|
Obrońca w apelacji podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych z art. 438 pkt. 3 kpk.
Na wstępie należy zauważyć, że bezspornym jest, iż wobec oskarżonego został orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, który obowiązywał w czasie czynu. Taki zakaz ma pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjną, wykluczając z ruchu osoby stwarzające niebezpieczeństwo w komunikacji. W wyroku SN z dnia 5 maja 2009 r., IV KK 432/08 stwierdzono że, żadne reguły interpretacyjne, w tym odwołanie się do treści art. 42 § 1 k.k., nie upoważniają do ograniczenia zakresu orzeczonego zakazu tylko do miejsc określonych w dyspozycji art. 178a § 2 k.k. tj. dróg publicznych i stref zamieszkania. Orzeczony wobec oskarżonego zakaz, nie ograniczający się do dróg publicznych i stref zamieszkania, spełniać zaś miał, oprócz funkcji represyjnej i prewencyjnej również funkcję ochrony bezpieczeństwa w komunikacji. Funkcja ochronna ma być realizowana we wszystkich miejscach, gdzie odbywa się ruch lądowy. Przy czym ruchem lądowym w rozumieniu orzeczonego zakazu jest nie tylko ruch na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, ale również ruch w miejscach dostępnych dla szerszego spektrum osób (nawet jeżeli miejsce takie potocznie można nazwać podwórkiem czy przydomową drogą). A w realiach niniejszej sprawy- wbrew stanowisku obrońcy- to miejsce w którym oskarżony prowadził pojazd było takim miejscem. Obok parkujących tam samochody mieszkańców (przy czym na filmie widać więcej niż trzy samochody mieszkańców, na które powołał się w apelacji skarżący), mogły tam bowiem wjeżdżać inne osoby, brama do terenu była bowiem otwarta. Sam obrońca wskazuje w apelacji, iż droga przy budynku była dostępna dla innych, nieoznaczonych użytkowników np. kurierów czy listonoszy, co należy łączyć z faktyczną dostępnością i rzeczywistym wykorzystaniem tego miejsca dla ruchu pojazdów i innych osób niż mieszkańcy budynku. W to zaś wpisuje się też uwaga sądu orzekającego o dostępności miejsca zdarzenia także dla gości mieszkańców budynku, pieszych, w tym dzieci. Skoro zaś ruch drogowy (i to nie tylko ograniczony do mieszkańców) się faktycznie tam odbywał, to – wbrew argumentom z apelacji obrońcy- należało zgodzić się z ustaleniami sądu I instancji wskazującymi na wyczerpanie przez oskarżonego znamion czynu z art. 244 kk.
Ponadto z apelacji obrońcy wynika, iż sąd I instancji, przy wyborze odpłaty karnej, niewystarczająco uwzględnił specyficzne okoliczności czynu, w tym krótki odcinek drogi przejechanej przez oskarżonego czy motywację związaną z chęcią pomocy sąsiadce. Jednak należy podkreślić iż sąd orzekający okoliczności te dostrzegł, czego wyrazem jest (szerzej opisana w pisemnym uzasadnieniu wyroku) rezygnacja z wymierzenia najsurowszej kary tj. pozbawienia wolności wynikającej z sankcji art. 244 kk, i poprzez zastosowanie dobrodziejstwa z art. 37a§1kk, orzeczenie niezbyt wysokiej kary grzywny 100 stawek dziennych po 20 zł. Przy czym sąd uwzględnił przy kształtowaniu kary także dotychczasową karalność oskarżonego, co obrona z oczywistych względów pomija.
Natomiast przytoczone przez obrońcę ww okoliczności nie mają w realiach niniejszej sprawy aż takiego wydźwięku by stosować umorzenie postepowania, po postulowanym przez obronę przyjęciu znikomego stopnia społecznej szkodliwości, skoro oskarżony umyślnie naruszył zakaz, i to w zamiarze bezpośrednim, mając w pełni świadomość nałożonego na niego zakazu, do którego się nie dostosował. Tym bardziej, że do udzielenia pomocy sąsiadce wystarczyłoby uruchomienie pojazdu- a nie widoczna na zdjęciu- dalsza jazda tym pojazdem przez oskarżonego.
Reasumując, to zarzut i argumenty podniesione w apelacji obrońcy nie mogły służyć skutecznemu wykazaniu takich błędów, które by miały służyć do wzruszenia zaskarżonego wyroku.
|
|
O zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu,
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku:
- i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,
- i umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 17§1 pkt. 3 kpk z uwagi na znikomą społeczna szkodliwość czynu.
|
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
|