V KO 22/16

Sygn. akt V KO 22/16

POSTANOWIENIE

Dnia 21 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Stępka

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron

w dniu 21 kwietnia 2016 r.,

w sprawie R. D.
‎wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 6 marca 2014 r.,

utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w O.

z dnia 21 listopada 2013 r.,

na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.,

p o s t a n o w i ł

odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

W dniu 22 lutego 2016 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek R. D. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 6 marca 2014 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 21 listopada 2013 r., w sprawie III K …/13, w której został skazany na karę 13 lat pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa z art. 148 § 1 k.k.

W podstawie prawnej wniosku R. D. powołał przepisy art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k., art. 544 § 2 k.p.k. i art. 547 § 2 k.p.k. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca powołał się na okoliczności związane z prowadzeniem sprawy, która miała charakter poszlakowy. Podniósł także, iż nigdy nie przyznał się do winy, a w sprawie brak było jednoznacznych dowodów, że to właśnie on dopuścił się zarzucanego mu czynu. Konkludując wniósł o „przeprowadzenie w całości rewizji wyroku i podjęcie decyzji co do dalszego wyjaśnienia tej sprawy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. przepisem art. 545 § 3 k.p.k. - dodanym ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247) – sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Co istotne i co należy wyraźnie podkreślić to fakt, że w trybie art. 545 § 3 k.p.k. sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku i nie bada także jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia. Natomiast wniosek taki podlega kontroli o charakterze quasi formalnym, pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, z. 1, poz. 5).

Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że pismo skazanego nie zawiera argumentacji, która pozwoliłaby na powiązanie treści złożonego przez R. D. wniosku z podstawami wznowienia postępowania. Należy także podkreślić, że skazany odwołuje się do okoliczności, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych sądów procedujących w sprawie. Przywołane fakty i dowody nie należą jednak do kręgu podstaw wznowieniowych, które zostały ściśle określone w przepisach kodeksu postępowania karnego i nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Reasumując podkreślić należy, że w sprawie o wznowienie postępowania nie dokonuje się na nowo oceny zebranych w toku procesu dowodów i poprawności przyjętych w oparciu o nie ustaleń faktycznych będących podstawą prawomocnego wyroku. Nie bada się również oceny zasadności orzeczenia sądu pierwszej instancji, tak jak to się czyni w ramach kontroli instancyjnej. Sąd w ramach postępowania wznowieniowego jest uprawniony zbadać tylko to, czy ujawniły się nowe fakty lub dowody, wykazujące znaczne prawdopodobieństwo błędności tego wyroku skazującego.

Takich faktów i dowodów w odniesieniu do wniosku skazanego opartego o podstawę wznowieniową z art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. w sprawie niniejszej nie ma, co skutkować musiało jego oddaleniem.

Wszystkie te okoliczności, oceniane w kontekście art. 545 § 3 k.p.k., przesądzają o oczywistej bezzasadności złożonego wniosku o wznowienie postępowania.

W tych okolicznościach Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.

kc