V KO 50/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 kwietnia 2025 r.
SSN Adam Roch
w sprawie R. K. , skazanego art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 29 kwietnia 2025 r.
wniosku skazanego o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 24 maja 2019 roku w sprawie o sygn. akt II AKa 112/19,
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 29 października 2018 roku w sprawie o sygn. akt IV K 84/18
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
postanowił:
odmówić przyjęcia wniosku skazanego R. K. o wznowienie
postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 5 marca 2025 r. R. K. wniósł o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 24
maja 2019 roku w sprawie o sygn. akt II AKa 112/19, utrzymującym w mocy wyrok
Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 29 października 2018 roku w sprawie o sygn.
akt IV K 84/18. W treści pisma wnioskujący zakwestionował ocenę materiału
dowodowego oraz trafność poczynionych ustaleń faktycznych.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
V KO 50/25
2
Wniosek jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k.
Powyższy przepis nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o
wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod
kątem tego czy nie jest on oczywiście bezzasadny. Kontrola ta ma charakter quasi
formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania
wniosku, ani też do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw
wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania jego treści w celu ustalenia
możliwości skutecznego złożenia tego pisma. Wniosek, który jest bezzasadny w
stopniu oczywistym, musi spotkać się z odmową przyjęcia bez wzywania do
usunięcia braków formalnych. Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie
postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna „na
pierwszy rzut oka”, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić
do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu
Najwyższego z dni: 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016/1/5; 6
października 2015 r., V KO 56/15, LEX nr 3530681).
W złożonym przez R. K. wniosku brak jest argumentacji choćby potencjalnie
wpisującej się w podstawy wznowienia. Na tle prezentowanej przez skazanego
argumentacji wypada zaznaczyć, że jego niezadowolenie z ustaleń faktycznych czy
oceny materiału dowodowego nie mogą stanowić podstawy do wznowienia
postępowania sądowego. Podkreślić bowiem trzeba, że postępowanie
wznowieniowe nie stanowi powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest
swego rodzaju „trzecią instancją”, mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu
poprawności orzeczeń zapadłych w sądach pierwszej i drugiej instancji. Tym
bardziej niezasadne na tym etapie jest eksponowanie uchybień w ocenie materiału
dowodowego, który znany był sądom orzekającym w postępowaniu merytorycznym,
a to właśnie czyni wnioskodawca. Wszystkie te okoliczności zostały bowiem
poddane ocenie w toku właściwego postępowania jurysdykcyjnego. Właściwym
polem do kwestionowania oceny dowodów czy błędnych ustaleń faktycznych jest
postępowanie apelacyjne, które zresztą obrońca R. K. skutecznie zainicjował.
Wznowienie zaś prawomocnie już zakończonego postępowania może nastąpić
wyłącznie w ściśle określonych przez ustawodawcę podstawach. Takich jednak we
wniosku nie wskazano.
V KO 50/25
3
Sąd Najwyższy nie stwierdził także zaistnienia przesłanek wznowienia z
urzędu, o których mowa w art. 542 § 3 k.p.k.
W oparciu o powyższe stwierdzić zatem trzeba, że zmaterializowały się
przewidziane w art. 545 § 3 k.p.k. podstawy do odmowy przyjęcia wniosku o
wznowienie jako oczywiście bezzasadnego, bez wzywania wnioskodawcy do
uzupełnienia jego braków formalnych, takich jak niesporządzenie go przez
adwokata i brak opłaty.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
