I CSK 442/18

Sygn. akt I CSK 442/18

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa T. K.
‎przeciwko Bankowi (…) S.A. z siedzibą w W.
‎o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lutego 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki
‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt IV Ca (…),

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Powódka T. K. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 listopada 2017 r. naruszenie art. 66 § 1 k.c. w związku z art. 27 § 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe (Dz.U. nr 4, poz. 21 ze zm.), naruszenie art. 60 i 72 § 2 k.c. oraz naruszenie art. 233 § 1 w związku z art. 245 k.p.c. (podaną w skardze datę 10 lutego 1989 r. jako dzień uchwalenia ustawy - Prawo bankowe oraz wymienienie w kontekście zarzutów dotyczących postępowania dowodowego art. 233 § 1 i art. 245 k.c. można uznać za wynik oczywistych błędów).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka uzasadniła występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego:

- czy zawarcie umowy, w toku zawierania której strony przemiennie stosowały procedurę składania ofert oraz rokowań (obecnie negocjacji), następuje z chwilą przystąpienia do wykonania umowy w zakresie uzgodnionych postanowień zgodnie z art. 70 § 1 k.c. czy też dopiero po uzgodnieniu wszystkich jej postanowień w trybie art. 72 § 1 k.c.?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05).

Przedstawione przez skarżącą pytanie pozbawione jest cech pozwalających na uznanie go za zawierające zagadnienie prawne w przyjętym wyżej rozumieniu. W zestawieniu ze stanem faktycznym sprawy stwarza ono jedynie pozór istnienia takiego zagadnienia.

Przepis art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe zawierał przykładowe wyliczenie elementów, które powinny znaleźć się w umowie kredytu, w tym zabezpieczenie jego zwrotu (pkt 4 in fine). W okolicznościach sprawy strony były zgodne co do sposobu zabezpieczenia umowy. Zabezpieczenie umowy miało obejmować ustanowienie hipoteki (zabezpieczenie rzeczowe) i poręczenie (zabezpieczenie osobiste). Sprecyzowanie liczby poręczycieli (tu: 3-4 osoby) było kwestią techniczną, nie wpływającą na skuteczność zawarcia umowy kredytu. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że w umowie kredytu strony powinny jedynie wskazać zabezpieczenie, a ustanowienie zabezpieczenia może nastąpić przed podpisaniem umowy kredytu, jednocześnie z podpisaniem umowy kredytu albo później.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 391 § 1, art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 pkt 6, § 5 pkt 8 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265).

jw