I CSK 3772/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Łodko
30 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T.B. i E.Ł.
przeciwko P. w O.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej T.B. i E.Ł.
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z 17 maja 2024 r., II Ca 1969/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powódki T.B. i E.Ł. wniosły skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego
we Wrocławiu z 17 maja 2024 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania uzasadniły jej oczywistą zasadnością (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.),
wynikającą
z
naruszenia
przez
Sąd
drugiej
instancji
art. 227 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
I CSK 3772/24
2
Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez
przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone
orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r.,
IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy
wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia
w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym
ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 22 marca
2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym, o ile dla
uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona,
to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanego
naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego w sposób oczywisty
dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).
Przedstawione przez powódki argumenty nie przekonują o oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej uzasadnionej naruszeniem powołanych przepisów
procesowych z powodu zaniechania dopuszczenia dowodu z kolejnego biegłego,
o co skarżące wnioskowały. Z ustaleń faktycznych Sądu drugiej instancji,
wiążących Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.), wynika, że bezpośrednią
przyczyną zgonu matki skarżących było zatrzymanie krążenia, przyczyną wtórną
niewydolność serca, a przyczyną wyjściową miażdżyca. W oparciu o te ustalenia
Sąd drugiej instancji uznał, że nie ma związku przyczynowo skutkowego między
występowaniem u matki skarżących odleżyn a jej śmiercią, które to twierdzenia
stanowiły podstawę ich żądania zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę
doznaną wskutek przedwczesnej śmierci ich matki (art. 446 § 4 k.c.).
Niedopuszczenie przez Sąd dowodu z opinii kolejnego biegłego na fakty związane
z powstaniem odleżyn u matki skarżących, nie może być oceniane jako uchybienie
przepisom postępowania, skoro dowód ten miałby służyć wyjaśnieniu faktów przez
pryzmat wiadomości specjalnych, niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia
sprawy. Sąd nie ma też obowiązku dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych
w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony i powtarzania
tego dowodu tak długo, aż strona będzie usatysfakcjonowana treścią opinii.
Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie
z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Przy czym potrzebą
I CSK 3772/24
3
taką nie może być przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na
udowodnienie korzystnej dla niej tezy (zob. postanowienie SN z 22 stycznia 2026 r.,
I USK 810/26). Nie jest zatem uzasadniony wniosek o dopuszczenie dowodu
z opinii innego biegłego, jeżeli w przekonaniu sądu opinia wyznaczonego biegłego
jest na tyle kategoryczna i przekonująca, że wystarczająco wyjaśnia zagadnienia
wymagające wiadomości specjalnych. Opinia biegłego podlega ocenie sądu
stosownie do reguł określonych w art. 233 § 1 k.p.c. i w ramach tej oceny sąd
ustosunkowuje się do mocy przekonującej rozumowania biegłego i logicznej
poprawności wyciągniętych przez niego wniosków. Do takich wniosków doszedł
Sąd meriti, wyjaśniając motywy decyzji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Ponadto ta sfera uprawnień jurysdykcyjnych sądu – zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. –
nie może być przedmiotem zarzutów kasacyjnych (zob. postanowienie SN
z 21 grudnia 2021 r., IV CSK 615/21).
Argumentacja skarżących, która zasadniczo zmierza do zakwestionowania
dokonanej przez Sąd meriti oceny dowodów oraz dokonanych na tej podstawie
ustaleń faktycznych, mimo niedopuszczalności oparcia skargi kasacyjnej na
zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.)
oraz związania Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę
zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.), nie przekonuje, że
niedopuszczenie przez Sąd drugiej instancji dowodu z opinii kolejnego biegłego
skutkowało naruszeniem przepisów prawa, w sposób, który przekłada się na
konieczność uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Należy dodatkowo zwrócić uwagę, że celem wstępnej oceny Sądu
Najwyższego w ramach przedsądu jest selekcja skarg kasacyjnych, które po
wstępnym badaniu dają podstawy do przyjęcia, że istnieją okoliczności
uzasadniające wyrokowanie przez Sąd Najwyższy. Analiza przyczyn kasacyjnych
nie może jednak być oderwana od powołanych w skardze jej podstaw, jeżeli
sposób ich sformułowania nie pozwala na późniejsze merytoryczne rozpoznanie
skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania,
jeżeli takie uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3983 § 1
I CSK 3772/24
4
pkt 2 k.p.c.), który ocenia się przez odniesienie konkretnego rozstrzygnięcia do
podstawy materialnoprawnej orzeczenia co do istoty sprawy. Zarzuty naruszenia
przepisów postępowania nie mogą być celem samym w sobie, lecz muszą służyć
wykazaniu błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, który stanowi
rzeczywistą podstawę prawną rozstrzygnięcia (zob. wyroki SN: z 9 lipca 2014 r.,
I PK 316/13; z 4 marca 2021 r., II USKP 27/21, oraz postanowienia SN:
z 16 kwietnia 2019 r., I PK 115/18; z 21 grudnia 2021 r., IV CSK 615/21;
z 14 czerwca 2023 r., I CSK 1041/23, i z 27 stycznia 2026 r., I PSK 141/26).
Skarżące w ramach podstaw kasacyjnych zarzuciły wyłącznie naruszenie
przepisów postępowania (art. 227 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c.
w zw. z art. 233 § 1 k.p.c.), nie formułując zarzutów naruszenia prawa
materialnego. W tej sytuacji nie jest możliwe dokonanie oceny, czy ewentualne
naruszenie przez Sąd meriti wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów
postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ubocznie wskazać należy, że skarżące kwestionując niedopuszczenie przez
Sąd drugiej instancji dowodu z opinii kolejnego biegłego, nie objęły zarzutem
naruszenia art. 227 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. – art. 286 k.p.c. Jak też, że
naruszenie art. 227 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. oraz art. 227 w zw. z art. 233 § 1
k.p.c. nie obejmuje w zarzutach art. 391 § 1 k.p.c., co czyni je nieskutecznymi
i wyłącza możliwość uczynienia ich przedmiotem kontroli kasacyjnej. Wskazane
przepisy regulują bowiem postępowanie przed sądem pierwszej instancji,
a skuteczne zarzucenie ich naruszenia przez sąd drugiej instancji w skardze
kasacyjnej wymaga objęcia również art. 391 § 1 k.p.c. jako przepisu nakazującego
odpowiednie stosowanie regulacji pierwszoinstancyjnych w postępowaniu
apelacyjnym. Brak takiego powiązania wyłącza natomiast możliwość
merytorycznego rozpoznania zarzutu naruszenia powołanych przepisów
postępowania (zob. postanowienie SN z 30 stycznia 2026 r., I CSK 356/25 oraz
wyrok SN z 29 kwietnia 2025 r., II CSKP 1138/24). Sąd Najwyższy w postępowaniu
kasacyjnym jest związany podstawami skargi i nie może wychodzić poza te granice
(art. 39813 § 1 k.p.c.).
I CSK 3772/24
5
Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również
okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu,
w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
[wr]
[SOP]
