z kolei w doktrynie za urządzenie uważana jest taka
konstrukcja, co do której istnieją podstawy do uzyskania informacji o jej istnieniu.
I CSK 576/25
6
W piśmiennictwie przyjmuje się również, że o trwałości urządzenia, o którym mowa
w art. 292 k.c. mogą świadczyć zindywidualizowane okoliczności, lecz konieczna
jest ocena ich całokształtu, gdyż niekiedy niewielkie różnice między stanami
faktycznymi mogą mieć wpływ na ustalenia faktyczne przekładające się na
rozstrzygnięcie konkretnej sprawy. Korzystanie z trwałego i widocznego urządzenia
powinno uwzględniać potrzeby, dla których posiadacz w ogóle posiada określoną
służebność, jak również cel, który jest z jej pomocą realizowany.
Zgodnie z art. 5 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę
o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr
32, poz. 191 ze zm.), mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do: 1) rad
narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia
podstawowego, 2) przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone
w pkt 1 pełnią funkcje organu założycielskiego, 3) zakładów i innych jednostek
organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1, stawało się
z mocy prawa z dniem wejścia tej ustawy (tj. z dniem 27 maja 1990 r.) mieniem
gminy (art. 7 ust. 1), z tym że nabycie mienia ogólnonarodowego przez gminę nie
mogło naruszać praw osób trzecich do tego mienia, w tym także praw wspólnot
gruntowych i leśnych (art. 7 ust. 2). Do stwierdzenia tego skutku wymagane było
wydanie decyzji administracyjnej, która miała charakter deklaratoryjny. W ten
sposób gmina stawała się właścicielem nieruchomości skarbowych, na której były
już posadowione uprzednio wybudowane urządzenia przesyłowe. Nabycie przez
gminę powołanych powyżej gruntów następowało z dniem 27 maja 1990 r. z mocy
prawa i decyzja komunalizacyjna wojewody miała charakter deklaratoryjny,
natomiast przekazanie na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej gminie,
na jej wniosek, mienia ogólnonarodowego (państwowego) innego niż wymienione
w ust. 1-3, jeżeli było ono związane z realizacją jej zadań, miało charakter
konstytutywny.
Sądy meriti przyjęły, że od 27 maja 1990 r. ze względu na komunalizację
przedmiotowych w sprawie działek gruntu, na których wybudowano uprzednio
wodociąg […], ówczesne wodociągowe przedsiębiorstwo państwowe zaczęło
korzystanie z gruntu komunalnego w zakresie niezbędnym do eksploatacji
urządzeń przesyłowych, a zatem w zakresie służebności gruntowej o treści
I CSK 576/25
7
odpowiadającej służebności przesyłu. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem
Sądu Najwyższego, jeżeli korzystanie z trwałego i widocznego urządzenia
rozpoczęło się przed 27 maja 1990 r., bieg zasiedzenia służebności gruntowej
obciążającej nieruchomość, która do tego dnia była przedmiotem własności
państwowej i z tym dniem z mocy prawa stała się mieniem komunalnym,
rozpoczyna się 27 maja 1990 r. Komunalizacja dokonywana na podstawie ustawy
komunalizacyjnej nie miała charakteru wywłaszczeniowego, stąd pozostawały
w mocy wszelkie obciążenia na rzecz osób trzecich istniejące na
nieruchomościach, nie miała również wpływu na stan faktyczny w zakresie
posiadania, przy czym nie wyłączała kontynuowania posiadania przez Skarb
Państwa lub państwowe osoby prawne, z wszystkimi wynikającymi stąd
następstwami, w tym rozpoczęcia lub trwania terminu zasiedzenia, gdyż
w odniesieniu do gruntów komunalnych nie obowiązywał przepis je wyłączający.
W odniesieniu do komunalizacji następującej ex lege z dniem 27 maja 1990 r.
posiadanie Skarbu Państwa, przedsiębiorstwa państwowego albo państwowej
osoby prawnej prowadzące do zasiedzenia służebności na nieruchomości gminy
rozpoczynało bieg z tym dniem, a następującej na wniosek gminy - w stosunku do
niej rozpoczynało się lub mogło być kontynuowane od dnia ostateczności decyzji
(zob. uchwała Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2007 r., III CZP 23/07, OSNC 2008,
Nr 5, poz. 45; postanowienia z 26 lipca 2018 r., IV CSK 136/17, OSNC-ZD 2019, Nr
3, poz. 42; z 4 czerwca 2014 r., II CSK 520/13, ; z 29 czerwca 2012 r., I CSK
614/11; z 4 marca 2011 r., I CSK 293/10; z 12 września 2007 r., I CSK 186/07; z 6
marca 2008 r., I CSK 419/07 oraz z 14 listopada 2023 4., I CSK 5504/22, a także
wyrok z 10 lipca 2013 r., V CSK 320/12).
