V KS 6/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
Dnia 5 marca 2025 r.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 5 marca 2025r.
w sprawie K.D.
oskarżonej z art. 278§1 k.k.
skargi obrońcy oskarżonej
na wyrok Sądu Okręgowego we Włocławku
z dnia 27 września 2024., sygn. akt II 1 Ka 255/24,
uchylający wyrok Sądu Rejonowego we Włocławku
z dnia 7 marca 2024r., sygn. akt II K 661/23,
na podstawie art. 539e§2 k.p.k.
postanowił:
1) oddalić skargę,
2) zwolnić oskarżoną od ponoszenia kosztów postępowania
skargowego, obciążając nimi Skarb Państwa.
[WB]
UZASADNIENIE
Skarga złożona w imieniu oskarżonej nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach
wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne
przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
V KS 6/25
2
Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono
podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy
rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do
badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji,
zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia
wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też
konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide:
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018 r.,
sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego
2017r., sygn. akt IV KS 6/16). Z powyższego wynika również, że uzasadnienie
wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek
określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i
przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd
Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacji Prokuratury.
W ocenie Sądu Odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie
potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżona nie dopuściła
się zarzuconego jej czynu. Stąd podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku była
zasada ne peius wyrażona w art. 454 k.p.k. Sąd ten jednoznacznie podał, że: „sąd
odwoławczy wskazuje, że uwzględnił argumentację (skarżącego – dopisek SN), co
doprowadziło do uchylenia zaskarżonego wyroku”. Sąd Okręgowy przyznał też
(część 3.1 uzasadnienia wyroku), że „wersji oskarżonej, co do sposobu rozliczania
należności za paczki pomiędzy pracownikami, a pokrzywdzoną poprzez potrącenie
z wynagrodzenia nie potwierdziła, ani pokrzywdzona, ani przesłuchana przed
Sądem Okręgowym świadek M.J.”. Wskazał też, że „pozostałe kwestie podniesione
przez autorkę apelacji, a sprowadzające się do wykazania motywacji oskarżonej,
kwestii wymiarów przesyłek, jakie widać na zabezpieczonym nagraniu
z monitoringu zabezpieczonego w sklepie jak i kondycji finansowej oskarżonej
w okresie objętym zarzutem, to stwierdzić należy, że również zostały przez Sąd
Rejonowy zmarginalizowane i zinterpretowane jedynie w oparciu o wyjaśnienia
oskarżonej z pominięciem treści pozostałych dowodów oraz zasad logiki
i doświadczenia zawodowego”.
V KS 6/25
3
Sądu Okręgowy też ostatecznie wskazał (część 5.3.1.4.1 uzasadnienia
wyroku), że do uchylenia zaskarżonego wyroku doszło na podstawie art. 454§1
k.p.k. Nie jest zatem tak jak wskazano w uzasadnieniu skargi, że jedyną przyczyną
wydania wyroku kasatoryjnego było naruszenie art. 7 k.p.k.
Przepis ten rzeczywiście został przywołany przez Sąd Odwoławczy,
ale w kontekście wskazania, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało wydane
z poszanowaniem zasad z art. 7 k.p.k. – czego skutkiem było wydanie błędnego
wyroku uniewinniającego przez Sąd Rejonowy.
Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest
sądem III instancji. Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie
a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku
kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za
prawidłowością jego rozstrzygnięcia.
W świetle powyższego, skarga nie została uznana za zasadną.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
[WB]
r.g.
