V KZ 24/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
Dnia 22 lipca 2026 r.
w sprawie A.M.
oskarżonego z art. 212 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 22 lipca 2026 r.,
zażalenia oskarżyciela prywatnego G.K.
na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego
Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 26 lutego 2026 r., sygn. akt WKK 2/26,
o odmowie przyjęcia kasacji,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.
[WB]
UZASADNIENIE
Prywatnym aktem oskarżenia wniesionym przez adwokata G.K., A.M. został
oskarżony o popełnienie czynu z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 §
2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
Postanowieniem z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt V K 554/25, Sąd
Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, na posiedzeniu, na podstawie art. 17 §
1 pkt 9 k.p.k. umorzył postępowanie w sprawie uznając, że zarzucane
oskarżonemu zachowania wyczerpują znamiona przestępstwa ściganego z
V KZ 24/26
2
oskarżenia publicznego, co w konsekwencji oznacza, że w sprawie brak jest skargi
uprawnionego oskarżyciela. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez
oskarżyciela prywatnego, Sąd Okręgowy w Łodzi, postanowieniem z dnia 10
grudnia 2025 r., sygn. akt V Kz 951/25, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.
W dniu 7 stycznia 2026 r. nadana została na poczcie sporządzona przez
oskarżyciela prywatnego G.K. kasacja, w której zarzucono postanowieniu Sądu
Okręgowego rażące naruszenie prawa w postaci obrazy przepisów art. 439 § 1 pkt
9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w
zw. z art. 339 § 3 pkt 1 k.p.k. Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2026 r., V WKK 2/26,
Zastępca Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Łodzi, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
odmówił przyjęcia kasacji. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że z treści art.
519 k.p.k. wynika, że kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu
odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia
sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka
zabezpieczającego określonego w art. 93a k.p.k. Skarżone kasacją orzeczenie nie
należy do żadnej z wymienionych kategorii, co oznacza, iż środek zaskarżenia
sporządzony przez oskarżyciela prywatnego jest niedopuszczalny z mocy prawa.
Zarządzenie to zaskarżone zostało zażaleniem oskarżyciela prywatnego
G.K., w którym zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 519 k.p.k. w
zw. z art. 523 § 3 k.p.k. poprzez odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania w
sytuacji, gdy przepis art. 523 § 3 k.p.k. wskazuje wprost, że kasację można wnieść
na niekorzyść oskarżonego w razie umorzenia postępowania. W konsekwencji tego
zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że większość argumentacji
skarżącego, zawarta w uzasadnieniu zażalenia, nie odnosi się do istoty problemu,
czyli do kwestii dopuszczalności kasacji w zaistniałym układzie procesowym.
Wywody związane z trybem procedowania sądu oraz prawidłowością decyzji
procesowej o umorzeniu postępowania nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu
V KZ 24/26
3
Najwyższego, bowiem w znacznej mierze stanowią one powtórzenie zarzutu
kasacyjnego, chociaż rzecz sprowadza się do tego, czy nadzwyczajny środek
zaskarżenia jest w ogóle dopuszczalny. Kwestii tej poświęcony jest wyłącznie
ostatni akapit uzasadnienia zażalenia, który powtarza zarzut i sprowadza się do
stwierdzenia, że dopuszczalność kasacji wynika z treści art. 523 § 3 k.p.k. Przepis
ten stanowi, że kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia
oskarżonego albo umorzenia postępowania. Regulacja ta stanowi ograniczenie
dopuszczalności wniesienia kasacji od orzeczeń, od których ten nadzwyczajny
środek zaskarżenia, stosownie do art. 519 k.p.k. służy stronie postępowania. Jak
słusznie wskazano w zaskarżonym zarządzeniu, z art. 519 k.p.k. wynika, że stronie
postępowania kasacja służy jedynie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego
kończącego postępowanie i od postanowienia o umorzeniu postępowania i
zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. Oznacza to,
że stronom kasacja nie służy m.in. od innych niż postanowienie o umorzeniu
postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k.
prawomocnych postanowień sądu odwoławczego, choćby kończących
postępowanie (ograniczenie to, rzecz jasna, nie dotyczy podmiotów szczególnych
określonych w art. 521 k.p.k., gdyż mogą one wnosić kasację od każdego
prawomocnego orzeczenia sądu (zatem także postanowienia) kończącego
postępowanie.
W świetle powyższych uwag zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w
mocy, bowiem zażalenie oskarżyciela prywatnego okazało się oczywiście
bezzasadne.
[WB]
[a.ł]
V KZ 24/26
4
