V KO 62/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 sierpnia 2025 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie S.K.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 sierpnia 2025 r.,
wniosku skazanego
o wznowienie postępowania
zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 2 lutego 2023 r., sygn. akt II AKa 302/20,
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 12 czerwca 2020 r., sygn. akt XIV K 115/19,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
odmówić przyjęcia wniosku
bezzasadności.
[WB]
wobec
jego
oczywistej
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku, wyrokiem z dnia 12 czerwca 2020 r., sygn. akt
XIV K 115/19, uznał oskarżonego S.K. za winnego popełnienia przestępstwa z art.
284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia
wolności. Orzekł ponadto o przepadku korzyści uzyskanej z przestępstwa, a także
rozstrzygnął o kosztach sądowych.
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego,
który mając na względzie podniesione w niej zarzuty obrazy prawa procesowego,
V KO 62/25
2
błędu w ustaleniach faktycznych i rażącej niewspółmierności kary, wniósł o
uniewinnienie oskarżonego, bądź – ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej
instancji.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 2 lutego 2023 r., sygn. akt II
AKa 320/20, uwzględnił apelację jedynie w takim zakresie, że zmienił zaskarżony
wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze, obniżając wymierzoną oskarżonemu karę
pozbawienia wolności do 2 lat. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał
w mocy.
Pismem z dnia 12 marca 2025 r. skazany S.K. wystąpił do Sądu
Najwyższego z osobistym wnioskiem o wznowienie prawomocnie zakończonego
postępowania. Wnioskodawca nie wskazał na żadną konkretną podstawę
wznowieniową.
W ocenie Sądu Najwyższego wniosek okazał się oczywiście bezzasadny.
Przypomnieć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 540 § 1 k.p.k. postępowanie sądowe
zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:
1. w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje
uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść
orzeczenia;
2. po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to,
że skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub
nie podlegał karze, czy też skazano go za przestępstwo zagrożone karą
surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do
nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności
wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary.
Analiza treści wniosku skazanego każe stwierdzić, że nie niesie on ze sobą
żadnych informacji wskazujących na zaistnienie okoliczności, które mogłyby być
traktowane w kategoriach przedstawionych wyżej podstaw wznowieniowych.
Innymi słowy – wnioskodawca w najmniejszym nawet zakresie nie
uprawdopodobnił, że w realiach niniejszej sprawy zachodzić mogą okoliczności
uzasadniające wznowienie postępowania.
V KO 62/25
3
W uzasadnieniu wniosku wskazano wyłącznie na rzekomo wadliwą ocenę
dowodów, z którymi sądy orzekające w sprawie miały szansę zapoznać się w toku
postępowania. Jak wynika z treści pisma skazanego potrzeba wznowienia
postępowania miałaby wynikać z braku wiedzy Sądu Okręgowego o postępowaniu
toczącym się przed Sądem Pracy, w którym zeznania złożone przez świadka W.L.
różniły się od tych złożonych w postępowaniu karnym, a także o wyroku wydanym
w tym postępowaniu.
Pomijając już to, że fakt toczącego się w Wydziale IV Pracy Sądu
Rejonowego w Gdyni postępowania w sprawie IV P […] z powództwa skazanego
przeciwko FHU „M.” W.L. był wiadomy Sądowi odwoławczemu (skazany podnosił
ten fakt na rozprawie apelacyjnej – k. 1014 – 1016), stwierdzić trzeba, iż
wskazywane we wniosku skazanego okoliczności nie mogą stanowić podstawy
wznowienia postępowania karnego. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu
karnym zasadą samodzielności jurysdykcyjnej sądu, sąd karny rozstrzyga
samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany
rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. (art. 8 § 1 k.p.k.). Należy podkreślić, że
celem postępowania wznowieniowego nie jest ponowna weryfikacja oceny
zgromadzonego materiału dowodowego – do czego, jak się zdaje, zmierzał
wnioskodawca. Jeżeli wnioskodawca uważa, iż w toku prowadzonego przeciwko
niemu postępowania doszło do popełnienia przestępstwa związanego z
fałszowaniem dowodów – jego odpowiedzialność została ustalona na podstawie
fałszywych zeznań, to aby skutecznie powołać się na tę okoliczność w
postępowaniu wznowieniowym musiałby wskazać potwierdzający takie okoliczności
prawomocny wyrok skazujący. Podstawa wznowieniowa z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.
może być skuteczna tylko wówczas, gdy czyn – taki jak np. złożenie fałszywych
zeznań zostanie ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że
orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1
pkt 3-11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k. Wniosek o wznowienie postępowania powinien
zatem wskazywać wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu
karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego (art. 541 § 1 i § 2
k.p.k.). Samo powołanie się na fakt składania fałszywych zeznań, nie jest więc
V KO 62/25
4
wystarczające dla wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 540 § 1
pkt 1 k.p.k.
Zgodnie z treścią art. 545 § 3 k.p.k. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia
wniosku o wznowienie postępowania, który nie został sporządzony przez
profesjonalnego pełnomocnika, jeśli analiza jego treści pozwala uznać taki wniosek
za oczywiście bezzasadny. Sytuacja taka miała miejsce w realiach niniejszej
sprawy. Mając na względzie powyższe okoliczności, należało orzec, jak w
postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
