Art. 245.

Art. 245 Kodeksu postępowania cywilnego stanowi, że dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej lub elektronicznej jest dowodem na to, iż osoba, która go podpisała, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Oznacza to, że podpis na takim dokumencie potwierdza, iż treść dokumentu odpowiada woli osoby podpisującej, co pozwala na ustalenie faktów na potrzeby postępowania cywilnego. Przepis ten nie wymaga, aby dokument prywatny był notarialnie poświadczony, dlatego ma istotne znaczenie praktyczne, zwłaszcza w sytuacjach, gdy strony nie korzystają z formy akt notarialnych. Przepis wyraźnie podkreśla, że dokument musi być podpisany – sam tekst czy elektroniczne przesłanie bez podpisu nie powodują automatycznego uznania za dowód oświadczenia.

Przepis znajduje zastosowanie w postępowaniu cywilnym, gdy strona lub inny uczestnik procesu powołuje się na dokument prywatny jako materiał dowodowy. Warunkiem jest, aby dokument był sporządzony w formie pisemnej lub elektronicznej oraz opatrzony czytelnym podpisem osoby, która złożyła w nim oświadczenie. W praktyce istotne jest, że dokument może mieć formę tradycyjną (np. umowa, pismo) lub cyfrową, jeśli tylko spełnia wymogi podpisu. Dzięki temu przepis uwzględnia nowoczesne technologie w procesie dowodzenia i jest stosowany zarówno w klasycznych, jak i elektronicznych formach korespondencji i dokumentacji.

Na przykład przedsiębiorca wysyła kontrahentowi umowę w postaci pliku PDF z własnym podpisem elektronicznym. Jeśli dojdzie do sporu dotyczącego wykonania umowy, dokument ten może być wykorzystany jako dowód na to, że przedsiębiorca rzeczywiście złożył przedstawione w nim oświadczenia woli. Dokument ten, mimo braku formy notarialnej, stanowi dowód w postępowaniu cywilnym, potwierdzający zawarcie umowy i jej warunki. To pozwala na odniesienie się sądu do samej treści i podpisu, co może być decydujące w rozstrzygnięciu sporu.

W praktyce stosowania art. 245 KPC często pojawiają się błędy, takie jak pomijanie wymogu podpisu lub uznawanie za dowód dokumentów niepodpisanych lub podpisanych w sposób wątpliwy (np. nieczytelny podpis). Nie zawsze dokument elektroniczny bez kwalifikowanego podpisu uznawany jest za dowód. Ponadto, dokument prywatny nie jest dowodem tożsamości osoby podpisującej, co może prowadzić do sporów o autentyczność podpisu. Dlatego ważne jest, by prawidłowo ocenić dokument oraz sposób i formę jego podpisania zgodnie z przepisem. Art. 245 KPC stanowi podstawę, ale w sprawach indywidualnych dobrze jest skonsultować się z prawnikiem w celu precyzyjnej interpretacji i użycia dowodu.