V KS 27/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 czerwca 2025 r.
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie A. F.
oskarżonego z art. 157 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 25 czerwca 2025 r.
skargi obrońcy oskarżonego
na wyrok Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt V Ka 299/24,
uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt
II K 140/21 i przekazujący sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania
p o s t a n o w i ł
1. oddalić skargę,
2. obciążyć oskarżonego kosztami sądowymi postępowania w
przedmiocie skargi.
UZASADNIENIE
A. F. został oskarżony o to, że „w dniu 14 sierpnia 2020 roku w P. przy ul.
[…], poprzez uderzanie pięściami w lewy bok na wysokości klatki piersiowej
spowodował u A. Ż. obrażenia ciała w postaci wielomiejscowych sińców, w tym
klatki piersiowej i lewego uda oraz złamania trzech lewych żeber z lewostronną
V KS 27/25
2
odmą opłucnową, skutkujące rozstrojem zdrowia na czas powyżej 7 dni, to jest o
czyn z art. 157 § 1 k.k.”
Sąd Rejonowy w Płocku, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt II K
140/21, uniewinnił A. F. od popełnienia zarzuconego mu czynu.
Oskarżyciel publiczny oraz pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej A. Ż.
wnieśli apelacje od tego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego
uchylenie oraz przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Płocku do ponownego
rozpoznania.
Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zarzucił wyrokowi „błąd w ustaleniach
faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść a
także naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 k.pk. przez złamanie zasady
swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolne przyjęcie, że:
a) oskarżony A. F. nie spowodował u pokrzywdzonej A. Ż. obrażeń ciała opisanych
w zarzucanym czynie, gdy w rzeczywistości umiejscowienie obrażeń ciała, jak
również ich zakres, a także okoliczności ich powstania korespondują w pełni z
relacją pokrzywdzonej, jak również zeznaniami innych świadków;
b) w dniu zdarzenia A. Ż. była w sklepie L., gdy w rzeczywistości pokrzywdzona nie
tylko nie rozpoznała swojej osoby, ale również stwierdziła, że kobieta widoczna na
nagraniu wsiadła do samochodu, którym następnie odjechała, którego
pokrzywdzona nigdy nie posiadała.”
Prokurator podniósł zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. poprzez ocenę
zgromadzonego materiału dowodowego w sposób sprzeczny ze wskazaniami
wiedzy i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji błąd w ustaleniach
faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść,
polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż zgromadzony w sprawie materiał
dowodowy nie pozwala na przypisanie A. F. sprawstwa zarzuconego mu czynu.
Sąd Okręgowy w Płocku, wyrokiem z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt V Ka
299/24, uchylił zaskarżony wyrok ii przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w
Płocku do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego wniósł w trybie art. 539a § 1 k.p.k. skargę na wyrok
Sądu odwoławczego, zaskarżając go w całości i zarzucając „naruszenie przepisu
art. 437 § 2 k.p.k. wskutek uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 26
V KS 27/25
3
stycznia 2024 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt II K 140/21 i przekazania
sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, pomimo niewykazania i
obiektywnego braku normatywnych podstaw do takiego rozstrzygnięcia, albowiem
ustalenia Sądu Rejonowego w Płocku zostały poczynione wskutek prawidłowej
oceny materiału dowodowego, a nadto Sąd ten nie uchybił przepisom dotyczącym
przeprowadzenia postępowania dowodowego (w tym art. 7 k.p.k.), co błędnie -
poza zakresem zaskarżenia – wskazał Sąd Okręgowy w Płocku.”
Podnosząc powyższe, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Płocku do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy może uchylić orzeczenie i
przekazać je sądowi I instancji do ponownego rozpoznania tylko w jednym z trzech
przypadków: zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, konieczności
przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości oraz wówczas, gdy
wydanie wyroku reformatoryjnego naruszyłoby regułę ne peius, wskazaną w art.
454 § 1 k.p.k.
W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w Płocku
motywowane było przekonaniem tego Sądu o zasadności skazania A. F. za
zarzucony mu czyn. Sąd ad quem nie mógł zaś sam wydać orzeczenia
skazującego, gdyż stała temu na przeszkodzie reguła ne peius z art. 454 § 1 k.p.k.
Podstawa ta mieści się w katalogu przesłanek uchylenia wyroku przez sąd
odwoławczy, wymienionych w art. 437 § 2 k.p.k., a więc wydanie wyroku
kasatoryjnego w niniejszej sprawie w analizowanym zakresie było dopuszczalne.
Nie oceniając prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem
merytorycznym, a więc zasadności oceny materiału dowodowego dokonanej przez
Sąd II instancji (nie leży to bowiem w kompetencjach Sądu Najwyższego w
postępowaniu w przedmiocie skargi na wyrok sądu odwoławczego - por. m.in.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2021 r., V KS 3/21), należy
stwierdzić, iż tak orzekając Sąd Okręgowy w Płocku nie uchybił treści art. 437 § 2
k.p.k. Uchylił bowiem wyrok Sądu I instancji w oparciu o przesłankę z katalogu
wymienionego w art. 437 § 2 k.p.k., dostatecznie motywując swoje rozstrzygnięcie,
V KS 27/25
4
stąd brak jest podstaw do skutecznego zaskarżenia wyroku Sądu odwoławczego w
trybie art. 539a k.p.k.
Uzasadniając wyrok kasatoryjny Sąd Okręgowy wskazał, że w świetle
materiału dowodowego brak jest w jego ocenie podstaw do stanowczego
przesądzenia o braku winy oskarżonego. Obrażenia żeber, których doznała
pokrzywdzona, z dużym prawdopodobieństwem mogły powstać w wyniku ciosów
zadanych jej przez oskarżonego, tym bardziej że sama A. Ż. poinformowała
interweniujących u niej policjantów, że A. F. uderzał ją w żebra i rękę (zeznania R.
M.) i od początku konsekwentnie twierdziła, iż to on dokonał jej pobicia. W świetle
opinii biegłego nie można ponadto wykluczyć, by dolegliwości bólowe u
pokrzywdzonej, wywołane uderzeniem ok. godz. 14.00, zamanifestowały się
dopiero po czasie, a nie zaraz po zdarzeniu. Stąd dowody wskazujące na jej dobre
samopoczucie podczas wizyty policjantów i zakupów w sklepie L. nie podważają jej
zeznań. Z tego względu Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że oskarżony
został niesłusznie uniewinniony i zachodzą podstawy do skazania go za zarzucony
mu czyn, a w związku z treścią art. 454 § 1 k.p.k. będzie to możliwe dopiero w toku
ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd i instancji, któremu sprawę, po
uchyleniu zaskarżonego wyroku, przekazał.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia przedmiotowej skargi, Sąd
Najwyższy postanowił ją oddalić, o kosztach postępowania orzekając na podstawie
art. 636 § 1 k.p.k.
[J.J.]
[r.g.]