W niniejszej sprawie od 27 maja 1990 r. zaczął bieg termin zasiedzenia
służebność gruntowej o treści służebności przesyłu, którego długość
determinowana była przez dobrą lub złą wiarę zasiadującego. Do przyjęcia dobrej
lub złej wiary posiadacza służebności istotny był stan jego świadomości w tej dacie,
gdyż oceny tej przesłanki podmiotowej zasiedzenia dokonuje się na dzień objęcia
cudzej nieruchomości w posiadanie w zakresie niezbędnym do korzystania
z urządzeń przesyłowych. Zmiana stanu świadomości posiadacza po tej dacie nie
ma znaczenia dla długości okresu niezbędnego do zasiedzenia nieruchomości
I CSK 576/25
8
i odpowiednio służebności gruntowej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 12
maja 2017 r., III CSK 60/17; z 14 marca 2017 r., II CSK 463/16; z 14 października
2015 r., V CSK 5/15 oraz z 18 kwietnia 2004 r., I CK 616/03, Biul. SN 2005, nr 1,
s. 43).
Domniemanie
dobrej
wiary
nieuprawnionego
posiadacza
nieruchomości w zakresie treści służebności przesyłu wymaga wykazania, że
uzyskał on władztwo całkowicie samowolnie (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z 5 października 2016 r., III CSK 328/15; postanowienie Sądu
Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I CSK 539/20). O tym wprost wypowiedział się
Sąd Okręgowy uwzględniając koncepcję domniemania dobrej wiary posiadacza,
objaśnioną w uchwale Sądu Najwyższego z 16 maja 2019 r., III CZP 110/18.
Zaskarżone postanowienie stwierdza nabycie przez wnioskodawcę w drodze
zasiedzenia służebności przesyłu na gruncie stanowiącym aktualnie własność
gminy, nie zaś na prawie użytkowania wieczystego, które ustanowione zostało na
rzecz skarżącej i będącego przedmiotem dysponowania przez nią w udziałach na
rzecz osób nabywających tytuły do lokali w jej zasobie. Powstała służebność wiąże
się z tym sposobem wykorzystania gruntu, na który zezwolił i akceptował właściciel,
gdyż w ten sposób realizował ciążące na nim zadania. Urządzenia, z uwagi na ich
charakter, miały pozostać w gruncie na długi czas, bez możliwości ich przenoszenia
i usuwania. Te podmioty, na rzecz których Skarb Państwa ustanawiał następnie
tytuły do gruntu poszerzając w ten sposób skład i wartość ich mienia, musiały liczyć
się z charakterystyką gruntu, jako przedmiotu, na którym powstają następnie
ustanowione na ich rzecz prawa.
Skarżąca wniosła również o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) w związku
z naruszeniem przez sądy orzekające w sprawie: art. 7 k.c. i art. 172 § 1 k.c. w zw.
z art. 3054 k.c. i art. 292 k.c., art. 233 k.p.c., 176 § 1 k.c. w zw. z art. 172 k.c. w zw.
z art. 3054 k.c., art. 510 k.p.c. w zw. z art. 609 § 2 k.p.c., 382 k.p.c., art. 278 § 1
k.p.c. w zw. art. 391 § 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., art. 387 § 21 pkt 1 i 2 k.p.c. w zw.
z .13 § 1 k.p.c., co objaśnił w podniesionych zarzutach kasacyjnych.
I CSK 576/25
9
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do
rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia
zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego
i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość
naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia
w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu
przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli
odrębnego od podstaw kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia
konkretnego przepisu prawa (procesowego lub materialnego), które jest oczywiste
i bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęte skargą orzeczenie jest
wadliwe i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania.
Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia
argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia
powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez
merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004,
nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r.,
IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia
(choćby w nieco zmodyfikowanej formie) uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jak
również nie może być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich
zasadności.
Uzasadnienie wniosku skarżącej nie odpowiada tym wymaganiom, gdyż
stanowi w zasadzie powtórzenie zarzutów skargi oraz po części ich uzasadnienia.
Wniosek nie zawiera argumentacji wykazującej oczywisty charakter zarzuconych
naruszeń prawa, które mogłoby ewentualnie świadczyć o oczywistej zasadności
skargi. Co więcej, zarzuty podniesione w apelacji zostały rozstrzygnięte przez Sąd
Okręgowy, a skarżąca ponownie je podniosła w skardze kasacyjnej, zmierzając do
ich ponownej oceny. Większość zarzutów skarżącej nie uwzględnia dokonanych
w sprawie ustaleń faktycznych lub stanowi wprost polemikę z nimi, chociaż
I CSK 576/25
10
ustawodawca wyłączył możliwość oparcia skargi na zarzutach dotyczących błędów
w ustaleniach faktycznych lub ocenie dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) i przyjął, że
Sąd Najwyższy dokonanymi ustaleniami byłby związany przy rozpoznawaniu
sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.). Ocena prawna dokonana przez sądy obu instancji jest
właściwa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. w związku
z art. 13 § 2 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.
[dr]
[a.ł]
